lęk przed śmiercią ukochanej babci - Netkobiety.pl

Bardzo Ci współczuję. Ale dobrze, że jesteś świadoma tego wszystkiego, więc może nie jesteś aż tak całą tą sytuacją zszokowana. Opiekuj się nadal Babcią jak dotychczas, bo potem już będzie za późno.
Strata bliskiej osoby to naprawdę tragedia, wiem coś o tym ...
Pozdrawiam i życzę wytrwania

Dziękuję Dziewczyny. Najbardziej dziwi mnie fakt, ze w piątek, jak psychika babci jeszcze dawała rade nadawałą sie na operacje, a w poniedziałek, jak już nie było z nia jako takiego kontaktu lekarze stwierdzili, że do niczego sie nie nadaje... Dziwne. I to nie jest tak, że babcia ze wzgledu na stan fizyczny sie nie nadaje, wg mnie bardziej wzięli pod uwagę psychike. Ciągle narzekali, że musi przyjść do babci psychiatra, że jak tak można sie zachowywać... A babcia po prostu byłą pierwszy raz tak długo w szpitalu, a ma 78 lat, nigdy nie miała zadnej operacji. Nic. po prostu sie nie przystosowała. Teraz jak jest w domu z psychiką jest już lepiej. O wiele. Nic nie wie, że jest tak chora. Tylko jak ja kapałam, to pozwoliłam, żeby spojrzała w lustro. I to był błąd. Potem płakała, że tak wygląda. Bardzo schudła. Ciągle pokazuje, że ma obwisłą skórę na rękach, albo, że puchną jej kostki...  Jest mi bardzo ciężko. I jeszcze zdazy mi sie na nią krzyknąć, bo nie mam chwili wytchnienia... Ale nie narzekam. Od jutra nie podnoszę głosu na babcie Dobrze, że chociaż Wam mogę się wygadać.

Czytam Was dziewczyny i sercem jestem z Wami. Nie doświadczyłam nigdy podobnej sytuacji, moi 3 dziadkowie umarli zanim się urodziłam a z ostatnią babcią nie miałam dobrego kontaktu-była dosyć zdystansowaną osobą. Ale wiem jak bardzo kocha się osoby bliskie, kogoś z rodziny z kim ma się cudowny kontakt, z kim przebywa się od zawsze a kiedy coś się dzieje, jest to trudne do udźwignięcia. Naprawdę jestem pełna podziwu dla Was i wzruszenia. Nie wyobrażam sobie odejścia bliskich mi osób a wiem, że to nieuniknione.. Przesyłam Wam ciepłe myśli i życzę przede wszystkim Tobie wiki96 dużo siły, cierpliwości i energii jaką można czerpać jedynie z miłości..

Witajcie
Moja babcia zmarła dzień przed katastrofą samolotu w Somelńsku. Emocje były ogromne. Wszystko mi sie mieszało. Juz nie wiedziałam z jakiego powodu płacze. Myślałam ,ze tego nie przezyje. Ale dopusciłam do siebie te wszystkie emocje , popłakałam sobie i przezylam to dobrze. Ja zawsze wypierałam ból i dzieje sie tak teraz tylko ,ze ja nad tym pracuje jest cieżko ale poradzilam sobie. Dzien przed pogrzebem w nocy mialam mega atak paniki , kołatanie serca. Dałam rade. Wierze, że i Tobie sie uda ... Trzeba zaakceptowac chorobe babci i swój smutek , ból to ważne ...

Pół roku temu zmarł mój tata. Ten sam, który dał mi życie i który mnie wychował. Najgorszy ból jaki mi wtedy towarzyszył związany był cierpieniem, że nie mogłam go pożegnać. Kilka dni wcześniej miałam urodziny, obiecał przyjechać, ale nie dotarł, jakieś sprawy go zatrzymały, a kilka dni później... już nie żył, zmarł w nocy. Rankiem mama sądziła, że jeszcze śpi, ale coś ją tknęło i poszła sprawdzić. Dorosły brat, który z nimi mieszkał, dosłownie się trząsł i płakał kiedy ciało wkładali do worka. A mnie do dziś zadręcza myśl, że nie wiem jak to się stało, czy cierpiał w tej ostatniej chwili, czy wołał jeszcze o pomoc, ale...nikt nie usłyszał. Nie pojechałam do kostnicy, chciałam go pamiętać takim jakim go pamiętałam. Najtrudniejsze były pierwsze dni kiedy przed oczami wciąż pojawiał mi się mój tata, który otaczał nas swoimi skrzydłami, przy którym czułam się zawsze bezpieczna, wiedziałam, że cokolwiek się nie stanie on będzie czuwał i nie pozwoli nas skrzywdzić. Przepraszam, ale nawet teraz, gdy to piszę, w oczach mam łzy. Nad trumną wszyscy w trójkę (z mamą i bratem) byliśmy razem, przytuleni do siebie, kiedy trumnę wpuszczano w ziemię ból ściskał serce tak bardzo, że słowami nie sposób tego opisać. Ściskaliśmy się za ręce w tym wspólnym cierpieniu i w tej niepojętej rozpaczy, przytuliliśmy się jeszcze mocniej i poczuliśmy tak ogromną jedność i świadomość, że dla nas wszystkich nic już nie będzie takie samo. Ogromną ulgę dawała jednak wiedza, że przecież wciąż jesteśmy rodziną i także w tych chwilach możemy być razem. Wiecie, to było piękne i  przejmujące jednocześnie, takie prawdziwe. Nigdy wcześniej i nigdy później nie zaznałam takiego uczucia. I dziś zupełnie inaczej patrzę już na moją rodzinę, wiem, że jesteśmy dla siebie wszystkim. Otoczyliśmy większą niż do tej pory troską moją mamę, która przecież została sama. Ja mam męża i syna, brat za chwilę się żeni, a mama... ona ma już tylko nas. Dziś wiem, że są wartości, dla których wszystko inne należy odsunąć, zepchnąć na bok.

Wiki, jeśli będziesz czuła, że nie wytrzymujesz już tego napięcia, że zaczyna brakować Ci cierpliwości przywołaj obraz swojej babci sprzed choroby, dokładnie takiej jaką zawsze kochałaś. Choroba bezlitośnie zmienia człowieka, panuje nad jego ciałem, ale i duszą. Babcia na pewno kocha życie, a jej psychika w ten sposób walczy z tym co do niej zaczyna docierać. Żadne słowa nie są pocieszeniem, żadne tak naprawdę nie przynoszą ulgi, bo tylko Ty wiesz co czujesz, a słowa są...w tej chwili takie puste; ciesz się tym, że jeszcze jesteście razem i spróbujcie nie tracić nadziei. Nadzieja umiera ostatnia...

moja babcia zmarla prawie 3 miesiace temu.  ostatni raz widzialam ja na Wielkanoc ... a 2 tygodnie pozniej lecialam do kraju na pogrzeb.  babcia chorowala, wiec spodziewalismy sie, ze ten dzien nadejdzie ... i nadszedl ... bol i cierpienie bylo ogromne ... mimo, ze sie spodziewasz tego dnia, to jednak gdy ten dzien nadejdzie, nikt z nas nie jest przygotowany .... byl to dla mnie ogromny cios ... to moja najukochansza babcia, jedyna jaka mialam.  plakalam na pogrzebie, plakalam kazdej nocy przed zasnieciem.  najgorzej bylo w pracy ... slyszalam slowa: przykro mi, wspolczuje .... a ja nic nie bylam w stanie odpowiedziec, bo jedna mysl o babci i lzy mi plynely po policzkach.  wspominalam chwile z babcia, jej usmiech, pogodne usposobienie ... i uswiadamialam sobie, ze nigdy juz te chwile nie wroca ... ze pewien etap sie bezpowrotnie skonczyl i zadawalam sobie pytanie, jak mam zyc dalej ... przez kolejne tygodnie chodzilam smutna, przygnebiona, z mysla, ze moje zycie nie ma sensu .... teraz odzyskuje na nowo radosc i sens zycia ... dziekuje Bogu, ze moglam miec taka wspaniala babcie ... nie placze codziennie ... jednak, gdy zaczynam myslec o babci, lzy same mi naplywaja do oczu... tak jak teraz ...

Bardzo mi przykro, ze doswiadczas tego wszystkiego, co sie wiaze z rakiem ...
Nie napisze, ze jest latwo, bo nie jest - jest cholernie ciezko ogladac najblizsza nam osobe, ktora umiera na raka, to jedna z bardziej wrednych chorob, ktora odbiera godnosc umierajacemu ...

Stracilam Babcie i Dziadka przez raka, Babcia odchodzila prawie 2 lata , Dziadka stracilam w niecaly miesiąc ... byli dla mnie jak drudzy rodzice, przez 25 lat zylam z Dziadkiem pod jednym dachem, z Babcia troche krocej - wczesniej odeszla ... do dnia dzisiejszego jest to niestety najgorsze wspomnienie o nich, najbardziej bolesne i rozrywajace od srodka. Przy Babci bylam do konca ... umarla w domu - bo juz lekarze nie mogli nic dla Niej zrobic - bylismy cala najblizsza rodzina przy niej, do konca nie wierzylam w to, co sie dzialo, bylam jeszcze dzieckiem, do konca trzymalam ja za reke - kazdego dnia prosilam Boga, by jej nie zabieral ale tez o to, by sie juz nie meczyla. Na tydzien przed smiercia praktycznie stracila kontakt ze swiatem, byla jak duze dziecko - rak zaatakowal mozg - moze to i dobrze ... moze Ja to nie bolalo ... 

Po kilku latach Dziadek zaczal sie zle czuc, problemy z nerwem kulszowym ... wiadomosc o raku pluc spadla na mnie, moja mame jak grom ... zalamalam sie, bo wiedzialam co robi rak z czlowiekiem, jak go niszcze ... kawalek, po kawalku ... nie bede pisac wszystkiego, bo byloby to moze dla niektorys za wiele. Po niecalym miesiacu - niestety byl w szpitalu, ale nie bylabym w stanie zorganizowac mu takiej opieki w domu ... tyle tylko, ze wzielysmy go z Mama do domu, na nastepny dzien z rana wziela go karetka, to wygladalo jakby chcial sie pozegnac z domem ... zebral sily, zeby moc wyjsc ze szpitala -  wrocilismy do szpitala, wytrzymałam ok 12godzin, Mama kazala mi isc, bo widziala, ze jestem na granicy zdrowego rozsadku ... widzialam jak jego cialo przestaje pracowac, watroba, pluca, widac bylo plamy ... caly czas trzymalam Go za reke ... jedna ja, druga Mama - a On ja tak mocno sciskal, tak dlugo walczyl ... nadal moje serce nie moze tego wspomnienia zniesc normalnie, chociaz minelo kilka lat. Wyszlam, zaluje do dzisiaj, ze nie bylam w stanie zniesc tego widoku, ze nie bylam przy Nim- chociaz Mama starala sie nawet mi wmowic, ze ... czekal az wyjde na smierc, bo zmarl po niecalej godzinie, jakby ten ostatni raz chcial mnie oszczedzic.

To jest w bardzo duzym skrocie opisane ...

Babcia zmarła w czasie świąt bożego narodzenia ... Dziadek w czasie świąt Wielkanocy ... byli calym moim swiatem, byli cudownymi, madrymi dziadkami. A mnie ... jest tak cholernie zle bez Nich ...

Jedno co moge Ci poradzic, spedzaj z Nia jak najwiecej czasu, zebys nigdy nie plula sobie w brode, poczytaj jej - nawet jesli nie kontatkuje, poopowiadaj o tym co robilas, o jje ulubionym serialu, ksiazce. I powiedz jej, ze ja bardzo kochasz. Mam nadzieje, ze dane jej bedzie odejsc w spokoju.

Moja babcia zmarła w sobotę w szpitalu. w piatek  jadła jeszcze obiad i tego samego dnia popołudniu zabrało ja pogotowie. Obrzek płuc... Mam nadzieję, że jej nie bolało. Byłam przy niej, trzymałam ją za rękę, sprawdziłam, czy bije jej serce... Wydaje mi sie, że babacia nic nie czuła, tzn. od piatku po przewiezieniu do szpitala tylko spała, a chwilkę przed śmiercia z oka popłynęła jej wielka łza.  myślałam, że takie rzeczy dzieją się tylko w filmach... Musze przyznac, że cieszę się, że babcia odeszła teraz, nieświadoma. Wolę to od tego, zeby ją bolało i musiała umierac w hospicjum. Przynajmniej się nie męczyła. Po prostu przestała oddychac. Kochana babcia...

Wiki, ogromnie Ci współczuję i choć wiem, że słowa w tej chwili wydają się bezdźwięczne i puste to pamiętaj, że śmierć spokojna i wśród bliskich jest najlepsza z możliwych. Twoja Babcia do końca była z Wami, na pewno też do ostatniej chwili czuła Waszą obecność i Waszą miłość.

Wiki, każda żałoba ma kilka etapów i przez nie wszystkie trzeba przejść, aby dojść do równowagi. Najpierw jest smutek, żal, niedowierzanie, potem wchodzisz w etap buntu, złości, rozgoryczenia, zaczynasz się też zastanawiać czy zrobiłaś wszystko co mogłaś, aby było lepiej, aby jakoś zapobiec temu co się stało, a w końcu te emocje stopniowo zaczynają ustępować miejsca wyciszeniu i zaczynasz godzić się z odejściem bliskiej osoby. U każdej osoby każdy z etapów może trwać różną ilość czasu, ale ważne, aby przejść przez nie wszystkie, bo wtedy dopiero zamykamy za sobą ten etap w życiu i zaczynamy uczyć się poruszać w tej nowej rzeczywistości. Każda strata jest bolesna, każda rodzi ból i nie o to chodzi, żeby zapomnieć, ale aby się z nią pogodzić. Trzeba to zrobić dla samej siebie i dla tych, którzy również pozostali. Z całego serca Ci życzę, aby codziennie było Ci lżej, aby rozpacz ustępowała miejsce ciepłym wspomnieniom, i tylko takim...

Moja ukochana babcia właśnie zmarła... Dowiedziałam się rano, jak zobaczyłam ze to mama dzwoni tak rano, to myślałam że z jakąś głupotą, albo że w pracy jest (nie pomyślałam że to sobota nawet) i jak powiedziała że bede musiałą przyjechać do domu, to od razu wiedziałam..... Babcia była już schorowana ale trzymała się, sama dbała o siebie, my jej pomagaliśmy to węgiel przynieść czy zakupy czy umyś okna i tak dalej. Ale często ją coś bolało, i właśnie wczoraj wieczorem tak się to zaczęło... Rano mama w szpitalu się dowiedziała że nie żyje..... tak strasznie to boli....