czy to jeszcze miłośc???? - Netkobiety.pl

Boisz się, to oczywiste. Tylko czego? Odpowiedzialności? Myślę, że go nadal kochasz tylko Twoje obawy tak bardzo zmieniły Twoje podejście, że nie potrafisz być sobą przy nim. Zastanów się czy to jest facet który Cię kocha, szanuje, dba o Ciebie i czy nic nie zapowiada aby to miało się zmienić. Jeśli tak, to wstrzymajcie się z planowaniem wspólnej przyszłości - On jak kocha, to poczeka. A Ty, gdy w pewnej chwili będzie czuła, że On jest tym facetem strach sam minie.

Jednym zdaniem - Musisz oddzielić swoje uczucia od strachu związanego ze ślubem. Wtedy będziesz wiedziała o co chodzi.

Wypowiedź poniżej poziomu forum. Nie używaj wulgaryzmów! Moderatorka Emilia

Moderatorka Emilia mi powie jakie to były wulgaryzmy?

Kocha mnie i bardzo szanuje , codziennie slysze jaka ja jestem wspaniala i jak mnie bardzo kocha. Wczoraj spedzilismy świetny wieczór... dawno tak nie bylo, tak inaczej niz zawsze. Widze jak o mnie walczy bo wie ze cos jest nie tak ze sie wacham. Chyba jestem straszna egoistka....

Masz dopiero 21 lat i jesteś zaręczona, podjęłaś bardzo ważną decyzję i może po prostu się boisz.

Wiem to po sobie. Jestem rok starsza od Ciebie i jestem już mężatką. Przed ślubem też miałam różne obawy. Nie żałowałam nigdy decyzji o ślubie, ale bywały momenty kiedy czułam pewien niepokój - a co jeśli to nie ten? jestem jeszcze bardzo młoda, nie wyszalałam się itp.itd.

Miłość nie wygląda zawsze tak samo. Etap zakochania, tych motylków w brzuchu, mija i zaczyna się kolejny etap. Ważne żeby zdawać sobie z tego sprawę i nie oczekiwać, że będzie zawsze tak samo jak na początku - bo nie będzie.

Musicie poważnie porozmawiać. Nie napisałaś, czy macie ustaloną datę ślubu, ale jeśli macie, to może przełóżcie? Dajcie sobie jeszcze trochę czasu. Szczera rozmowa jest najważniejsza. Twój narzeczony powinien wiedzieć o tych obawach, które Tobie towarzyszą.

Ja mam nieco odmienne zdanie. Uważam, że jeśli pojawiają się wąpliwości, z którymi nam samym jest źle to znaczy, że coś jest nie tak. I nie mam tu na myśli wątpliwości, które wynikają na skutek jakiś trudniejszych sytuacji, nieporozumień, czy nieodpowiedniego zachowania partnera, bo te są jak najbardziej oczywiste. Jeśli natomiast gdzieś w głębi czujemy, że mogłybyśmy kochać mocniej, inaczej i bardzo tego chcemy a nie potrafimy, to mi się wydaję, że ktoś inny jest nam pisany. Podeprę się może moją historią. Byłam ze swoim ex 7 lat. Zakochałam się bardzo, on jeszcze mocniej mnie kochał. Po kilku latach zaczeły się ze mną dziać tak dziwne rzeczy, że nie umiałam dać sobie z tym rady. Każdego dnia, naprawdę każdego dnia zastanawiałam się czy go kocham, głowę miałam przepełnioną myślami, miałam tego dosyć. Te myśli odpychałam od siebie jak mogłam i wtedy przypominałam sobie jaki jest dla mnie dobry (jakby mógł to dałby mi gwiazdkę z nieba), jak bardzo mnie kocha, ile mamy wspomnień i w ten sposób próbowałam sama siebie przekonać, że to jest to, nie umiałam poza tym wyobrazić sobie siebie z kimś innym. No ale nie wytrzymałam... Po 7 latach odeszłam i mimo, ze to była bardzo trudna decyzja to poczułam ulgę. Zaryzykowałam pozostawieniem tego co było znane z nadzieją, że będę mogła kochać całą sobą. No i opłacało się. Poznałam go. Teraz cieszę się tym, że nie muszę siebie przekonywać do miłości, ona jest we mnie. Cieszę się, że potrafię dawać, a nie tylko brać. To jest coś wspaniałego. Teraz dopiero poznałam potęgę tego uczucia. I ze 100% pewnością stwierdzam, ze gdybym została z byłym nigdy nie było by mi dane doznać tych uczuć i wiem, ze nasza historia źle by się skończyła- myślę nawet, że rozwodem, bo ja bym się zamęczyła. Jak widać warto czasem zaryzykować, no ale to jest moja historia i każda jest inna. Ja jestem teraz szczęśliwa i za żadne skarby świata nie chciałabym się cofnąć do tego co było kiedyś... KOCHAM MOJEGO SKARBA Z CAŁEGO SERCA

sama nie wiem juz co robić.... jeden wieczór był świetny a zaraz potem znowu wróciła niepewność.... myślicie ze przerwa w związku to dobry pomysl??? Nie wiem juz co robic...nie chce go zranic....