Beznadziejna miłośc - Netkobiety.pl

To nie jest nic nienormalnego . To calkiem normalna rzecz.
Skoro poczulyscie cos do siebie . Moze zadzwon do niej Afrodyto porozmawiaj z nia powiedz jak jest powiedz ze czujesz cos do niej ... moze ona tego potrzebuje moze tez sie otworzy ... nie czekalabym tylko chcialabym sie spotkac ... porozmawiac wyjasnic to naprawde pomaga ... i daje Ci jakis obraz tego na czym stoisz... Sproboj

Bardzo dziękuję za wszystkie odpowiedzi. Wiem, że nie ma sensu się zadręczac, ale... no w każdym razie zobaczymy co będzie dalej.

Generalnie też uważam, że wygodniej żyje się bez strachu przed opiniami innych i faktycznie powinnam przestac tak skupiac się na tym co inni pomyślą na temat moich spraw i moich wyborów. Ale jeśli chodzi o religię, to tu sprawa już nie jest taka prosta. A może właśnie jest?.... Ludziom chodzi o wolnośc, wolny wybór itp. Religia chrześcijańska nie narzuca jak mamy życ tylko wskazuje jak uniknąc cierpienia spowodowanego brakiem miłości. I choc na początku też nie mogłam się z tym pogodzic, teraz jednak zrozumiałam że jeśli naprawdę ją kocham, to powinnam pragnąc jej dobra. Inaczej byłoby to tylko puste pożądanie.  Nie zrobiłabym niczego dobrego jeśli rozbiłabym jej małżeństwo, lecz w ten sposób skrzywdziłabym tylko ją, jej rodzinę, siebie, ponieważ miałabym na sumieniu taką rzecz. Do dziś trudno jest mi się z tym pogodzic, ale jeśli naprawdę ją kocham to muszę zaakceptowac to, że nigdy nie będzie należec do mnie. Kocham ją i nie mogę tego zrobic. A jeśli chodzi o moje uczucia i cierpienia związane z tym, że nie mogę zrealizowac swoich pragnień i marzeń? Może uda nam się do siebie zbliżyc, zaprzyjaźnic, nawiązac głęboką więź emocjonalną, silniejszą nawet od tej którą ma z mężem? Przecież generalnie więź emocjonalna jest ważniejsza i cenniejsza od tej fizycznej. Zobaczymy co z tego wyniknie... Z religii nie zrezygnuję, tym bardziej, że tak naprawdę to nie dawno ją odkryłam "na nowo". Już miałam okres, gdy byłam odsunięta od kościoła, Boga itp. I to nie był dobry czas...

Jeśli ją kochasz, to za nią tęsknisz. Między przyjaciółmi też powinna istniec miłosc. Tylko nie miłósc pożądania

generalnie miłosc oznacza nic innego jak pragnienie dobra dla drugiej osoby. Jeśli szczęście tego kogoś staje się ważniejsze od własnego, jeśli budzisz się rano i myślisz jak by tu sprawic przyjemnosc drugiej osobie, to można powiedziec, że to jest miłosc. A znowu pożądanie, to dla mnie nic innego jak pragnienie fizycznego obcowania z tą osobą. Oczywiście w prawdziwej miłości też takie pragnienie poniekąd powinno istniec, poniewaz gdyby osoba była odpychająca fizycznie, ciężko by było stworzyc satysfakcjonującą relację z nią. Ale nie musi to od razu oznaczac chęci odbycia stosunku seksualnego, jak jest w przypadku pożądania. Czyli generalnie jeśli nie chcesz niczego poza przeżyciem czegoś podniecającego bez żadnych głębszych, duchowych i emocjonalnych podtekstów, to wtedy jest pożądanie. Czysta fizycznosc i tyle. A miłosc to jest już coś głębszego, prawdziwszego, tajemniczego, mistycznego... I przede wszystkim dużo ciepłych myśli i najpiękniejszych słów o tej osobie, wypływających prosto z serca. Niestety kochac oznacza byc podatnym na zranienia, tęsknotę... To tak jak byś oddawała klucz do swojego serca, swojego umysłu i emocji drugiej osobie - to juz nie ty rządzisz, tylko ten ktoś. Dlatego uważam, że nie należy zakochiwac się w byle kim, w pierwszym lepszym a juz na pewno tym kogo się wcale albo mało zna, bo milosc zawsze potrzebuje gruntownie poznac drugą osobę. I jest bezwarunkowa. Dlatego tez uwazam, że jedyną pewną w 1000000% Osobą, której można tak zaufac jest Bóg. A potem zawierzyc Mu swoje życie uczuciowe, a On sam wybierze dla Ciebie najlepszą Osobę.
A jeśli chodzi o tę koleżankę, to najprawdopodobniej nic innego jak zwykła fascynacja. Tez tak mam gdy poznaję kogoś nowego, kto dodadkowo czymś mi zaimponował czy zrobił wrażenie.