Miłość mimo zdrady i krzywdy.Dlaczego nie znika? - Netkobiety.pl

Jakbyśmy kochali za coś to wystarczyłoby to coś zabrać i byłoby "po ptokach". Nie ma tak dobrze. Miłość jest bezwarunkowa i głupia...bo nie poddaje się racjonalizmowi i rozumowi. W końcu to emocje... Dlatego NIE ZNIKA - nawet gdy bardzo tego chcemy i cierpimy

MIŁOŚĆ NIE RANI.
Tylko i aż tyle.
A wszystko, co nie "łapie się" na powyższe - MIŁOŚCIĄ NIE JEST.
I wtedy trzeba swoją miłość pożegnać. Zrobić pogrzeb, przeżyć żałobę. I otworzyć się na nowe. Lepsze nowe, oczywiście

Sama prawda - to po prostu chemiczny haj. Stąd te "różowe okulary". A potem płacz i zgrzytanie zębów.

Pan Lew Starowicz w "pytaniu na śniadanie" bodajże przedwczoraj mówił, że taki stan trwa średnio 2 lata i w tym okresie lepiej nie budować trwałych fundamentów przyszłości. Dopiero po tym czasie spadają nam okularki z nosa i możemy z powrotem patrzeć trzeźwo na świat.

Kachna, nie mylmy dwóch pojęć - zakochania i miłości. To nie to samo.

Oj, kochana i tu się mylisz. Niektórzy nigdy nie przechodzą do drugiego etapu. Dla nich to już za trudne.
Odnośnie parkinsona i dopaminy - nie mam pojęcia. Ale dopamina odpowiada za wiele "rzeczy" może warto się dowiedzieć, czy one wszystkie szwankują u tych chorych?

cyt. "Wykazano niski potencjał przyłączania się dopaminy do receptorów D2 u osób cierpiących na fobię społeczną. Uczeni spekulują na temat prawdopodobnej patologicznie niższej aktywności układu dopaminergicznego wobec aktywności układu współczulnego u socjofobików"

Kachna66,
miłość czy jest, czy nie zależy tylko od Ciebie. Pytanie tylko: jaka? Do kogo? Po co? Jeśli nie ma odpowiedniego partnera, lepiej naprawdę poprzestać na kochaniu dzieci, siebie, całym poranionym sercem. Ja miałam dylemat z chorym facetem. Czy wypada wymagać od kogoś nie do końca poczytalnego? Na ile dać się upodlić z powodu słabości umysłu upodlającego? Czy ludzkim jest traktować go jak człowieka (normalnego), czyli oczekiwać... Tego, że zrozumie, że się czasem pochyli, że ( o Boże, ale ja wymagająca jestem) doceni czasem? Na roztrząsaniu tego problemu zeszło mi naprawdę dużo czasu. Ostatecznie okazałam się świnią. Nie przytuliłam, nie wybaczyłam (tysięczny byłby to pewnie raz), nie chciałam. Byłam pewna, jakąś niesamowitą pewnością, że jeśli teraz zaufam, to już jestem oszukana. Od razu, automatycznie. I miałam rację, ale uniknęłam kolejnej porażki. Mam wrażenie, jakbym uciekła przed lawiną, albo nie wsiadła do samolotu, który rozbił się po starcie.

To jest złożony problem, z tymi nałogami. Bo jeśli to choroba, to jak byś powiedziała: won umierającemu na raka. Jeśli słabość, to też trzeba by pomóc. Ale ja myślę, że to skrajny egoizm i cynizm ubrany w psychologiczne brednie. Bo ten mój "chory", czy słaby jegomość był jednocześnie tak przebiegły, sprytny, konsekwentny w realizacji swojej "słabości", a tak bezsilny w życiowych kwestiach. Więc siła i wola była, tylko szła w niedobrym kierunku. Pokazywanie właściwego kursu nie przynosiło efektów. Ale, jak ktoś się uprze, to właściwie wykopałam z domu chorego człowieka. On tak uważa. Ja uważam, że wywaliłam z domu podłego alkoholika, egoistę i łajdaka. Jedna sprawa, dwie opinie. Samo życie.

Niekochana,
tu w ogóle wątki tak się rozwijają, że powinny nazywać się inaczej. Bo przecież "Dlaczego zdradzani są głupi" poszedł w takim kierunku, że powinien mieć tytuł "dlaczego zdradzani są mądrzy" albo "dlaczego zdradzający są głupi". Prawda?
Miłość, poświęcenie, trwanie, zobowiązanie... Jeden melanż, jak zwał, tak zwał. Wydaje mi się, że my tu głowy ratujemy. To znaczy porządek w tych naszych głowach. Bo serca... Gdzieś może są, ale trzeba by poszukać. Intensywnie poszukać

Maxi masz rację co do działania dopaminy, podaje ją się w różnych schorzeniach. Nie mam informacji co do objawów o których piszesz w przypadku braku dopaminy. Ale na pewno nie ma to nic wspólnego z chorobą parkinsona. Nie jest prawdą to co piszesz o zachowaniach typowych dla parkinsoników.
Najlepszym przykładem jest Jan Paweł II. Można o nim powiedzieć wiele, ale nikt chyba nie   powie;
" często się denerwujemy, zawsze upieramy się przy swoim zdaniu, kłócimy się, narzekamy, krytykujemy, jesteśmy nieuprzejmi i despotyczni w stosunku do innych"
lub "Brak dopaminy sprawia, że ta sztywność, napięcie, surowość i despotyzm zostają jakby utrwalone, gdyż teraz chory już na zawsze pozbawiony jest zdolności do tego, czego długo nie chciał okazywać - uśmiechu, romantyzmu czy uprzejmości, jego mięśnie stale są napięte i nie jest w stanie uśmiechać się, gdyż z powodu braku dopaminy mięśnie twarzy są ciągle sztywne i pojawia się charakterystyczne drżenie i sztywność. Czy w takim stanie kocha? Nie wiem.'
Parkinsonicy mają tyle samo radości , miłości i dobrych uczuć w sobie co inni ludzie. W późniejszym stadium choroby nie potrafią się uśmiechać ze względu na sztywność mięśni, ale wewnątrz jest w nich uśmiech. Przypomnijmy sobie Jana Pawła II jak w Wadowicach opowiadał o kremówkach. Widoczna była sztywność mięśni twarzy, ale czy się nie uśmiechał?
A przecież wiemy że właśnie brak dopaminy spowodował u naszego Papieża sztywność mięśni krtani, konieczność wykonania tracheostomii. Choroba parkinsona jest nieuleczalna, ale nie śmiertelna. Można umrzeć na powikłania wynikające z tej choroby ,ale sama w sobie nie zabija. Można z nią żyć długie lata będąc aktywnym zawodowo i sprawnym fizycznie.
Grymas jakoby złości pojawia się naprawdę późno i jest spowodowany sztywnością mięśni, a nie cechami charakteru.
  "Choroba Parkinsona - powoli postępująca, samoistna, zwyrodnieniowa choroba ośrodkowego układu nerwowego. Choroba Parkinsona to schorzenie ludzi w starszym wieku, którego przyczyną są zmiany zwyrodnieniowe w układzie nerwowym, a szczególnie w obszarze mózgu zawiadującym aparatem ruchu. " Choć jest to choroba wieku starczego to u ok 10 % chorych rozpoczyna się przed 40 rokiem życia.Tak naprawdę nie do końca wiadomo skąd się bierze, wiadomo że często jest dziedziczna, genetyczna, mówi się że pourazowa i po zatruciach.Ale tak naprawdę nie wiadomo wiele o etiologii.
Niekochana ten artykuł który przytoczyłaś jest bardzo dobry ale choroby parkinsona dotyczy tylko ostatnie zdanie "Dopamina nie przekracza bariery krew-mózg, dlatego nie można wywołać uczucia euforii poprzez bezpośrednie podanie dopaminy (głównie dlatego w parkinsonizmie stosuje się L-dopę)"
Co znaczy że dopamina podana dożylnie czy doustnie nie potrafi dojść do uszkodzonego ośrodka w mózgu.Gdyby ktoś znalazł sposób na przekroczenie bariery krew-mózg to mamy nowego Noblistę
Dlatego w ch. parkinsona nie podaje się dopaminy. L-dopa najkrócej mówiąc niweluje objawy spowodowane brakiem dopaminy, ale niestety ma też działanie uboczne. L-dopa niestety nie powoduje że organizm zaczyna produkować dopaminę, poprawia tylko komfort życia chorych.
Zmniejsz sztywność i ból o którym mało się mówi ,a jest stałym towarzyszem tej choroby.
Co do diety o której pisze Maxi, to owszem są zalecenia przy tej chorobie. Nie będę tu jednak pisać jadłospisu. Ale Maxi nie masz racji ,mięso i sery czyli białko jest bardzo ważnym składnikiem diety w tej chorobie i absolutnie nie można go wykluczyć. Problem polega na tym że l-dopa źle się wchłania po zjedzeniu białka i trzeba go przyjmować częściej ale w małych ilościach i musi być co najmniej 2 godz odstępu od podania l-dopy. Mogłabym dużo jeszcze o tym pisać ,ale nie o tym jest ten wątek. Niekochana jesteś mądrą osóbką i pewnie Ci coś świta w główce
Co do właściwego tematu nie będę szczegółowo odpowiadać na wasze posty, bo są mniej więcej w jednym tonie. Niekochana pisze "Ja walczyłam przez kilka miesięcy - można powiedzieć niedługo - ale wystarczająco, żeby poczuć: ALBO ON ALBO JA. Bo to jest jak bagno. Wciąga coraz głębiej.
On nie chce się leczyć - cóż więc mogę zrobić? NIC, zrozumiałam, że już nie mam na nic wpływu.
Kachna, a Ty? Czy już to zrozumiałaś? Że już nic nie zależy od Ciebie? Że jesteś NIEWAŻNA dla niego? Że jego zajmują inne sprawy - ważniejsze niż Ty? '
Marynarka pisze "miłość czy jest, czy nie zależy tylko od Ciebie. Pytanie tylko: jaka? Do kogo? Po co? Jeśli nie ma odpowiedniego partnera, lepiej naprawdę poprzestać na kochaniu dzieci, siebie, całym poranionym sercem. Ja miałam dylemat z chorym facetem. Czy wypada wymagać od kogoś nie do końca poczytalnego? Na ile dać się upodlić z powodu słabości umysłu upodlającego? Czy ludzkim jest traktować go jak człowieka (normalnego), czyli oczekiwać... Tego, że zrozumie, że się czasem pochyli, że ( o Boże, ale ja wymagająca jestem) doceni czasem? Na roztrząsaniu tego problemu zeszło mi naprawdę dużo czasu. "
Dziewczyny jesteście kochane, wiem że chcecie mojego dobra, nie chcecie żebym więcej cierpiała.
Dziękuję wam za to. Ale to nie rozwiązuje moich dylematów.Dlatego odkryję przed wami sporą część mojej prywatności i proszę oceńcie i powiedzcie mi co o tym myślicie?
Miałam ponad 20 lat cudownego męża, nigdy mi nie ubliżył, o biciu, czy znęcaniu psychicznym nie wspomnę, bo tego nie znałam. Nigdy nie usłyszałam Ty.......epitet. Zawsze słyszałam, że jestem najwspanialsza, najcudowniejsza, jedyna, nigdy nie słyszałam,że robię coś źle. Jak Mu się zdarzało  zdenerwować a nie miał racji zawsze przepraszał. Jak nie posprzątałam czy nie ugotowałam obiadu, bez względu na to czy nie zdążyłam , czy byłam na kawie u koleżanki czy też najzwyczajniej w świecie mi się nie chciało, to nie było problemu. Przychodził z pracy i robił to sam. A że nie umie gotować to sobie kanapki zrobił i mi również. Jak miał wolne to nie siedział w fotelu przerzucając kanały na TV , tylko robił razem ze mną. Jeżeli chodzi o seks nigdy nie czułam się zaniedbana.
Otóż w połowie czerwca zeszłego roku dowiedziałam się że jest niedobrze, ale nie miałam pojęcia jak bardzo. Przez 4 miesiące szarpałam się prosiłam, groziłam odejściem robiłam wszystko żeby dowiedzieć się całej prawdy. Wręcz zmusiłam męża aby poszedł do psychologa i zaczął się leczyć. Już w lipcu wiedziałam że mam do czynienia z uzależnieniem. Przez te 4 miesiące cały czas mnie okłamywał, co chwila dowiadywałam się o czymś nowym. Opisałam to w moich pierwszych postach, i nie będę tego robić ponownie, bo nie chcę do tego wracać. Powiem że były to najgorsze 4 msc w moim życiu. Dlaczego nie odeszłam od razu? Ano nie bardzo wiem. Może dlatego że wiedziałam że to uzależnienie i chciałam mu pomóc? Nie potrafię tego wyjaśnić, ale nie potrafiłam Go wyrzucić , bo miałam dobrego męża. Mimo że wiedziałam że prowadził podwójne życie to nie potrafiłam. Musiałam dać sobie czas. Do mojego męża pomału dochodziła wiedza którą mu serwowałam.Końcem października powiedział mi o wszystkim o czym jeszcze nie wiedziałam.
Oczywiście pozamykał za sobą wszystkie sprawy które go łączyły z tamtym życiem. Pozamykał wszystkie konta gg i  inne portale społecznościowe, dał mi hasła do wszystkich kont e-mail. Założył mi w komórce taką opcję dzięki której mogę w każdej chwili sprawdzić gdzie jest jego komórka, z którą się nie może rozstawać ze względu na charakter pracy. Dał mi dostęp do bilingów z jego komórki. Czyli przygotował mi plac żebym mogła spokojnie rozwijać swoje współuzależnienie Oczywiście łyknęłam to jak świeże bułeczki. Nie mam o to do niego pretensji. Chciał mi pokazać, że jest uczciwy. Przez ten dostęp do wszystkich tych "cudowności" dochodziło do wielu spięć. Możecie się domyślać ile bólu sama sobie fundowałam. Ale że nie jestem w ciemię bita szybko wyniuchałam co w trawie piszczy. Kolejny raz przeczytałam książkę "Koniec Współuzależnienia"  i zaczęło docierać. Zaczęłam się "odrywać". I po kilku dniach doznałam szoku.
Im bardziej ja się odrywałam, tym większe On robił postępy. Dopiero wtedy widziałam że do niego zaczyna docierać jak żył. A wszystko zaczęło się w dzieciństwie.  Opisywałam już to więc nie będę wracać. Co mamy dzisiaj? Ano zacytuje Wam parę urywków z e-maili które dostaję regularnie od Niego. Przedstawię  je według dat jak je otrzymywałam.
  Kim jestem ? Jestem złym człowiekiem ! Z powodów oczywistych. Z
własnego wyboru stałem się kłamcą, zdrajcą, skurw*nem i człowiekiem
bez honoru. To jak postępowałem określa mnie jako człowieka. Nie
zasługuję na miłość, zaufanie, wierność, współczucie. Nie zasługuję w
swoich oczach na to aby w ogóle żyć. Po co komu taki ktoś jak ja ? Po
co żyć z kłamcą ? zdrajcą ? skurw*nem ? człowiekiem bez honoru ? To co
się wydarzyło tylko potwierdza moje słowa. To co się dzieje utwierdza
mnie w prawdziwości tych słów. To słowa którym nie można zaprzeczyć.

W swojej głupocie raniłem tych których pokochałem. Dopiero niedawno
zrozumiałem że raniłem również siebie. Że popełniłem zbrodnię.
Zbrodnię której nigdy sobie nie wybaczę. Zbrodnię którą może wybaczyć
mi Ktoś. Zabijam w sobie Potwora który niszczył wszystko. Zabijam go i
nie mam pewności czy uda mi się go pokonać. Jestem seksoholikiem ? i
co z tego ? Terapia i mocne postanowienie poprawy sprawią że będę
"normalny" ? Normalny Seksoholik ? Normalny już nigdy nie będę. Moje
zachowanie może być normalne. Ale ja ? Już nigdy nie będę normalny.

Czy mogę taki żyć ? Mogę, chcę, pragnę. Jak zwykle jest jakieś "ale".
Muszę mieć dla kogo żyć. Dla Ciebie chcę żyć, dla Ciebie pragnę żyć.
Dla siebie samego - nie mam po co żyć. Nie kocham się. Kocham Ciebie."
Tak pisał na początku drogi, a teraz przytoczę co napisał niedawno pod tym samym tytułem. Kim jestem?

Od kiedy pozostaję w trzeźwości, poznaję siebie na nowo. Odkrywam na
nowo tę stronę życia o której dawno już nie myślałem. Odkrywam miłość
i radość życia, odkrywam uśmiech Żony i spokój jaki we mnie zapanował.
Nie czuję niepokoju, nie czuję przymusu, żyję. Staram się żyć
pogodnie. W każdej chwili może mnie jednak dopaść potwór - czai się
przecież tylko - nie odszedł, nigdy nie odejdzie. Zakłamane życie
jakie prowadziłem było dla niego w sam raz - dobrze się w nim czuł.
Muszę się pilnować. Nie mogę kłamać. Nie mogę zakłamywać
rzeczywistości. Uczę się nazywać rzeczy i sprawy po imieniu. Idąc
ulicą mijam ludzi, mężczyzn i kobiety a nie potencjalnych rywali i
potencjalne partnerki. Uśmiechnęła się do mnie ? To nie znaczy że ma
na mnie ochotę !!!!!!  Jest po prostu życzliwie usposobiona. Otwarłem komputer,
wyszukuję w necie materiałów o seksoholiźmie. Co znajduję ?
Oczywiście, coś tam jest, ale przy okazji dostaję kilka linków do
stron zawierających treści erotyczne. Pilnuję się. Nie klikam na
podejrzane adresy. Wiem które to są - jestem fachowcem. Wykorzystuję
swoją wiedze do tego aby się chronić. Przynajmniej tutaj mogę sobie
sam pomóc. A reszta ? Jak uchronić się przed sytuacjami potencjalnie
niebezpiecznymi. Muszę myśleć. Muszę być świadomy tego co się wokół
mnie dzieje. Muszę dostrzegać rzeczy których dotychczas nie
dostrzegałem. Muszę odpowiednio reagować. Program 12 kroków to nie
zabawka - to potężne narzędzie. Do ciągłego stosowania w każdej chwili
i w każdej sytuacji. I do końca życia !

Mam szczęście. Moja Żona jest cudowna. Dziś mogę z  całą
odpowiedzialnością stwierdzić że uratowała mi życie - było ze mną
bardzo źle. Chorowałem, ciężko chorowałem. Dopiero od niedawna o tym
wiem. Nadal choruję. Jestem seksoholikiem. Trzeźwym seksoholikiem.
Muszę się pilnować. Muszę być świadomym otaczającego mnie świata. Bo
jestem seksoholikiem. Mam na imię ............. i jestem seksoholikiem. Mam
prawie dwa miesiące trzeźwości. Jestem na początku drogi. Rozglądam
się. Wiem że przede mną długa droga. Że wielu rzeczy muszę się
nauczyć. Że wiele spraw jest przede mną jeszcze ukrytych. Wierzę że je
odkryję. Chcę - dla siebie, dla Żony, dla dzieciaków. To co robiłem
przez ostatnie sześć lat zabijało mnie. Z każdym dniem było we mnie coraz mniej mnie samego.
Traciłem kontrolę nad tym co robiłem.

DOŚĆ. Znowu nadszedł mój czas. Chcę panować nad swoim życiem. Uczę się
więc. Słucham i słyszę. Popełniam błędy. Ale się uczę. I nauczę się.
Bo chcę.
Są to dwa urywki z prac które pisał na terapii. Ciekawe jak ocenicie różnice między nimi?
A teraz fragment listu do mnie :
Mój świat bez Ciebie byłby szary. Dziękuję Ci za to że jesteś. Dziękuję Ci za to że wciąż mogę być blisko Ciebie, patrzyć w Twoje cudowne oczy, dotykać Cię, czuć Twój zapach i ciepło, gdy wtulasz się we mnie nocą.

Moja miłość do Ciebie rośnie z każdym dniem. Czuję się tak jakbym poznał Cię zupełnie niedawno. Czuję jak miłość do Ciebie wypełnia mnie coraz bardziej. Mój świat runął. Odbudowuję go dzięki Tobie. Jesteś moim światłem i moją nadzieją. Pragnę być wciąż przy Tobie. Pragnę kochać, kochać, kochać Ciebie !!!

Oddaję Ci moje serce i moją duszę w każdej chwili, wciąż o Tobie myślę. Przytulam Cię do siebie, obejmuję  i czuje szczęście. Tak - ............ moja ukochana. Gdy jesteś blisko mnie uszczęśliwiasz mnie samą swoją bliskością.

Kocham Cię .......... Kocham Cię Żono. Kocham Cię mój Kwiatuszku. Kocham Cię moje Słoneczko. Kocham Cię,  Kocham Cię, Kocham Cię.
W takim tonie dostaję od niego listy, sms i słowa powtarzane kilka razy dziennie. Ale nie tylko słowa za nimi idą czyny (sprzątanie, prasowanie itp). Częste telefony, jak nie jesteśmy razem. liczy się z każdym moim słowem, wręcz wyprzedza moje zachcianki. Regularnie chodzi na terapię.
To jest w skrócie obraz mojego męża jaki widzę od 3 miesięcy.
Czy nadal uważacie że On się nie zmieni? Że za to jaki był nie powinnam mu dać szansy?
Że to nadal jest chora miłość?

Kachna66
Z tego co napisałaś jest w nim wola walki i chęć zmiany, tylko czy on się chce zmienić bo on tak chce i zrozumiał jak siebie i Ciebie ranił swoim zachowaniem, czy chce się zmienić dla Ciebie abyś inaczej go postrzegała, abyś od niego nie odeszła, abyś z nim była, bo się boi samotności, tego nie wiem. To co napisała marynarka jest ważne, bedziesz ciągle czujna, ciagle będziesz coś podejrzewała, ciągle bedziesz się bała czy to znowu zrobi, czy wytrwa? Praktycznie Twoje dalsze zycie to chodzenie po polu minowym, uda się czy nie? Zrobisz jak uważasz, nie wiem nawet jak ja bym zrobiła w takiej sytuacji, bo to bardzo, bardzo trudne.

Jak już wcześniej powiedziałam jesteście kochane. Cudowne kobiety, z których bynajmniej nie kapie miód a szczerość. I dlatego tak bardzo Was cenię. Niekochana jak przeczytałam ponownie swój  post
to się przeraziłam, czy przypadkiem nie poczułaś się urażona, mogłaś źle odczytać  niektóre  moje słowa. Ale miałam rację. Jesteś mądrą kobietą. 
Maxi zdaję sobie sprawę z zagrożenia, właśnie z tej świadomości biorą się moje dylematy. Znam mechanizmy uzależnienia, wiem co to za zaburzenie i czym to się je. Wiem również że można z tego wyjść, nie jest to choroba uleczalna i trzeba jej się przeciwstawiać do końca życia, ale można nad nią panować. Wiem również że osobie która żyje z uzależnionym towarzyszy strach, ale tylko do czasu kiedy ponownie zaufa, a bez tego nie wyobrażam sobie życia.
Marynarka mam nadzieję, że mojemu mężowi się uda. Ale bardziej zależy mi na tym żeby udało się mi. Wyzwolić ze współuzależnienia i zrobię wszystko co w mojej mocy aby to osiągnąć. A jak z pewnością w głosie i sercu powiem -jestem zdrowa nie jestem już współuzależniona, to  wtedy nie będzie mowy o strachu, nieufności i czujności. Bo zdrowy człowiek nie uzależnia swojego szczęścia od innych. Ono jest w nim. Widzicie teoretycznie jestem przygotowana na szóstkę, praktycznie dałabym sobie marne 3. Dlatego że choć postępuję jak człowiek zdrowy, to są to zachowania kontrolowane przez umysł, serce jest dalej współuzależnione.
Dziewczyny te pierwsze straszne 4 miesiące nasze rozmowy były moim monologiem, to ja tłumaczyłam, mu mechanizmy, uczucie i nie wiem co jeszcze, on każde słowo rozumiał, ale połączone w zdania ni hu hu. Od 3 msc nasze rozmowy to nadal monologi, tylko teraz mówi mój mąż, a ja słucham i w przeciwieństwie do niego rozumiem. Dziś wiem że On chce się zmienić dla siebie. Dużo "rozmawiamy".
Widzę jak z każdym dniem zmienia się jego myślenie. A że sprytna bestia jestem to potrafię wysnuć wnioski. A ponieważ walnie czasem takim tekstem , że wiem  że nie są to wyuczone, a przemyślane teksty, bo gdyby ich się wyuczył to nie popełniałby takich gaf.
Niekochana napiszę do Ciebie na prywatnego e-maila jeżeli pozwolisz?

Witaj Kachna,

wg mnie( subiektywne podejscie do tematu) odpowiedz na Twoje pytanie,zawarte w tytule watku
-(milosc) nie znika,ale robi sie coraz bledsza,ksztalt i intensywnosc juz nie te same.........
I poczucie krzywdy.I zlosc na siebie,ze wierzylam,ufalam.I wscieklosc,ze bylam swiadomie oklamywana.
I bezsilnosc.
I ta bezsilnosc,dla mnie,to najgorsza sprawa.
Bo to ciezka pigulka do przelkniecia,ta wiedza,ze na nic,naprawde nie mamy wplywu.
Obie bylysmy sila sprawcza i okulista,ktory zdjal bielmo z ich oczu........
Odwalilysmy kawal dobrej roboty!
Jakim kosztem- a no naszym.Czy to przynioslo efekty?
Nie wiem( I MOWIE TU WYLACZNIE O SOBIE,I TAK,JESTEM TYLKO SUBIEKTYWNA).

I tu,dla mnie,rodzi sie zasadnicze pytanie- czy ja chce milosci bez zaufania,czy ja chce zaufac ponownie,narazajac sie znow na ryzyko.Czy ja moge sie zmierzyc ( i czy starczy mi sil),z kazdym jego spojrzeniem skierowanym na inna kobiete.
Czy mam w sobie na tyle milosci,zeby nie myslec( po powiedzmy trzech latach),zyje z kims,kto jest sexualnie zaburzony?

Reasumujac:
- nie mamy zadnego wplywu na ich decyzje,i co gorsze,na ich impulsy,albo raczej na ich kompulsywne zachowania

-oni sami nie moga dac sobie zadnej gwarancji,ze pomimo terapii,umiejetnosci nazwania i checi okielznania demonow, ze to nie wroci - wiec tym bardziej- nie moga niczego zagwarantowac nam.

I teraz - wiedzac to wszystko- czy chcemy podjac to ryzyko?

TO WSZYSTKO ZALEZY OD TEGO,JAK SILNA JEST NASZA MILOSC

A to przeciez tak indywidualna sprawa...............

Pozdrawiam Cie goraco i trzymam kciuki.

Malinko skoro zadajesz te pytania mniemam że nie znasz odpowiedzi. A więc następne pytanie które się nasuwa brzmi. Co chcemy z tym zrobić? Sprawdzić czy potrafimy z tym żyć, albo odejść nie sprawdzając.Ja wiem że nie chcę tak żyć. Ale zaczekam na to co wyniknie z jego leczenia i co najważniejsze jak ja poradzę sobie ze współuzależnieniem.

Niekochana dziś wiem że nic nie wiem. Ale tak jak wyżej pisałam zaczekam aż będę pewna.

Tylko jak rozróżnić miłość od współuzależnienia?

Zastanawiałam się, w którym wątku o to zapytać. Zapytam tutaj: A jak się czuje teraz M.? (To bez podtekstów, on jest osobą też chorą i mocno skrzywdzoną przez samego siebie i jestem ciekawa jak mu idzie walka z bólem)