Kryzys w bardzo młodym małżeństwie - Netkobiety.pl

Usiąść naprzeciwko siebie i porozmawiać. Spokojnie porozmawiać. O swoich oczekiwaniach, uczuciach, i dlaczego byle pierdoła wybucha między Wami.
I słuchaj Jej, jak będzie mówić do Ciebie.

Żona jest przesadnie zazdrosna, jak nie chorobliwie...
Nie ma tu dobrej rady, nie jest rozwiązaniem robienie sobie psiapsióki z koleżanki z pracy, od tego masz kolegów.

Możesz jeszcze zasugerować żonie terapię, choć raczej się nie zgodzi, bo ona tego nie widzi...
Ostatecznie, zawsze możesz się rozejść, bo to męczarnia żyć z partnerką/em  chorobliwie zazdrosną. Zresztą powiedz jej, co was czeka, jak ona nic nie zrobi z tą swoją zazdrością.

Czy chorobliwie zazdrosną? Może tak, może nie.
Niemniej jednak w wypowiedzi autora zawarte są dwie kwestie:

oraz

Ostatnia z nich niekoniecznie pokazuje zazdrość Jego żony jako nieuzasadnioną

A zapytałeś chociaż żony, dlaczego tak się zachowuje?

Żona nie potrafi dobrze wyjaśnic, skąd taka zazdrość w niej. To jest silniejsze od niej i nie umie chyba zachowywać się inaczej i panować nad tym. Ona powód do zazdrości wyciągnie z czarnej dziury. Akcja z obrączką była nienormalna, tym bardziej, że zapomniałem o niej pierwszy raz. Tylko ja wiem, że zapomniałem, a żona odczytuje to następująco: uważaj,  nie włożyłem obrączki, a to oznacza nie nic innego jak to, że mam w planie iść na łowy i znaleźć sobie inną. Najpierw jest jazda, potem karanie ciszą.
Jak mamy te dobre dni jest naprawdę super, ale musiałbym chyba być z nią i tylko z nią.
Nigdy nie dawałem jej powodów do zazdrości.

Masz rację, w normalnej sytuacji jest to nieakceptowalne. Pytanie, czy powyższa sytuacja takową jest.
Nie sugeruje tego stwierdzenie "Po kłótni z żoną brakuje mi koleżanki z pracy. Tęsknię za nią."
Taki obrót rzeczy może być oczywiście skutkiem zachowania żony (chociaż nie powinno to mieć miejsca, to forma ucieczki od rozwiązywania problemów)
Ale równie dobrze przyczyną (podświadomą) zachowania żony mogą być jakieś zachowania autora.

Autorze. Po prostu zapytaj. I porozmawiajcie.
Małe, proste kroki czasem działają cuda.

Ona widzi rzeczy, których nie ma. Rozmawiam z koleżanką, a ona to odbiera, jakbym umawiał się z tą znajomą do łóżka. To jest w normie i można to wytłumaczyć? Nie kleje się do znajomych, nie flirtuje z nimi, ROZMAWIAM. Traktuje takie rozmowy jak zwykłe rozmowy, żona? Żona widzi próbe zdrady.
Przypuszczam, że gdyby nie jej zazdrosc, to układałoby się nam lepiej.

Autorze, chyba nie wiesz, czym jest chorobliwa zazdrość.
Chorobliwa zazdrość to jest wtedy, gdy żona dostaje wpiernicz, bo wyglądała przez okna, a jej mąż uznał, że na pewno daje znaki boczniakowi albo gdy żona po powrocie z piwnicy, do której poszła po ziemniaki, dostaje manto, bo mąż jest przekonany o tym, że poszła na randkę z bocznym.
Przykłady z życia wzięte.
To jest chorobliwa zazdrość.
Twoja żona jest o Ciebie zazdrosna, ale chyba nie bez powodu.
Już straszysz ja rozwodem, zwalasz na nią winę, nagle zapomniałeś obrączki, nie chcesz dziecka i koleżanka z pracy jest Ci bliższa niż własna żona.
Jestem młodym facetem i chyba za wcześnie się ozeniles. Dopiero teraz dociera do Ciebie, z czym wiąże się małżeństwo.
Za rok, dwa zdradzisz żonę, więc rzeczywiście raczej nie fundujcie sobie dziecka.
Ty nie potrzebujesz kobiety do życia, tylko mamuśki i dlatego ciągnie Cię do starszej koleżanki z pracy. Może nie chodzi o pociąg fizyczny, jednak na pewno bardziej niż kobiety potrzebujesz matki, Twoja koleżanka na pewno skucha Cię uważnie, jest troskliwa, ciepła i wyrozumiała, może widzi w Tobie zagubionego młodzieńca, który potrzebuje duchowej pomocy.
Mam nadzieję, że o to jej właśnie chodzi, ale równie dobrze, może to być baba, której schlebia zainteresowanie młodego mężczyzny i może kusi ja, żeby zobaczyć, jakby to było w łóżku z młodym facetem
Nie wiem - po prostu snuje domysły.
Tak więc ta kobieta może i ma dobre intencje i ani jej w głowie uwodzić Cię, jednak tak czy siak, to zły duch w Twoim małżeństwie. Nic dobrego dla Twojego małżeństwa ze znajomości z tą kobietą nie wyniknie.

Tak. Zmarnowałeś sobie życie biorąc ślub w tak młodym wieku.
Trzeba było słuchać ludzi.

Póki nie ma bombelka i jakiegoś majątku możesz ten błąd szybko naprawić.

Zazdrosc o rozmowy z koleżankami, chore jazdy ,,po" imprezach, bo jak smiałem odezwać się do innej; robienie awantury, bo ZAPOMNIAŁEM (nie zapomina się celowo) obrączki, karanie mnie cichymi dniami, bo wydawało jej się, że robię cos, czego nie mam prawa jako jej mąż robić. To jest normalna zazdrosc?
Żona nie ma pojęcia bladego o koleżance pracowej, bo pewnie by mnie w klatce zamknęła.

Postraszyłem ją rozwodem, bo chciałem, żeby wiedziała, że przegina i nie dam rady żyć w gęstej atmosferze. Bo jak jest super to jest super, żona jest kochana, wtedy cud i miód, jak uroi sobie cos - zmiana o 180 stopni.
Dziecka nie chcemy oboje, nie tylko ja nie chce.

Wieka - chciałbym, żeby ona uswiadomiła sobie, że jej zazdrosc nic dobrego nie przynosi. Porozmawiam z nią o tym, ale czy taką zazdrosc człowiek jest w stanie pokonać sam? Bo żona zachowuje się, jakby to uczucie było na tyle silne, że zwalczenie tego samemu wydaje się na razie tak samo realne jak to, że ja polecę na Marsa, czyli nierealne. Terapia pozostaje?

Obrzydlistwo.
Ofiara katem dla innej ofiary.

Ciągnie swój do swego i może tak powstało to ,,małżeństwo".

Toksyczna to dobre określenie na nią. Potrafi być kochana i jak ma dobry dzień jest inną osobą. Ale zazdrość = robienie scen, naburmuszenie, karanie ciszą i wtedy robimy dla siebie za prawie obcych. Jeżeli żona nie będzie chciała ze swoją zazdrością kompletnie nic zrobić, to niestety, ja sam tego nie widzę. Wpakować się w toksyczną relacje na długie lata nie mam zamiaru. Nie da się nie mieć znajomych obu płci. A z kimś, kto będzie okazywał wieczne niezadowolenie, nikt nie wytrzyma.
Koleżanka z pracy pociąga mnie nie tylko fizycznie, ale moze głównie swoim usposobieniem. Jest dojrzalsza i rozmowa z nią przypomina rozmowę, a nie szarpanine.

Szukam usprawiedliwienia na co?
W romans z kimś związanym z też moim miejscem pracy nie wchodzę.

Może być tak, że żona ma spory problem z zazdrością, jednak coś takiego nie bierze się z powietrza.
Nie czuje się bezpieczna w tym małżeństwie i nie ma do Ciebie zaufania.
To jest pewne.
Nie wiem, z czego wynika jej brak wiary w powodzenie Waszego małżeństwa, ale jeśli jest to kwestia jej większego zaburzenia, to rzecz jasna ewakuuj się z tego związku.
Nie tylko dlatego, że takie małżeństwo zatruje Ci życie, ale także dlatego, że nie kochasz żony. W takim przypadku nie ma dla Was przyszłości, nie ma dla Was dobrej przyszłości.
Wasze małżeństwo jest po prostu nieporozumieniem, błędem i należy wycofać się z niego, póki nie ma dzieci.
Jeśli jednak, to Ty masz za paznokciami, to na wypadek, gdybyś jednak chciał utrzymać swoje małżeństwo musiałbyś spojrzeć prawdzie w oczy i zmienić pewne sorawy.
Tego jednak nie zrobisz, gdyż jesteś absolutnie przekonany o tym, że to żona zatruwa Ci życie i nie ma o czym gadać.

Co do tej koleżanki, to żebyś przypadkiem nie przejechał się na tej znajomości, gdyż to, że Ciebie do niej ciągnie jeszcze nie oznacza, że koleżanka z pracy byłaby zainteresowana związkiem z Tobą. Może traktuje Cie tylko jak zagubionego młodzieńca, który okresowo potrzebuje wsparcia?
Jak możesz rozpoznać jej intencje?
Słuchaj uważnie, co ona do Ciebie mówi, gdy Ty zwierzasz się jej z problemów. Czy utwierdza Cię w przekonaniu, że żona jest be, czy też stara się wyciszyć Twoje złe emocje, byś potrafił spojrzeć na żonę z innej perspektywy? Owszem tu też powinieneś być ostrożny, bo ona może być na tyle sprytna, że daje Ci podpuche i świetnie Tobą manipuluje.
Musisz po prostu zburzyć troszkę mit na temat tej kobiety, bo widzę, że jesteś jeszcze na tyle niedojrzały i niedoświadczony, że rozumujesz jak dziecko - dla Ciebie albo coś jest czarne, albo białe, a tak przecież to nie działa.

Tak więc bez względu na to, co postanowisz w sprawie swojego małżeństwa ja radzę Ci, żebyś był ostrożny jeśli chodzi o tę drugą.
Gdyby to była Twoja prawdziwa przyjaciółka, to nie działaby pod " osłona nocy", w tajemnicy, bo nie miałaby niczego do ukrycia. Tu jednak jest tak, że oboje ukrywacie się przed światem, przed Twoja żoną. Sprawa nie jest więc do końca czysta ani z Twojej strony, ani ze strony tej kobiety.

Świat czarno-biały widzą tylko dzieci.
Pomyśl o tym, zanim narobisz głupot i skończysz jak Zabłocki.

Jaki szantaż?
Skoro on na poważnie o tym myśli (przez jej zachowanie), to chyba wręcz WYPADA żeby o tym jej powiedział.
Twoim zdaniem powinien po prostu złożyć papiery rozwodowe, nie uprzedzając jej wcześniej?

No jak jaki, szantażem jest straszenie, że albo się zmienisz i dostosowujesz do moich wyobrażeń, albo rozwód. Autor sam napisał, że zrobił to, żeby żonę postraszyć.

Co do jego żony, nie wiemy, czy to problem z nią czy z nim. Może to wypław z jej problemów, a może ona czuje, że autor się od niej odsunął emocjonalnie i dlatego tak reaguje. Oczywiście nie jest to dobra reakcja, ale przyczyna z tego co pisze autor może jak najbardziej leżeć w jego zachowaniu i koleżance.

No i co to są te nieporozumienia o ‘pierdolety’? Widać dla żony autora coś w tych ‘pierdoletach’ musiało być ważne, że się potem obrażała.

Alkoholizm to już ostry kaliber i inny kontekst, a tutaj mówimy o parze, gdzie gość zdradza emocjonalnie partnerkę i bardzo możliwe, że ona to wyczuwa.

Przeczytaj moje posty tutaj,żebyś nie uległa złudzeniu że go bronie,bo tak nie jest.
Tylko z tego co pisze to jego zdrada z koleżanką z pracy jest wynikiem zachowania żony.(podkreślam,nie usprawiedliwiam go)
Czyli najpierw b yło zachowanie zony,a potem zdrada.
Nie odwrotnie.

Ja odniosłem sie tylko do tego twojego psota, w którym piszesz że powiedzenie partnerowi o tym ze zle sie czuje  w związku i rozważa się rozwód to szantaż i straszenie.
Ja uważam że tak nie ejst,ze jest to z reguły taki ostatni argument po który sięga sie,gdy chce sie ratować małżeństwo.

Spoko, tylko nie wiemy do końca co było przyczyną to raz. Czy rzeczywiście autor koleżankę poznał później? Dwa, może jakby żona autora zaczęła nam tutaj opisywać jej punkt widzenia, to byśmy dostali inną historię. Niekoniecznie furiatki robiącej awantury o ‘pierdolety’. Jak jest nie wiem, dlatego polecam autorowi szukania wsparcia u specjalisty, który porozmawia z obojgiem. Specjalista będzie miał większe przez to szanse do sensownego osądu sytuacji niż my tutaj na forum mając perspektywę tylko jednej strony. Już nie wspominając, że chyba nikt tutaj nie jest takim specjalistą. Autor pytał się co zrobić, żeby znowu zaczęło się układać. No więc jakbym miała problem, z którym sobie nie radzę i chciałabym szczerze naprawić małżeństwo, to poszłabym do specjalisty, w tym wypadku terapeuty par.

On już zaproponował jej, że pójdą wspólnie, na tę terapię par? Czy jest zakładanie z góry, że ona na pewno ona się nie zgodzi i nie pójdzie? To drugie jest już dziecinne. Dopóki się nie spyta to nie wiem. Jak się spyta i ona odmówi, to wtedy będzie się zastanawiał nad sensem małżeństwa i dalszymi krokami, ale jak on się nie spyta, to uznałabym to za szukanie powodów do rozstanie i gadkę o próbie naprawy związku za akcję pozorowaną.

Może nie wiedzieć, ale wystarczy, że twoje zachowanie wobec niej się zmieniło, niektórzy jak się oddalają to nie potrafią grać zaangażowanego i to widać.

Co znaczy niedawno? Chyba nie zwierzasz się z problemów w małżeństwie koleżance poznanej tydzień temu?

Tak, czy inaczej na twoim miejscu poszłabym do specjalisty z problem. Nie szukałabym rozwiązania i profesjonalnej porady co do problemu ani wśród miłych kolegów z pracy, ani na forum.

Twoja żona ma problem ze sobą.
Jest niepewna i nie potrafi komunikować się z Tobą.
Może ma zespół Otella, a może jest zwyczajnie zazdrosna, a podstawy tej zazdrości mają podstawy w jej wcześniejszym życiu (zdrada w domu rodzinnym lub z wcześniejszym partnerem). Dom i otoczenie bardzo wpływają na zachowanie i psychikę.
To, że robi tobie awantury o błahostki nie jest normalne, ale ona dopiero się uczy życia.
Terapia dla par, jeśli się zgodzi, a jak nie to daj miesiąc urlopu od związku. Może wtedy zrozumie, że jej zachowanie jest toksyczne.