Miłość po latach... - Netkobiety.pl

A ja cie rozumiem moze nie az tak bardzo... ale ja tez w podobny sposob poznalam mojego chlopaka.
Podobny, ale nie taki sam. Kiedyś probowal ze mną byc, nie udalo mu się. Po roku pojechalismy wspolnie z przyjaciolmi na ferie.
No i wtedy wiedzialam, ze on jest moim odbiciem lustrzanym tylko ze w postaci meskiej.
Mialam wtedy chłopaka. Siłą rzeczy, miedzy mną a obecnie moim byłym nagle wszystko się rozsypało, to zakochanie było silniejsze.
No i do tej pory jestem z tym w ktorym tak bardzo sie zakochałam.
Ale tobie jest pewnie ciezko... macie dzieci. Bedzie to trudne dla was wszystkich. Musisz to wszystko trzezwo przemyslec, co bedzie dla was lepsze. I pamietaj, postepuj nie tylko zgodnie z sercem ale i z rozumem

mała1101,
wiem, że to trudna decyzja, bo z jednej strony nie kochasz męża, nie sypiasz z nim, ale z drugiej strony masz rodzinę, masz dwoje dzieci, w tym jedno malutkie. To o nich powinnaś przede wszystkim pomyśleć. Być może to ogromne uczucie, które wybuchło z taką siłą, jest tylko zauroczeniem. wtedy nie warto przekreślać tego, co zbudowałaś z obecnym mężem. Sama napisałaś, że myślałaś, iż wyszłaś za mąż za miłość życia. Być może w wasze małżeństwo wkradła się rutyna, może przeżywacie kryzys. Spróbuj to wszystko przeanalizować na trzeźwo. Nie warto podejmować pochopnych decyzji pod wpływem chwili. A co zrobisz, jeśli odejdziesz od męża i okaże się, że to płomienne uczucie do dawnego znajomego wygasło tak szybko, jak szybko zapłonęło? Do męża już prawdopodobnie nie będziesz miała powrotu...
Jedyne, co Ci mogę poradzić, to przestać spotykać się z tym dawnym znajomym. Nie postępujesz fair wobec męża, który zapewne Cię kocha. Tak samo jak Twój kochanek (wybacz określenie, ale nazywam rzeczy po imieniu, aczkolwiek brutalnie) rani swoją rodzinę. Zerwij z nim kontakt, nie spotykajcie się, nie dzwońcie...Jeśli masz taką możliwość, wyjedź na weekend sama- beż męża i dzieci. Wycisz się, wsłuchaj w swoje serce, ale posłuchaj również tego, co podpowiada Tobie rozum. Przeanalizuj całą sytuację i wtedy podejmij słuszną decyzję. Pamiętaj: jeśli to, co czujesz do znajomego sprzed lat, to naprawdę miłość, uczucie to przetrwa próbę czasu. Dlatego według mnie tak ważne jest rozstanie na jakiś czas. Zwłaszcza że jak mniemam, nie spotykacie się zbyt długo..
pozdrawiam i życzę podjęcia mądrej i właściwej dla wszystkich decyzji

zgadzam sie z figaro; dodam tylko że dzieci z rozbitych małżeństw na zawsze mają już tą skazę rozbitego domu, będzie to miało ogromny wpływ na ich przyszłe dorosłe życie -pomyśl o tym ! dla mnie to jest ogromna krzywda dla dzieci. póki jeszcze możesz wycofaj się z tego romansu, kosztem szczęścia 2 osób, unieszczęśliwicie CZWORO dzieci, które niczemu nie są winne ! a do tego wasi małżonkowie....
czy nie wydaje ci się że związek z kochankiem jest wyidealizowany ?
co się takiego dzieje, że kobieta jest w stanie zniszczyć całą swoją rodzinę ?

wszędzie dobrze tam gdzie nas nie ma, teraz postrzegasz swoja rodzinę przez pryzmat problemów i nie powodzenień a ten drugi taki kochany i wspaniały... tylko że ten czar może prysnąć o czym wspomniała Figaro i co wtedy?

zobacz ile niesie to za sobą nieszczęść, odbierasz swoim dzieciom-matkę, mężowi-żonę, tej drugiej rodzinie męża i ojca, uważasz że jesteście wstanie udźwignąć ten ciężar? wszyscy dookoła będą mieli do Was żal. Twoje dzieci jak i jego dzieci nigdy tego Wam nie wybaczą o czym wspomina Ewel ,warto?

zastanów się dlaczego kiedyś dawałaś swojemu kochankowi kosza, a teraz uważasz ze jest taki idealny?

Współczuję ci Mała. Mogę sobie wyobrazić jak ci jest ciężko, bo faktycznie kilka lat wstecz przeżyłam cos podobnego tzn. mam na myśli silne uczucie do innego będąc w stałym związku od ponad dwudziestu lat Celowo napisałam : uczucie.To było raczej fatalne zauroczenie,bo czyż mogła to być miłość skoro zapłaciłąm za to poważnymi problemami ze zdrowiem?Miłość ma być dobra , nieść spokój i radość.Nie będę ci nic radzić, bo każdy musi mieć swój własny bagaż doświadczeń .

Czy mnie otrzeźwiła?Nie ukrywam dajecie mi do myślenia.Jednak jestem jeszcze w takiej matni,że choć jak bardzo chciałabym nie jestem w stanie nic zrobić.Może potrzebuję jeszcze czasu?Ja już na początku gdy poczułam,że serce zaczyna mi mocniej bić,próbowałam się wycofać,bez skutku.Może gdyby jeszcze jemu tak nie zależało,udało by mi się.
Dziwię si e Figaro,że mając kiedyś podobną sytuację tak ostro mnie krytykuje...Ja już teraz rozumiem kobiety,które przechodzą,przechodziły przez takie coś...a jeszcze do niedawna dziwiłam im się jak im się tak chce komplikować sobie życie.Teraz rozumiem,wiem...
Kim jest Mantis?Sędzią ostatecznym,który za dobre wynagradza a za złe karze?
Widocznie czegoś brakowało mi w małżeństwie jeżeli stało się jak się stało...
Nie wiem co i jak dalej będzie.Czas pokaże.Postanowiliśmy dać sobie czas na bliższe poznanie,może właśnie ten czas pokaże ,że to tylko chwilowe zauroczenie i kolejny bagaż doświadczeń.
Niemniej jednak bardzo dziękuję Wam wszystkim za słowa skierowane do mnie.Jak już pisałam dały mi wiele do myślenia,może mi pomogą?Tylko z czasem.

Mała1101 Kim jestem? Wbrew temu co sądzisz o mnie, jestem szczerze życzliwą Ci osobą. Nie jestem sędzią ostatecznym, nie jestem cenzorem Twojego życia.
Celowo z pełną premedytacją napisałam tak ostro. Dlaczego? Dlatego, że historię niemalże identyczną już słyszałam, z pewną obojętnością obserwowałam a teraz z kamieniem na sercu, w poczuciu bezradności patrzę na tragiczny finał. Zupełnie niedawno usłyszałam również słowa: "Dlaczego nikt mnie nie powstrzymał, dlaczego nikt mną nie wstrząsnął".
Zaledwie przed trzema laty bardzo bliscy znajomi, przyjaciele mojego partnera życiowego (między nami jest 10 lat różnicy) stanowili normalne małżeństwo z fantastycznym dwunastolatkiem. Być może nie było w tym związku szczególnych emocji ale bez specjalnych zawirowań trwało.
Byłam pierwszą osobą która, dowiedziała się o niesamowitym wręcz spotkaniu miłości sprzed lat. Jakie to dla mnie było romantyczne, piękne.
Ona zupełnie oszalała na punkcie tej miłości. Gdy sprawy wymykały się już spod kontroli próbowałam jakoś tłumaczyć. To jednak na nic, byłam młodsza (czytaj bez autorytetu), nie miałam żadnych argumentów bo (zgodnie z prawdą) jeszcze nic nie przeżyłam. W końcu złamałam lojalność i powiedziałam swojemu facetowi. Było już za późno. Efekt odzyskanej po latach miłości to tragiczna demolka kilku życiorysów.
Romantyczna miłość przetrwała zaledwie kilka miesięcy.
Dzisiaj:
Ona –zdruzgotana, zupełnie zagubiona i bezradna jakby szczególne brzemię przytłaczało ją do ziemi (ze strzępów informacji mogę jedynie domyślać się o co chodzi ale aż się boję artykułować).
On –zobojętniały na wszystko, żyje bo oddycha
Ono –najbardziej skrzywdzona postać dramatu. Z mającego przyszłość dwunastolatka wyrósł mający problemy ze wszystkim (dokładnie!) piętnastolatek.
Małżeństwo pod względem prawnym przetrwało (po roku Ona wróciła) ale żyją zupełnie obok siebie a jedyne co ich łączy to zapis w księdze wieczystej.
Natomiast "odzyskana miłość" ma ponoć kolejny związek
Cała historia w pewien sposób również i mi skomplikowała życie. Mój Pan był z nimi w sposób szczególny związany, miał więc do mnie olbrzymie pretensje, że nie okazałam mu tyle zaufania i nie powiedziałam tego znacznie wcześniej. Musiał odpocząć do mnie, od naszego związku. Całe szczęście nie na długo. Wtedy jednak z dużą przesadą myślałam, że i mój świat zawalił się.
Często wspólnie rozważamy co by było gdyby....... gdyby wprowadzić w czyn Jej słowa:  wylać na mnie kubeł zimnej wody, wiadro zlewek może bym się opamiętała.

Mała1101 Teraz, rozumiesz dlaczego tak ostro.
Być może zbyt emocjonalnie podeszłam do sprawy ale każde Twoje słowo widziałam przez pryzmat przyjaciół.
To co zrobisz i tak będzie Twoją i tylko Twoją decyzją. Mam tylko nadzieję, że Ty i Twoi bliscy nie znajdziecie w miejscu w którym są moi znajomi.
Szczerze współczuję rozterek, dylematów i życzę mądrej decyzji.

PS Mój nick owszem świadczy o mnie ale tylko o jednym aspekcie naszego życia.

to bardzo dobrze, dobrze że w końcu dostrzegasz dwie strony medalu. To juz połowa sukcesu!

Osoba, którą kochaliśmy w młodości jest takim jakby symbolem beztroski i szczęścia, które wtedy zaznaliśmy. Na naszego obecnego partnera patrzymy przez pryzmat trosk i problemów dnia codziennego i nie wydaje się nam taki ciekawy jak ten z czasów młodości. Tak mi się wydaje, nie mam jeszcze zbyt dużego doświadczenia, ale często wspominam swoją pierwszą miłość. Razem odkrywaliśmy nowe rzeczy i właśnie był... tym pierwszym. Kiedyś przeczytałam coś takiego: kobieta zawsze pamięta swojego pierwszego mężczyznę i ... ostatniego, coś w tym musi być:)

Mała, napisałaś, że zaczynasz się wybudzać - na szczęście.
Na jakim jesteś etapie, możesz napisać ?
Wspomniałaś też, że Twój mąż zaczyna coś podejrzewać.
Mam nadzieję, że jeszcze nie nabrał pewności i Twoją sprawą jest by tak pozostało.
Nie obarczaj go ciężarem własnych błędów, znajdź w sobie siłę, do uporania się z kwestią winy samotnie.
Ps. Posty wszystkich kobiet w Twoim wątku odebrałam jako pozytywne, niosące serdeczną dla Ciebie poradę.  Tak jak Ty je odebrałaś po tym, gdy emocje po odczytaniu pierwszych wpisów opadły. Jeśli niektóre z nich są ostre, to z troski o to, by zadziałały, zanim będzie za późno. Zobacz, ile wspierających Cię głosów rozsądku liczy na Twój rozsądek.

Ostatnio edytowany przez Marilyn (2009-12-07 20:55:28)

Zauważam coraz więcej podobieństw w naszych związkach:). Ja byłam strasznie zazdrosna o jego żonę. Co z tego, że podobno jestem od niej ładniejsza, bardziej ekspresyjna, zaradna - taka, jaką on zawsze chciał mieć. To ona zawsze go miała i tylko ona miała do niego prawo. Dla mnie to było straszne, kiedy wiedziałam, że co noc do niej wraca. Niby sypiali ze sobą rzadko - no ale zawsze jednak to robili. W pewnym momencie dowiedziałam się, że jest z nim w ciąży - to było ich już drugie dziecko. Boże, co ja wtedy przeżywałam :-(. Ale głupia, nadal przy nim trwałam. Mi też kiedyś się wydawało, że kocha mnie bezgranicznie, że jestem dla niego najważniejsza. Nie dostrzegałam jego wad. Nie dopuszczałam do siebie myśli, że mogę być dla niego rozrywką. A jednak tak było. Kiedyś coś się wydarzyło, co on opacznie zrozumiał. Zachował się hmm inaczej niż bym sądziła wcześniej. Odwrócił się ode mnie w jednej chwili. Bo bał się o swój tyłek:-/. Bał się, że jego żona się o wszystkim dowie. No i gdzie w tym momencie było jego bezgraniczne uczucie? Hmm... okazało się, że jednak nie byłam dla niego taka najważniejsza. Okazał się egoistą. Kiedyś krytykował innych za pewne zachowania. A teraz robi zupełnie tak samo...ech..:-(. Emocje opadły, uczucia gdzieś się ulotniły. Z czasem przestałam postrzegać go jako mężczyznę mojego życia, jako chodzący ideał. Ciężko mi było. Ale próbowałam zrozumieć mojego męża - spróbować spojrzeć na niego inaczej, tak jak kiedyś, skiedy się w nim zakochałam. Długo to trwało, ale się udało:-). Z tamtym zerwałam - teraz go nienawidzę. Widać, jak bardzo był to dojrzały związek (to oczywiście ironia). A z mężem każdego dnia buduję nasze małżeństwo i szczęście na nowo. Oczywiście nie jest idealnie, ale jest dobrze. Widzisz, za swojego męża myślę, że wyszłaś z miłości. Tylko trochę się pogubiłaś. To pewnie też i rutyna, codzienne problemy itd. Rozumiem, że nagle pojawił się ON i Twoje życie nabrało barw. Sama to przechodziłam, to wiem. Ale uwierz - życie nie polega na ciągle podwyższonej adrenalinie, błysku w oczach i seksownej bieliźnie dla NIEGO. Proszę, nie rób niczego, co mogłoby zranić Twoje dzieci. Będziesz tego ogromnie żałować - przez całe życie. Wierzę, że podejmiesz odpowiedzialną decyzję - również dla swojego dobra i szczęścia. Bo zasługujesz na coś więcej niż ukradkowe spotkania i zapewnienia jakiegoś faceta, że jesteś dla niego ważna. Skoro tak jest, to dlaczego jeszcze nie odszedł od żony?....Mężczyźni podchodzą do takich spraw inaczej - my kobiety jesteśmy bardziej uczuciowe. Dla nich to raczej coś innego. Bo czy nie fajnie jest mieć na boku niesamowitą kochankę, kobietę, która będzie go wspierać, doceniać - a nie gderać jak żona? :-). I z tym pytaniem zostawię Cię samą. Trzymam za Ciebie kciuki - jeśli zechcesz, mogę Ci trochę "podoradzać", jak się odkochać :-)

No.. obawiam się, że Twoja tajemnica wielkimi krokami zbliża się do wyłonienia na powierzchnię - niestety. Wspólny Sylwester z dużym prawdopodobieństwem może odegrać rolę gwoździa do trumny dwóch rodzin.
Obym się myliła.
Wszystko w Twoich rękach.
Może do tego czasu zdołasz przyznać przed samą sobą, że ten romans - to nie miłość - tylko szaleńcze próby powrotu do beztroski sprzed lat - jak już napisały poprzedniczki.
W każdym razie jest to czytelne dla osób niezaangażowanych - a te podobno widzą wyraźniej.
Masz 31 lat - nie jesteś już dzieckiem, możesz zapanować nad wydarzeniami.