Relacja z Pakistańczykiem - Netkobiety.pl

Julki zapytaj, to ekspertka.

Czy mamy na forum kobiety, które były w bliskiej relacji z mężczyzną z tego pięknego kraju? Jak potoczyły się losy Waszej znajomości?

Pytam, ponieważ rok temu poznałam przez Internet mężczyznę z Pakistanu i z czasem nasza relacja zaczęła delikatnie się zacieśniać. Jeszcze nie widzieliśmy się na żywo (jedynie zdjęcia i wideorozmowy), więc nie jestem w stanie napisać, w którą stronę ta relacja zmierza, ale nie ukrywam, że coraz częściej biorę pod rozwagę różne ewentualności, w tym perspektywę związku. Jesteśmy w tym samym wieku, oboje szukamy kogoś na stałe (małżeństwo) i łączy nas ta sama religia, a w dodatku ja jako kobieta wyznaję bardziej konserwatywne wartości. Bardzo lubię jego spokój, opanowanie, ambicję i szczerość. Siłą rzeczy zarabia sporo mniej ode mnie i zdaję sobie sprawę z tego, że to się raczej nie zmieni, ale nie jest to dla mnie problemem. Wiadomo, że na tym etapie znajomości snucie wizji wspólnego życia to gdybanie, ale chętnie poznam Wasze historie i przemyślenia.

Jesienna36 napisał/a:

Czy mamy na forum kobiety, które były w bliskiej relacji z mężczyzną z tego pięknego kraju? Jak potoczyły się losy Waszej znajomości?

Pytam, ponieważ rok temu poznałam przez Internet mężczyznę z Pakistanu i z czasem nasza relacja zaczęła delikatnie się zacieśniać. Jeszcze nie widzieliśmy się na żywo (jedynie zdjęcia i wideorozmowy), więc nie jestem w stanie napisać, w którą stronę ta relacja zmierza, ale nie ukrywam, że coraz częściej biorę pod rozwagę różne ewentualności, w tym perspektywę związku. Jesteśmy w tym samym wieku, oboje szukamy kogoś na stałe (małżeństwo) i łączy nas ta sama religia, a w dodatku ja jako kobieta wyznaję bardziej konserwatywne wartości. Bardzo lubię jego spokój, opanowanie, ambicję i szczerość. Siłą rzeczy zarabia sporo mniej ode mnie i zdaję sobie sprawę z tego, że to się raczej nie zmieni, ale nie jest to dla mnie problemem. Wiadomo, że na tym etapie znajomości snucie wizji wspólnego życia to gdybanie, ale chętnie poznam Wasze historie i przemyślenia.

Przeżyj to sama, przeprowadź się do "ukochanego", do Pakistanu. Wszystko ci się tam wyjaśni. Poznasz jego rodzinę, żony, dzieci, środowisko, kulturę islamską i twoją w niej wartość. Serce nie sługa, idź za jego głosem, nie czekaj na białego księcia z bajki mającego własną firmę, którego wszystkie koleżanki będą ci wściekle zazdrościły.

Julia life in UK napisał/a:

AdamJeden napisał/a:

Przeżyj to sama, przeprowadź się do "ukochanego", do Pakistanu. Wszystko ci się tam wyjaśni. Poznasz jego rodzinę, żony, dzieci, środowisko, kulturę islamską i twoją w niej wartość. Serce nie sługa, idź za jego głosem, nie czekaj na białego księcia z bajki mającego własną firmę, którego wszystkie koleżanki będą ci wściekle zazdrościły.

Ona napisala,że oboje wyznaja te sama religie tylko nie napisala jaka,bo w Pakistanie jest tez duzo Chrzescijan Pakistanczykow. Kilka lat temu moj znajomy pastor tam pojechal na misje. Wiec możliwe,że jednak ten Pakistanczyk jest Chrzescijaninem, a tacy juz duzo lepszy maja charakter...no chyba, ze oboje sa Muzulmanami , bo napisala wyraznie "że oboje wyznaja te sama wiare"

Religią dominującą jest w Pakistanie islam (96%). To ma wpływ na życie społeczne i mentalne wszystkich mieszkańców Pakistanu.
Dla wyznawców chrześcijaństwa, hinduistów i sikhistów oznacza to zazwyczaj prześladowania religijne.
Wybierając jako partnera kogoś z mieszkańców Pakistanu warto pobyć w jego środowisku przynajmniej parę miesięcy przed zawarciem jakichkolwiek zobowiązań. To zawsze lepsze niż potem męczyć się pół życia.

Oboje jesteśmy chrześcijanami. Natomiast tak, jak wspomniałam, wyznaję konserwatywne wartości i tradycyjny podział ról typowy dla miejscowych mi nie przeszkadza.

Julia, bardzo współczuję znajomej. Jak było u nich przed ślubem? Ten mężczyzna zmienił się dopiero potem czy wcześniej wysyłał jakieś sygnały? Rozumiem, że mieszkasz w UK, więc pewnie poznałaś sporo ludzi z różnych kręgów kulturowych. Na co Twoim zdaniem warto być wyczuloną?

Nie rozmawiałam jeszcze z jego rodziną, ale o samej rodzinie mi opowiadał. Wydaje mi się, że to trochę za wcześnie, bo w zasadzie na tym etapie jesteśmy po prostu przyjaciółmi i ja również nie opowiadałam jeszcze o nim swoim rodzicom.

Ale dlaczego? Mamy po 36 lat, a nie po 18. Wydaje mi się, że przed poinformowaniem kogokolwiek o czymkolwiek związek musi realnie istnieć, a my na żywo się jeszcze w ogóle nie widzieliśmy.