Czy to już przemoc? - Netkobiety.pl

Uciekaj!!!! Nawet się nie zastanawiaj.
Przemoc przez duże P.

Oczywiście że to przemoc. Jak kopnął raz, to kopnie i uderzy kolejny. Uciekaj póki nie jest za późno.

Oczywiście, że to przemoc. Zresztą przemocą jest nie tylko kopniak i przytrzymywanie Twojej głowy po tym, jak się przewróciłaś i krzyczenie obraźliwych, poniżających Cię tekstów, ale także wcześniejsze wyzwiska i wszczynanie kłótni, bo pomagasz bliskiej osobie.
Przemoc to proces. Przemoc w Waszej relacji eskaluje, ale też z uwagi na fakt, że przemocowcy nie zaczynają związku z grubej rury, a dopiero z czasem pokazują swoje prawdziwe niewyjściowe oblicze. On stopniowo przesuwa granice tego, co dopuszczalne, a Ty już zaczynasz się w tym gubić, bo wcześniej ignorowałaś i przymykałaś oko na niewłaściwe zachowania, więc już sama nie widzisz, że zaczęłaś współtworzyć toksyczny związek. Swoją wcześniejsza biernością i brakiem zdecydowanej reakcji na wyzwiska i ograniczenia, narzucane przez Twojego partnera akceptowałaś nieakceptowalne i nawet się nie zorientowałaś, że powoli gotował Cię jak żabę (znasz przypowieść o gotowaniu żaby?).
Zastanów się dlaczego nie reagowałaś wcześniej. Widziałaś podobne sceny braku szacunku w domu? Masz niską samoocenę, że pozwalałaś, aby ktoś Ciebie traktował tak bez szacunku? Nie wiesz, gdzie przebiega granica? Dostrzegasz jej eskalację w Twoim związku? To nie jest normalne.
Tak czy inaczej, ewakuuj się z tej relacji. Już bardziej nie przesuwaj granic. Nie zasługujesz na takie traktowanie. Nikt nie zasługuje.

Zacznę od tego, że NIE ma takiej przemocy, którą można uznać za normalną reakcję. Przemoc jest przemocą, jest zła, jest naszą porażką, wskazuje na nieumiejętność radzenia sobie z emocjami.

Uważam, że sam fakt, że w ogóle się nad tym zastanawiasz, już jest niepokojący.

Dlaczego? Bo w ten sposób myślą kobiety długotrwale poddawane manipulacjom, agresji emocjonalnej, praniu mózgu. Oprawca najpierw swoją ofiarę w sobie rozkochuje, w pewien sposób emocjonalnie uzależnia, potem najczęściej dobre słowa i okazywanie uczuć są mocno reglamentowane, bo ona musi sobie na nie "zasłużyć". Z czasem pojawia się zazdrość, zaborczość, coraz wyraźniej wmawia jej, że jest złym człowiekiem, do niczego się nie nadaje, że powinna być wdzięczna, że ją chciał, bo nikt inny nie byłby w stanie się nią zainteresować, a kiedy pewnego dnia fizycznie wyładuje na niej swoją agresję, to na deser ze słowami, że przecież to ona go sprowokowała, będzie wbijał ją w poczucie winy. Ofiara najpierw się broni, reaguje w sposób właściwy, ale wielokrotnie słysząc te same treści i będąc coraz bardziej skołowaną w końcu sama zaczyna w to wierzyć, przejmując również myślenie, że na uderzenie i poniżenie sobie zasłużyła, zaś reakcja przemocowca była wyłącznie efektem jej zachowania.

Moje obserwacje pokazują, że tak wygląda podstawowy schemat relacji przemocowej, choć oczywiście jak najbardziej możliwe są pewne odstępstwa. 
Teraz sama sobie odpowiedz na pytanie: ilu z tych elementów doświadczyłaś?

P.S.
Mam nadzieję, że zdajesz sobie sprawę, że rzucając jedzeniem niespecjalnie od niego odstawałaś? Dążę do tego, że oboje zachowaliście się nagannie.

Oboje jesteście siebie warci. Wyzwiska to przemoc. Rzucenie jedzeniem też. O tej przy użyciu siły nie wspomnę. Nie widzisz niczego złego w swoim zachowaniu? On oczywiście zachował się nagannie i jako partner uważam na korek do d...py się nie nadaje. Ale Twoje zachowanie jest nie lepsze. To po prostu inna skala tego samego zjawiska. Niestety zauważyłem, że na tym forum roi się od kobiet, które od przemocy nie stronią a same na przemoc ze strony partnera narzekają. Uważam, że tak Ty jak i on powinniście udać się do specjalisty i powinniście o tym porozmawiać. Osobno. Bo ja nie widzę tu happy endu w tej relacji. Wyznaję zasadę ZERO TOLERANCJI DLA PRZEMOCY. Przemoc jest dla mnie jedynie środkiem obrony koniecznej.