Pieniadze i zwiazek - Netkobiety.pl

To bardzo delikatna sprawa, ale nie rozumiem czego Ty oczekujesz? Nie jesteś materialistką, ale zastanawiasz się czemu on nie dzieli się z Tobą pieniędzmi? Wytłumacz mi, jeśli to źle zrozumiałam. Mnie i mojego faceta też dzieli różnica kwot na koncie bankowym, ale ja jestem niezależna i nie oczekuje nawet " po cichu", że z racji tego, że jest moim facetem, muszę jeździc lepszym autem. Po ślubie niektóre rzeczy się zmieniają, nic nie jest już "moje-twoje" ale "nasze". Jedynym "ale"jakie miałabym do Twojego mężczyzny to to, że powinnaś oddac szpilki "bo cię na nie nie stac" ( to świadczy o jego lekko snobistycznym charakterze). Skoro mieszkacie razem, powinniście rozdzielac rachunki na pół, a z tego co piszesz, to on w większości płaci za mieszkanie. Więc dla mnie jest to niezrozumiałe. Jeśli coś źle zrozumiałam, to proszę- nie myśl, że na Ciebie naskakuje, ale wytłumacz mi, czego nie zrozumiałam:) Pozdrawiam

P&P -   Boli mnie to, ze on mysli o samochodach, ciuchach, gazdzetach dla siebie (za ciezko zarobione swoje pieniadze) ale nie to za bardzo tym, jest cos czego ja potrzebuje (i nie mowie tu o torbach czy butach tylko o podstawowych rzeczach). Po prostu to tak jakbym ja nie miala w nim zaplecza w pewnym sensie. Przynajmniej ja to czasami tak odczuwam. Nawet jezeli teraz jest z mi tym mniej wiecej ok, to jak to bedzie wygladalo za 10-15 lat? Kazdy bedzie na swoim budzecie? Ja na hale i do ciucholandu a on do drogich sklepow dla siebie? Patrze na to po prostu ze swojej perspektywy, gdybym ja byla w jego butach i byla facetem chcialabym zeby mojej kobiecie niczego nie brakowalo. Nie chce dostepu do jego konta, nie chce dostawac od niego pieniedzy, w koncu sama zarabiam, chcialabym tylko zeby jemu przeszly przez mysl moje potrzeby. Przyznam racje ze to bardzo delikatna sprawa i bardzo nie chcialabym aby ktos pomyslal ze jestem materialistka.

A propo mieszkania - nie mialabym problemu z placeniem pol na pol za rachunki jesli mieszkalibysmy w miejscu na ktore obydwoje nas stac.  Obecnie wynajmujemy mieszkanie ktore jest zdecydowanie ponad moja kieszen ale z kolei jest w zasiegu jego pensji i ktore on wybral wg swoich zarobkow. Ja dokladam sie proporcjonalnie do pensji.

germaingo, facet to takie dziwne stworzenie, które nie czyta w kobiecych myślach. Musisz jasno wyjaśnić czego oczekujesz.

Cholerne buty On wie dokladnie ile zarabiam, z tego tez powodu obydwoje pracujemy ciezko nad tym zebym zmienila prace, cv poszlo w ruch w tym tygodniu. No ale nie o tym mowa.
Nie chodzi tu chyba o snobizm poniewaz on sam jest z rodziny w ktorej mimo ze niczego nie brakowalo jego ojciec byl typem oszczedzania swiatla w lodowce. On rowniez bierze udzial w akcjach charytatywnych. Wydaje mi sie ze on moze sie bac 'rozpuszczenia' swojej kobiety, w koncu nie raz z takich potulnych i skromnych kobiet rodza sie potwory ktore ciagle czegos chca.  W wielu rzeczach jest bardzo w porzadku - np. zawsze przed urodzinymi,rocznicami mowi zeby mu nic nie kupowac bo on jest w stanie sam sobie wszystko kupic sam, bardziej sie dla niego licza prezenty niematerialne.

Rozmowe o zarobkach przeprowadzilam przed przeprowadzka bardzo nieudacznie i wlasciwie agresywnie, jakos strasznie mi to nie wyszlo. Doszlo nawet do pytan w stylu "czy bedziemi mieli osobne polki w lodowce" Chyba za duzo oczekiwalam po tak krotkim czasie (bylismy wtedy para zaledwie 7 mscy ale juz wtedy rozmawialismy o zamieszkaniu razem) W kazdym razie konkluzja rozmowy bylo to ze on bedzie placil za duze rzeczy, a ja za male, co ma sens.

Boje sie po prostu jakie takie rzymanie swoich pieniedzy ma konsekwencje. Wiem ze ktos moglby powiedziec - co sie martwisz, placi za mieszkanie, za wieksze, powazniejsze zakupy, jest ci dobrze. To jest teraz, a jak to bedzie wygladalo za kilkanascie lat? Na przyklad dwa razy juz mu sie zdarzylo przyjechac z duzym zakupem do mieszkania (stol do kuchni i stol przed tv) ktory kupil sam, bez pytania o moje zdanie, chociaz wie ze mamy rozne gusta. I tak staja dwa stoly. A ja nie moge sie 'zemscic' i kupic czegos rownie duzego np krzesel czy szafki bez niego, bo mnie na to nie stac. On ma wolnosc w wydatkach ktora wlasnie czasami w takich celach wykorzystuje i wtedy ja czuje sie malutka i bezsilna jak mysz.

Dodam na marginesie ze mieszkam w Stanach i on jest rodowitym Amerykanem. Mimo ze plynnie mowie po angielsku czasami trudno mi jest subtelnie wyrazic o co tak naprawde mi chodzi...

germaingo -czy podobnego wątku już jednej pani nie czytałem?
Chyba tak. Osobiście mnie zastanawia, po co Ci pamiętać( znać) jego numery kart kredytowych? Twoje obawy, co biedzie na starość są uzasadnione. Nie wiem jak się żyje w Stanach. Ale ja osobiści nie zgodziłbym się na życie na wspólnym garnuszku. Małżeństwo maleństwem. A każdy powinien zarabiać na siebie. Jeżeli zarabiasz mało to postaraj się zarabiać więcej albo zmień partnera. Bo  z tego nic dobrego nie wyjdzie.

Tez mi to przeszlo na mysl ze sprawdzaniem. Byc moze  przez to ze jestem tutaj sama, bez rodziny, za wczesnie szukam zapewnien i gwarancji przyszlosci. Gdyby tak facet otwieral sie od razu na poczatku to na pewno inne zwinne laski doprowadzily by go do bakrupcji.
Co do zony to nie mieli wspolnych kont, ale to byl tez inny zwiazek, przynajmniej z jego opowiadan.
Dla wyjasnienia dodam jeszcze ze nie chodzi mi o kremy, buty i fryzjera...potrafie zagospodarowac pieniedzmi tak ze mi na takie rzeczy starcza i wcale nie oczekje ze ktos bedzie za to placil. Chodzi mi o te duze, zyciowe sprawy.
Chyba powinnam poczytac na temat nowoczesnych zwiazkow...

Zgadzam się z tym wszystkim co napisała Felina. Na początku związku, który nie został jeszcze sformalizowany, bardzo rzadko wszystko jest wspólne i przeważnie bardziej wygląda to na podział na ,,moje i twoje". Sama przed ślubem miałam problem z braniem czegokolwiek, ale między nami nie było tak dużych dysproporcji finansowych, nie mieszkaliśmy też razem, więc to zupełnie inna sytuacja. Po ślubie wszystko się jednak diametralnie zmieniło, obydwoje poczuliśmy, że to nasz wspólny dom i oboje za niego po równo odpowiadamy, każde z nas jednak za inną działkę. Na mojej głowie było jedzenie i utrzymanie domu (drobne zakupy do wystroju, środki czystości, wspólne kosmetyki) oraz moje osobiste wydatki, do męża należał czynsz i inne opłaty, utrzymanie samochodu, spłata kredytu. Czułam, że od strony finansowej mniej wnosiłam do wspólnego budżetu, ale rekompensowałam to własną pracą w domu. Nigdy na tym tle nie występowały u nas konflikty, nigdy też nie czułam się z tym źle. Wszystkie ważniejsze decyzje podejmowaliśmy wspólnie i tak jest do dzisiaj.

Myślę, że u Ciebie, Germaingo, także sytuacja może się w przyszłości zmienić. Warto jednak za radą P&P o tym jasno porozmawiać już dzisiaj, wprost wyrazić co chciałabyś, aby się zmieniło oraz co Cię obecnie niepokoi. Mam wrażenie, że Twój mężczyzna może nie zdawać sobie sprawy w jak niezręcznych sytuacjach Cię stawia. Przypuszczalnie dla niego posiadanie pieniędzy jest tak naturalne i oczywiste, że nie zna problemu kiedy ich nie ma lub kiedy trzeba się ograniczać, stąd może nie rozumie, że Ty możesz odbierać to inaczej. Nie powinnaś pewnych jego gestów traktować jak atak wymierzony przeciwko Tobie, ale na pewno powinnaś od razu reagować i mówić o tym.
Przykład z zakupem stolików jest bardzo dobrym początkiem takiej rozmowy i chyba warto zrobić to już teraz, bo kiedy takie sytuacje będą się częściej powtarzać to za jakiś czas może się okazać, że on będzie zdziwiony, że nie reagowałaś, a potem nagle masz o coś żal. Pamiętaj- to że ktoś wnosi większy wkład pieniężny do związku nie oznacza, że ma w nim większą władzę, ani tym bardziej, że ma prawo drugą osobę od siebie uzależniać.