To złożony problem... Mam chłopaka od 2 lat i studiuję od zeszłego roku w jego mieście, mamy po 20 lat. Przeszliśmy wiele razem, ale jednego problemu nie mogę się pozbyć... Jego matki... Mieszkają razem w mieszkaniu, ja w akademiku. Na początku było wszystko ok, nocowałam często u nich, a raczej u niego. Kiedy tam byłam gotowała też dla mnie, zostawałam tam nawet jak chłopak był w pracy i kiedy byłam tylko jego matka i ja, to nieraz rozmawiałyśmy sobie w kuchni o byle czym. Na nowy rok przygarnęła sobie kota i wprost się w nim zakochała i wydawało się, że wszystko jest ok. Tyle że ona jest trochę niezrównoważona... Potrafi wszcząć awanturę o byle co.
No i stało się, akurat jak nocowałam drugi chyba dzień, była po chyba 2-3 piwach (ja twierdzę, że jest alkoholiczką, ponieważ pije praktycznie codziennie, małe ilości, ale jednak pije) i zaczęła czepiać się o niepozmywane naczynia. Jak później oznajmiła, to miała być próba dla mnie, której nie przeszłam. No więc zaczęła najpierw do chłopaka z pretensjami, że naczynia 2 dni stoją i nikt ich nie ruszy. Powiedział jej na spokojnie, że pozmywa jak zjemy kolację. Spokój. Po chwili wraca i znów czepia się o to samo i znów ta sama sytuacja. Za trzecim razem poddał się i poszedł zmywać... Powinno być ok... Tyle że ona zaczęła się czepiać, że to nie JA zmywam... bo, cytuję: "to dupa jest od zmywania a nie chłop... chce wpier*** to niech zmywa". Byłam w szoku... Mogła po prostu poprosić mnie wprost, ale wolała wszcząć awanturę... Potem jej totalnie odbiło i co chwila wyzywała mnie albo chłopaka, mówiła że jestem dziw***, bo muszę mu dawać (wiadomo co) kiedy on sobie zażyczy, a ona jest wolna i daje ... kiedy ONA chce, w związku z czym zaklasyfikowała mnie do marginesu społecznego, bo nie zmyłam naczyń... Chłopak próbował to olać i mówił, żebym ja też ją ignorowała, ale w końcu nie wytrzymał i zaczął ją wypychać ze swojego pokoju, szarpali się... w końcu udało mu się ją wypchnąć i zamknąć drzwi, ona waliła pięściami w drzwi, ja postanowiłam, że dosyć tego i zaczęłam się ubierać (mieliśmy iść już spać bo było ok 12 w nocy)... Potem wyrzuciła nasze kurtki za drzwi, chłopak wziął je z klatki do pokoju, za to wypchnął ją (!) za drzwi mieszkania i zamknął od wewnątrz.. To był jakiś koszmar... Straszyli się nawzajem policją, ale w końcu był jakiś moment "zawieszenia broni"... chłopak zadzwonił do dziadka, jej ojca, ale w efekcie rozmawiał z babcią, która zaczęła go uspokajać (znali już zagrywki jego matki, więc są po jego stronie). Potem "teściowa" wróciła po modem, oznajmiając, że odłącza mu internet, wyrzucała jego zdjęcia i takie tam... Szkoda się rozdrabniać.. Rano wznowiła awanturę, co poskutkowało otworzeniem okna w pokoju chłopaka, żeby jej ukochany kot miał którędy uciec. Wyła jak oszalała, płakała, błagała go żeby zamknął okno. Widok był szokujący i żałosny....Po tym zajściu była długa cisza, podział w domu na to, co jest jej i co jest jego... Nie odzywałyśmy się, z czasem zaczęłam tylko mówić "dzień dobry" i "dowidzenia", choć uważałam i nadal uważam, że to upokarzające...
Teraz na wakacje jestem w domu, ale zbliża się rok akademicki i akurat tak wyszło, że muszę załatwić coś na uczelni + akademik i postanowiliśmy oboje, że posiedzę tam 5 dni, bo tak czy siak, tęsknimy, więc to idealna okazja. Wczoraj powiedział matce, że przyjeżdżam, a ona się nie zgodziła. Nie podała powodu... "Nie, bo nie" + zagroziła awanturą jeśli przyjadę. Obraził się na nią i powiedział mi rano, że i tak przyjadę, a jak będzie awantura to trudno... Problem w tym, że ja nie chcę tej awantury powodować... Bo niby po co ja mam tracić nerwy, po co on ma tracić nerwy? W związku z tym wkurzyłam się, że mi proponuje przyjazd w takich okolicznościach... Więc powiedział "no to nie przyjeżdżaj"... Mówi, że nic nie może na nią poradzić. Z jednej strony wiem to, ale z drugiej... Wiem, że ona próbuje nas rozdzielić... I udaje jej się... Nie mam zamiaru walczyć o chłopaka z jego matką... Co mam zrobić, żeby ona zniknęła? Nienawidzę jej i wiem, że nigdy już jej nie polubię. Chcę, żeby ta kobieta zniknęła z naszego wspólnego życia, zanim wszystko przepadnie...
... Z resztą jest drogo, bo to stolica. Do tego ja studiuję dziennie 
No i nie było żadnej awantury, spędziłam tam 4 dni. Wiem, że ryzykowałam, ale i tak musiałam załatwiać te sprawy, więc nie było wyjścia. Oczywiście 0 rozmów z nią, naczynia pozmywałam, ogółem neutralnie. Tak czy siak, nie jest to to, co było kiedyś, jest tylko "Cześć Madzia" i tyle, oczywiście żadnych obiadków, czego nie wymagam, ale porównuję do sytuacji sprzed roku. Cóż, chyba już tak zostanie. Ciekawe tylko co się stanie jeśli zdarzy się jej zostać moją teściową. Chyba obie zwariujemy ^^
Ja tylko mam nadzieję że w przeciągu roku znajdzie się z chłopakiem jakieś mieszkanie.
Ponadto rodzice są po prostu naszymi rodzicami dopóki zyją i dopóty będą żyć zawsze dla nas będą chcieć jak najlepiej, a ponieważ oni już swoje życie przeżyli, uważają się za mądrzejszych i chcą we wszystkim doradzać, bo wydaje im się że wszystko wiedzą najlepiej... niektóre z tych informacji są dla nas przydatne, a niektore straciły już swoją aktualność... nic na to nie poradzimy.
