Założenie rodziny nie jest przeznaczone dla każdej z nas - Netkobiety.pl

Jak najbardziej- myślę, że teraz takich kobiet jest dużo. Tylko z jedną rzeczą pozwolę się nie zgodzić- takie kobiety, które stawiają na karierę nie są mniej uczuciowe i ich życiowy wybór nie świadczy o braku wrażliwości. One mają po prostu inne priorytety i cele. Opinie na temat kobiet- karierowiczek są różne. Jedni burzą się i mówią, że nie są one 100% kobietami, inni zazdroszczą ambicji i odwagi. Więc ile ludzi, tyle opini    Ja nie stawiam na karierę ( co nie znaczy, że nie jest dla mnie ważna), ale chcę znaleźć w swoim życiu miejsce i na dziecko i na samorealizację.

Magdaleno skoro uważasz że takie życie przyniesie Ci spełnienie- idz tą drogą.
2 sprawa jest taka że przeczytałam inne Twoje wątki- i może to nie jest do końca Twój wybór.

Jest wiele charakterów na tym świecie i nie można mówić że coś jest absolutną prawdą jako taką. Jak to powiedział kiedyś churchil - najpierw chciałem zmienić świat i nie udało się, potem chciałem zmienić swój kraj, też się nie udało, potem chciałem zmienić swoje miasto, rodzinę itd. Niestety nie udało się. Aż w końcu doznał olśnienia i powiedział że powinien zmieniać siebie. Byłoby znacznie lepiej dla świata.

Bycie taką a nie inną nie oznacza że jesteś lepsza bądź gorsza, pamiętaj tylko że zawsze powinnaś być sobą i żeby cię chciwość nie pochłonęła.

Nie znam takiej, która jest samotna w moim wieku i jest zadowolona z tego. Mam koleżankę- 28 lat, kierownicze stanowisko i bardzo chciałaby już założyć rodzinę.
Ja sobie nie wyobrażam życia bez rodziny. Wydaje mi się, że każdy chce mieć kogoś obok siebie. O ile w wieku 12- 30 lat mogą to być tylko partnerzy o tyle w późniejszym wieku powinien to być sformalizowany związek. Nie neguje singli ale nie znam szczęśliwej kobiety singielki.

Moje pytanie: a skąd wiesz, że byłabyś złą matką? Być może nie spotkałaś odpowiedniego mężczyzny i dlatego twierdzisz, że byłoby Ci źle z mężem i dzieckiem. Oczywiście nie musisz się o tym przekonywać, bo jeśli masz później żałować swojej decyzji, to lepiej, abyś była sama i spełniała się na innych płaszczyznach niż dom i rodzina. Być może jeszcze kiedyś stwierdzisz, że chciałabyś mieć kogoś u swego boku, kto jednak będzie Cię wspierał w Twoich planach i w dążeniu do celu, a być może jestes po prostu stworzona do tego, aby spełniać swoje i tylko swoje marzenia. Tylko musisz to przemyśleć, bo kiedys może być już zapóźno na macierzyństwo. Powodzenia.

magdalena.rutowicz jest na pewno szansa ale powiem Tobie że jest to bardzo trudne 
Ja częściowo czuję podobnie jak Ty. Jestem dosyć ładną dziewczyna i było mnóstwo wokół mnie facetów, którzy chcieli sie wiązac, zakładać rodzinę, mieć dzieci. Strasznie byli dla mnie nudni, dlatego, że ja chciałam robić coś dla siebie, rozwijac moje zainteresowania, których mam mnóstwo. Dlatego nie byłam z nimi. Co nie znaczy ze nie potrzebowałam kogoś. Potrezbowała, ale na moich zasadach. Potrzebowałam przyjaciela, kochanka, kogos kto będzie chciała być ze mną dla przyjaźni, dla wymiany zainteresowań, dla rozmowy, a nie od razu brac ślub i robic dzieci. Taką osobę znalezc jest strasznie trudno, ale poznałam pewnego-fotografa, z którym jestem już kilka lat, nie ograniczamy się, jest nam dobrze. Co do dzieci, wiesz ja równiez nie jestem do nich przekonana, co wynika z tego ze faktycznie jestem bardzo skoncentrowana na siebie. Zreszta mój przyjaciel tez. Po prostu tacy jesteśmy i nie zmienimy się.

Moja rad to starja sie szukac osób podobnych do ciebie. Zaloguj sie np. na portalu randkowym, rozmawiał z facetami a nuz poczujesz ze któryś jest podobny do ciebie, ma podobne priorytety, wizję życia. Najważniejsze żeby poznawać ludzi.

pozdrawiam

P.S. kiedys bardzo sie martwiłam o to co powiedza inni, znajomi, rodzina,ze jestem taka jak jestem, ze zyje tak a nie inaczej, ze nie mam dziecka pomimo 30 stki itd. Teraz nie obchodzi mnie to bo liczy sie tylko moje sczescie , dobre samopoczucie, mozliwosc samorealizacji i szczescie moich kilku przyjaciół. Wszytstko )))

ciekawy temat poruszony ... ja od paru lat mieszkam za granica i powiem szczerze, ze nie znam kobiety, ktora nie chcialaby zalozyc rodziny.  Moja dyrektorka (lat 40.),  kobieta sukcesu, nastawiona na prace i siebie, od paru miesiecy ma ogromne parcie na zalozenie rodziny.  Gotowa jest zrezygnowac z pracy i zajac sie rodzina, tylko nie wiem, co na to jej facet.
Mysle, ze takie rzeczy przychodza z wiekiem ... tylko my kobiety musimy pamietac, ze zegar biologiczny bije ...
W wieku 20 kilku lat tez bylam nastawiona na samorealizacje, podrozowanie, poznawanie ludzi i nieograniczanie sie z niczym ... teraz powoli moje priorytety sie zmieniaja ... potrzebuje bliskiej osoby, nie chce wracac do pustego mieszkania.
Poza tym, kto powiedzial, ze z partnerem nie mozna realizowac swoich pasji ... wiele ludzi uwielbia podrozowac.

NIKT nie wie, jaka bylby matka, jakim  ojcem, jaka zona, jakim mezem, jakim kierowca, jakim szefem, czy jakim pracownikiem (przykladow moze byc multum), dopoki w danej roli sie nie sprobuje i nie znajdzie..Problem jednak tkwi w tym, ze o ile z kazdej nieomal roli w jakiej stawia nas los i zycie mozna sie jeszcze wycofac (nawet w OSTATECZNOSCI z malzenstwa - sa rozwody, oczywiscie cywilne a w bardzo skrajnych przypadkach nawet koscielne), tak rodzicielstwo (macierzynstwo/ ojcostwo), jest jedyna NIEODWRACALNA decyzja i rola w naszym zyciu.Jest to bilet w jedna strone, dlatego tez trzeba byc albo na 200 % pewnym pragnienia bycia rodziciem, lub tez na 200 % pewnym braku powolania do tej roli.Tutaj nie ma polsrodka.Jest to jedyna nieodwracalna decyzja w zyciu doroslego czlowieka. Nie mozna wiec powiedziec sobie "Chyba nie nadaje sie na matke, ale co tam urodze i sprawdze, a jak nie to........." To co?? Oddam do okna zycia?? Bardzo dobrze wlasnie, ze autorka zdaje sobie sprawe ze swojego braku powolania do tej roli i glosno o tym mowi.W zyciu milosc i poswiecenie drugiemu czlowiekowi jest wazne, ale nie mozna robic nic z musu i na sile. Owszem duzo mozna sie w mediach naczytac o kobietach, co to nie znosily dzieci, a potem jak urodzily wlasne to nagle CUD, olsnienie, bo krew z krwi, bo moje itd. (ale skad moze byc taka gwarancja?? Oczywiscie u nas kobiet duzo biologia i natura robia swoje - hormony itp, ale nie mozna sie na nie tylko zdac).Jednak mozna tez przeczytac historie odwrotne : kobiety, ktore zawsze kochaly dzieci, ba nawet juz zaplanowaly swoje i swoja rodzine i .......przychodzi rozczarowanie, depresja, wyzalanie sie w internecie, bo czuja sie nie zrozumiane i odtracone przez spoleczenstwo ("No bo jak to tak?? Wyrodne matki")......Nie ma tutaj reguly ŻADNEJ...Ja jestem narazie posrodku w kwestii dziecka/ macierzynstwa, co chyba jest najgorsza z postaw :-( Wolalabym albo w pelni pragnac, albo w pelni nie chciec.

to jest najłatwiejsze rozwiązanie

w zasadzie ten sam ładunek energii potrzebny, jednak jakoś chyba ludzie skłaniają się do "w pełni nie chcieć"
w zasadzie wbrew sobie

opieram się na spostrzeżeniach w swoim otoczeniu

z mojej perspektywy, mogę stwierdzić
że można być nad wyraz, uczuciowym, emocjonalnym wręcz można sobie z tym nie radzić

chodź lata, działania wbrew sobie, mogą dość mocno to pole "wyjałowić"

w tym apogeum, wyborów decyzji i tak przeważy szalę coś, o wadze piórka

Przyjrzałam się swojemu otoczeniu i : nie znam żadnej kobiety która w pewnym wieku nie chciałaby miec rodziny i potomstwa. To czy ma to inna sprawa. Odczucia te nie są stałe i ulegają zmianie, ja na przykład miałam apogeum matczynych instynktów w wieku lat 21 a dzieci nie mam do teraz, czyli ponad dekadę póżniej i tych instynktów obecnie już nie odczuwam, minął mi też czas kiedy miałam przekonanie, ze nigdy nie bedę zakłądać rodziny, teraz mi to obojętnie, moze sie to zdarzyc ale nie musi.
Wszystko zależy też od wychowania; większość kobiet chce załozenia rodziny, im większe poparcie mają z domu tym bardziej gorliwie do tego dążą. Pisze poparcie, a nie przymus, bo tu moze byc róznie. Wg mnie zależy to też od tego czy jest się w związku, w którym wspólnie ma się taki cel. Mam obok siebie 4 pary z wieloletnim stażem, które nie mają w planie zakładania rodziny i zyją sobie spokojnie odkładając to na jakąś nieokreśloną przyszłość.

Uważam, że powyższa wypowiedź zawiera pewną manipulację. Najpierw Pani Thatcher podaje własną, dosyć arbitralną klasyfikację wszystkich kobiet. Występują w niej dwie klasy. Jedna opisywana jest zasadniczo pozytywnie, a druga w jednoznacznie pejoratywny sposób. Następnie Pani Thatcher włącza samą siebie do tej pozytywnej klasy. Dosyć prymitywny przykład manipulacji oraz intelektualnego oszustwa. Wstyd Pani Premier!

Autor tego wpisu też stosuje pewną manipulację, ale ma nadzieję, że w tym przynajmniej przypadku "cel uświęca środki".

Popełniłaś pewien błąd w rozumowaniu, bo zakładasz że posiadanie własnych ambicji i bycie nastawionym na siebie i stworzenie rodziny się wyklucza. Może być tak, że rodzina JEST twoją ambicją i uważasz że najlepsze dla CIEBIE byłoby ciepłe rodzinne życie, wiec dążysz do jej założenia.
Uważam, że tylko takie osoby(w parze z kimś podobnym sobie) mają szansę na utrzymanie zdrowej, szczęśliwej rodziny przez wiele lat w kupie(bez rozwodów, zdrad, patologii).
Mylnie też zakładasz, że rodzina wyklucza posiadanie innych celów. Jeśli masz zdrową, szczęśliwą rodzinę i sensownego męża jest ci łatwiej radzić sobie ze stresem i presją psychiczną w pracy bo masz swoją odskocznie w domu(patrz 90% mężczyzn "sukcesu" z żonami, dziećmi etc., na kobietę takie wsparcie działa przecież podobnie).
Ale tak, istnieją kobiety które nie odnalazły się w roli matki/żony i czują się przez nią unieszczęśliwione. Pytanie na ile to wynika z nieumiejętności doboru odpowiedniego partnera/braku umiejętności wychowawczych, a na ile z tego, że ich charakter nie pozwala odnaleźć się w tej roli.

Nie rozumiem też dlaczego zakładasz, że rodzina oznacza dzieci. Są pary bezdzietne i wtedy to w ogóle w niczym ci nie przeszkadza.

Wprowadziłaś jakiś sztuczny podział i zakładasz, że pewne rzeczy się wykluczają, chociaż wcale tak nie jest.