Romantycy są wśród nas - Netkobiety.pl

Olina, jestem polonistką i dziennikarką, bardzo często rozmawiam z ludźmi, czy istnieje jeszcze "romantyzm" i jak ten termin rozumieją...Wiesz co jest ciekawe? Często kojarzony jest z czymś pięknym ale niegdysiejszym, dawniej się sprawdzał, dzisiaj już niestety nie. Romantyczny facet  dla wielu współczesnych nastolatek to ciepłe kluchy. Lepszy jest twardziel, taki który zaklnie i pokaże bicepsy.Jak wiemy XIX- wiecznymi romantykami kierowały gwałtowne uczucia (Werter -samobójstwo, Konrad- przemiana...nie wgłębiajmy się w lektury), a dzisiaj z tego co zauważyłam romantyzm sprowadzany jest do parteru- miło i ciepło- buźka- buźka, świeczki, kolacyjka i patrzenie w oczy bez końca. Takie nudne NIC, bardzo spokojne( a tzw romantyczne filmy- bleeee- nuda, bo będzie o miłości z happy endem, lepsze horrory) Ale gdybym ja miała określić co myślę o romantyzmie, będąc niepoprawną , notoryczną romantyczką, to powiedziałabym:
- romantyczny jest każdy, który ma w sobie empatię - romantyczny facet to nie tylko ten, który kupi szampana i truskawki, ale ten, który przyjrzy się partnerce i zauważy  W JAKIM CZASIE JEJ TO PODAĆ ,
- romantyzm to pielęgnowanie w sobie szacunku dla drugich i czasem dawanie im w nieoczekiwanym momencie nieoczekiwanych dowodów sympatii, i cieszenie się uśmiechem drugiego człowieka,
- romantyzm to zaangażowanie, nieoczekiwanie na wdzięczność, robienie rzeczy, które są tu i teraz,
- romantyzm to SZTUKA Wszystko już było, ale chcąc pokazać kochanej istocie jak bardzo mi na niej zależy nie muszę kupować nowego porshe, mogę jej kupić miesięczny bilet na tramwaj
- romantyzm to dbanie podwójnie o osobę, którą się ceni, drobne pierdołki.nie ma znaczenia prezent, czasem romantyczniejszym jest gest zerwania polnego kwiatka niż kupienie 100 róż w kwiaciarni,
- i na koniec- w każdym z nas jest potrzeba romantyzmu, nawet największy "twardziel" gdzieś tam po cichu tęskni za "romantycznością"
A co jest najważniejsze : każdy ma taki romantyzm, na jaki sobie zasłużył:)
Ale się rozpisałam, ja romantyczka:) No to podsumowując: dla mnie romantyzm nie polega na spektakularnych gestach ( wiem, wiem, to niezgodne z XIX- wiecznym pojmowaniem tego terminu) , wszystko może być romantyczne- pocałunek, kwiatek, pogłaskanie po głowie, zdanie w książce, zachód słońca, poranne "Cześć kochanie, witam w nowym dniu".
Romantyzm ma dla mnie kilka "warunków" odpowiednie osoby, w odpowiednim miejscu i odpowiednim czasie- i jak mogę daję tej osobie sygnał, że jest dla mnie bardzo ważna...
Pozdrawiam wszystkich romantyków:):):)!!!
P.S. jeszcze zapomniałam o romantyzmie w erotyzmie- ( ale się zrymowało) - chyba nie będę odosobniona jako kobieta pisząc, że dla mnie najlepszy seks jest wtedy, kiedy facet nie obraca mnie we wszystkie strony zmieniając podręcznikowo pozycje, ale "romantycznie" patrzy mi w oczy a po rozkoszy"romantycznie" wtuli się potem we mnie.

Romantyzm,romantyczna tak i jeszcze raz tak
mój romantyzm nie jest patetyczny,smutny raczej prosty.
popadam w uniesienia czysto fizyczne gdy słucham muzyki i nagle jakaś melodia szarpie a serce bije szybciej i świat jest piękny.
Oglądam ,,Pożegnanie z Afryką'; i unoszę się ponad rzeczywistość
Czytam poezję i odkrywam świat na nowo.
Piszę wiersze,kiedy jestem zakochana, szaleję z niepewności lub popadam w depresję.
No i Chopin.....
Nie wiem czy jestem romantyczna czy bardzo uczuciowa-
Erotyczne sceny są romantyczne kiedy kończą sie niedomówieniem,wzrok przesuwający się po ciele,rumieniec na policzku,ciepłe ciało w pobliżu,zapach...
Tak to czuje i jeszcze więcej !

Romantyczne usposobienie jest może nieco niemodne ale życie było by nieraz nie do wytrzymania ,
Dostałam kiedyś wydrukowaną rózę i byłam w siódmym niebie do tego kanapki i wierszyk-do dziś mam
Malutkie karteczki pod poduszką...
albo piosenka ,kiedy usłyszałam dotykiem..siadłam porażona-to są chwile dla których warto żyć
Mój romantyk jest moim mężem--kiedyś mówił wybuduję autostradę do twojego serca i choćby to wieki trwało bedę czekał- i teraz gotuję mu obiady
Dodam,ze jest młodszy o prawie 6 lat a ja kobieta z bagażem poddałam się całkowicie.

Oj brakuje mi tego romantyzmu!!!

Ja chyba mam niejako lekkie wypaczenie w kwestii romantyzmu.
Nie uważam, że momenty kiedy doznaję uniesienia (słuchając muzyki, pisząc, rysując etc. etc.) to te romantyczne chwile. To akt twórczy. Nie postrzegam go, jako romantyzmu. Jest tylko i wyłącznie moim momentem. Momentem, którego nikt inny nie zrozumie. I to chyba jedyne co można by było uznać za romantyczność - niezrozumienie otoczenia dla tego momentu*.
Chyba nie jestem romantyczna zatem.
A raczej postrzegam romantyzm, jako sztukę do odbioru. Umiem ją odnaleźć. Umiem odtworzyć nastrój jaki powinien mnie ogarnąć - ale zwykle jest to dla mnie, jak oglądanie filmu. No jest coś takiego.

Po prostu nie znam ani jednej romantycznej osoby. Może też być tak, że po prostu ich "romantyzm" do mnie nie trafia. Nie, nie chodzi o "ciepłe kluchy".

Żeby zauważyć czyjś romantyzm są dwa sposoby:
- albo potraktuję go, jako "autora" - twórcę sceny, kogoś kto dla widza wytwarza aurę
- albo będę kogoś kochała i wtedy nawet zamiatanie powietrza po dyskretnym bąku będzie dla mnie romantyczne ;P.

Ogólnie polegam na intuicji. Jest niezawodna.
Co zaś się tyczy erotyki.
Dla mnie istnieje jedna wzorcowa scena erotyczna z filmu. Film nosi "300" i są tam w sumie dwie sceny, które postrzegam, jako bardzo erotyczne i takim bym chciała widzieć seks w realu**:
- oczywiście scena miłosna pomiędzy Królem i Królowa Sparty - chylę czoło,
- wyrocznia. Tak, ta zaćpana panna w falujących półprzeźroczystych szatach jest dla mnie symbolem kobiecości i erotyzmu ciała.

---------------------------------------------------------------
*raczej brzmi, jak emo...
**i to nas gubi prawda? Potem mamy problemy z ogarnięciem prawdziwej realnej fizyczności i piszemy tematy o tytułach "jak radzimy sobie z fizjologią seksu", i seria postów... bleee... fujjj... xD

Cytrynko, jest, jest naprawdę i ja go właśnie teraz znalazłam. Podobnie jak Ty całe życie tego prawdziwego, wyśnionego romantyzmu szukałam i kiedy już mi się zdawało, że to tylko moja wyobraźnia każe wierzyć, że istnieje naprawdę, kiedy już zaczęłam odpuszczać, wmawiać sobie, że wcale go nie chcę, nie potrzebuję to... pojawił się właśnie, znikąd i nagle. Czy to jest moje małe szczęście? Tak, bo właśnie śnię tę swoją bajkę...

Romantyzm u faceta jest inny , u kobiety też .
Facet romantyczny to facet rzeczowy, konkretny, broń Boze nie piszacy wierszykami do kobiety, ani trele morelami. To konkretne dzialania , konkretne slowa i czyny. To trwanie przy kobiecie gdy ona tego potrzebuje i sytuacja tego wymaga. Romantyzm, to nie psiu bzdziu, ale konkrety , konkrety to najpiękniejsze bukiety jak dla mnie.

Nie cierpie pitum patum,

Zgadzam się z Amis, że mężczyzna także może być romantykiem, co więcej to wcale nie odbiera mu męskości. Gazia, dla mnie jednak konkrety to nie jest romantyzm, konkrety to konkrety, to realia i proza życia, a romantyzm stanowi dla tego życia oprawę. Uwielbiam mężczyzn, którzy kiedy trzeba są mi podporą i ostoją bezpieczeństwa, ale i potrafią odkryć tę wrażliwą stronę duszy- pokazać gestem jak jestem ważna, wyrazić to wprost słowem, nie wstydzą się tej wrażliwości, umiejętności stworzenia otoczki i oprawy dla szczerego, głębokiego uczucia. To wielka sztuka umieć tak kochać, ale prawdziwym szczęściem jest być z kimś kto tak kocha.

Ja w swoim życiu nie spotkałam takiego romantyka z krwi i kości. Mój związek raczej nie jest romantyczny. Ja z moim partnerem twardo stąpamy po ziemi i romantyczne teksty, gesty czy miejsca dla nas nie istnieją. Nie powiem, była sytuacja na prawdę romantyczna dawno temu na mazurach. Światło księżyca i takie tam. Jedynie słowa jakie co jakiś czas wymieniamy w swoim kierunku są zaczerpnięte z romantyzmu. Ale ani jedno ani drugie w związku nie ma duszy romantyka.

Tak się zastanawiam, i chyba romantyzmowi mówię nie. Nie że całkowicie, bo oczywiście od czasu do czasu miło jest dostać kwiaty, ale tak na codzień - to nie bardzo.

Amis pisze - "romantryczna muzyka,ogień świecy,szum morza,słowa ,wiersze oraz sppojrzenie-wszystko dokoła mnie jest romantyczne ,wywołuje przeciez emocje ,wprawia w ekstazę-" - dla mnie nie bardzo. Od romantycznej muzyki wolę głośne i pulsujące brzmienia, które powodują dreszcze na ciele. Morza nie lubię, wolę góry - ale mniej zachwyt nad nimi, bardziej kolejne wyzwanie i radośc z pokonania go. Romantyczne wiersze mnie nudzą, co innego proza - odrywająca od rzeczywistości, i wprowadzająca zamęt w głowie.

Zwyczajnie nie jestem typem księżniczki, więc po co mi ksiąze na białym koniu. Nawet tak sobie myslę że moje ciało i to, jak wyglądam dalekie jest od ideału eterycznego dziewczęcia - mój kochany twierdzi, że nawet w białej falbankowej sukieneczce wygądam zadziornie, a nie romantycznie. No tak już mam, moja kobiecośc jest raczej ostra, energiczna i nieco prowokująca.

Podobnie jest chyba z mężczyznami w moim życiu. Uwielbiam twardzieli, złych chłopców, silne charaktery. Moja miłość nie jest patrzeniem sobie w oczy, jest walką i wiecznym wygrywaniem bądź przegrywaniem. Wspomniałam wcześniej że lubię dostawać kwiaty - tak, bo są piękne, a przy okazji czuję wtedy że odniosłam zwycięstwo nam moim twardzielem, że pokonałam go i usidliłam. Gotowanie kolacji dla ukochanego jest być może wyrazem rozmantyzmu - dla mnie jego zachyt nad moim "dziełem" jest kolenym krokiem do perfekcjonizmu.

Wisz co falko jesteś bardziej romantyczna od przecietnej osoby bo dreszcze wywołuje w tobie i uniesienia to co w innych pot na czole!
A tak wogóle uwielbiam prozę ,film ,muzykę twarda i głośną -
jestem buntowniczka i tak dalej bo kto powiedział ,ze romantyzm to nudne wzdychanie i potrząsanie rzęsami?

Dla mnie też i jestem bliżej tego Twojego ukrytego !

kocham romantyzm...i potrzebuję go jak ..powietrza...

dla mnie to moze być:
-stokrotka rano na poduszce obok
-,,porwanie,, w niezwykłe miejsce
-taniec na głównym rynku
-splecione dłonie...

Romantyzm- kiedyś o nim marzyłam. Przestałam, gdy poznałam pewnego romantyka.

Romantyzm jest piękny o ile nie buja się w chmurach całe życie a tylko momentami
Akurat moj partner to romantykiem zdecydowanie nie jest. I czasem żałuje.
Spotkałam się też z udawanymi romantykami, którzy byli tacy tylko po to, żeby zdobyć kobiete.

Prawdziwych dusz romantycznych jest mało, a już na pewno w dużych miastach.

Dziś od rana słuchałam Grechuty i uważam ,ze to jeden z większych romantyków ,śpiewa teraz na niwach niebieskich .
Dzięki takim ludziom wiem ,ze warto żyć  bo są sprawy ważniejsze od pieniędzy ,rzeczy .
Teksty nie tracą na aktualności
Gdzieś w nas- Marek Grechuta

Gdzieś w nas błyszczą gwiazdy poezji;
Gdzieś w nas niosą krzyże polonii,
Gdzieś w nas kwilą buty północy,
Gdzieś w nas idą ludzie niezłomni...

Gdzieś w nas mącą kaci w strumieniach,
Gdzieś w nas piszą donos na życie,
Gdzieś w nas pieją prawdy na rusztach,
Gdzieś w nas płaczą baby niesyte...

Gdzieś w nas stroją namiot cyrkowcy,
Gdzieś w nas płoszą dzieci jaskółki,
Gdzieś w nas grają w karty płomienie,
Gdzieś w nas...

Gdzieś w nas tańczą strachu stróżowie,
Gdzieś w nas jadą wolni bogowie,
Gdzieś w nas piją klęski wodzowie,
Gdzieś w nas, gdzieś w nas...