sama tego chciałam... - Netkobiety.pl

Minęło właśnie 3 lata od kiedy zakochałam się bez pamięci w koledze z pracy. Miałam "wspaniałego" męża dwoje dzieci, pracę, mieszkanie, niby wszystko czego może chcieć kobieta, tylko brakowało mi "tego czegoś", jakiegoś dreszczu, emocji, moje życie było zwyczajnie nudne. Mąż nie poświęcał mi uwagi, czułam się znudzona codziennymi obowiązkami, potrzebowałam odskoczni i kiedy poznałam Michała zaświeciło mi się światełko w tunelu. Był ideałem faceta o którym zawsze marzyłam (tak mi się w tedy wydawało). Wdałam się w gorący romans, spotykaliśmy się przed pracą i pracy i po pracy, łączyła nas namiętność jakiej nigdy nie zaznałam w moim 8 letnim małżeństwie. Michał był 3 lata ode mnie młodszy i był przeciwnością mojego męża, był męski, władczy, dominujący i zabójczo przystojny. Nie zastanawiałam się długo po 4 m-c romansu zdecydowałam się na rozstanie z mężem. To było straszne wszyscy się ode mnie odwrócili, własna matka wyzwała mnie i powiedziała, że nie chce mnie znać, rodzina znajomi wszyscy się ode mnie odwrócili, a ja zaślepiona miłością brnęłam w związek, który z góry był skazany na niepowodzenie. Tłumaczyłam sobie, że jak ja będę szczęśliwa to moje dzieci też będą i bardzo pragnęłam być z nim. Po 2 m-cach rozstania z mężem zaszłam w ciążę z Michałem. Moje życie wcale nie wygląda kolorowo, Michał cały czas mną manipuluje szantażuje mnie że odejdzie, wszystko musi być po jego myśli ja nie mam nic do powiedzenia. Poświęciłam dla niego wszystko , urodziłam mu syna, sama zajmuję się domem, trójką dzieci, wszystko jest na mojej głowie, a on dom traktuje jak hotel, a mnie jak służącą. I tak z radosnej 27 latki stałam się non stop wybuchającą płaczem, nieszczęśliwą 30 latką. Jestem na skraju wyczerpania nerwowego, a żeby tego było mało w styczniu dowiedziałam się , że Michał mnie zdradził, miał romans, ze starszą ode mnie o 8 lat kobietą. Kiedy to odkryłam świat mi się zawalił, a on najpierw zbeształ mnie z błotem, zwyzywał od najgorszych, że to moja wina, a potem przeprosił i obiecał, że już nigdy się z nią nie spotka. Ja mu już nie wierzę, przy każdej okazji mnie poniża, wyzywa od szmat, bluźni a najgorsze, że robi to przy dzieciach. Ja nie mam już siły, kocham go nad życie, ale dzieci są dla mnie najważniejsze, nie chce żeby patrzyły na mnie ciągle zapłakaną. Boję się samotności, że nie dam rady sama wychować 9,7 i 2 letnich dzieci. Boję się też tego , że wszyscy którzy mną gardzili jak zostawiłam męża będą mieli satysfakcję z tego, że jestem nieszczęśliwa. Mieszkam w małym miasteczku, tu się wszyscy znają a ja nie mam do kogo zwrócić się o pomoc. Proszę pomóżcie mi i podpowiedzcie co mam robić, bo jestem kompletnie załamana.