Związek z chorym facetem - Netkobiety.pl

Chodzi ci o stany lękowe czy alkoholizm?

Jeśli bym wiedziała i uwierzyła w jego deklaracje o chorobie przed zaangażowaniem się w związek, to bym się w to nie pakowała. Teraz momentami żałuję, bo jest naprawdę ciężko (mój partner ma depresję; na szczęście nie jest alkoholikiem). Z całego serca odradzam. Będziesz odpowiedzialna za siebie i za niańczenie go jak dziecko.

O oba.
Nie związałabym się z kimś, kto wie o tym, że ma stany lękowe i nic z nimi nie robi. Gdyby się leczył i raz na jakiś czas zdarzały się ataki paniki, to już bym była w stanie przemyśleć.
Z trzeźwiejącym alkoholikiem tak samo. Jeżeli byłby już bliżej niż dalej życia w trzeźwości to bym przemyślała. Ja alkoholu nie tykam, więc bym nie była potencjalną kusicielką w tej kwestii. Ale byłabym bardzo ostrożna i gdybym zauważyła powrót do alkoholu to nara.

Nie.

Ja mam niedawno zdiagnozowane i zaczynam od listopada terapię. W sumie mam stany lękowe od dawna, ale wcześniej jakoś ich tak nie nazywałam, były moją fanaberią wg innych i nie przeszkadzały mi w normalnym funkcjonowaniu.
Natomiast widzę, jak to wpływa na związek. Ja w miarę nad sobą panuję, ale dlatego też uważam, że nie powinno się wchodzić w związki z ludźmi, którzy mają problemy psychiczne i ich nie leczą. Albo mają podejście, że jak już jest trochę ok to odstawiają leki i terapię, aż objawy wracają. To męczarnia, nie związek.

Jak to wpływa na Twój związek?
Stany lękowe mam do dziś, myślałam kiedyś, ze najpierw to wyleczę, a potem się wezmę za związki. Niestety całkowicie nie przeszło (terapia, leki). Chyba muszę spotkać kogoś, kto to zaakceptuje.

Depresja i stany lękowe partnera nie muszą być czymś strasznym. Mam wrażenie, że wyobrażacie sobie taką formę depresji i taki poziom lęku, że to wyłącza człowieka z życia i czyni niesamodzielnym. Niekoniecznie. Jest tzw. wysoko funkcjonująca depresja... niemal nie do zauważenia przez innych. Ale chory cierpi i czuje się martwy w środku.

Miałam, znam. Czasem myślę, że nie tyle leczymy się, co życie stępia, tzn. prsysypuje te stany milionem spraw, które 'trzeba'.

Wam się wydaje, że tego nie widać... jak się jest w związku z taka osobą to wszystko widać jak na tacy. Tylko nie liczni potrafią być szczęśliwi w takim związku. Przezylam to, odradzam. To jest ciągle myślenie o tym jak coś zrobić, co zrobić, żeby druga osoba czuła się dobrze. Bo boi się zostać sama, bo nie chce isc do ludzi, do sklepu, bo źle się czuje. Trzeba tez uwazac na slowa... bo takie osoby uwazaja, ze bagatelizujemy ich problemy, ktore dla nas wydaja sie wrecz smieszne. I powiedzenie "przestań, nie przesadzaj" jest obrazą straszną. Bo to są osoby, ktore sa jak bluszcz. I niestety ale to zdrowa osoba musi sie podporzadkowac chorej. Nigdy na odwrot. Nie da się na dłuższą metę być w szczęśliwym związku z taką osobą. Tylko momenty są wspaniałe. Ktoś pisał, że jak jest jest w trakcie leczenia to ok... guzik prawda. Bo w trakcie leczenia tym osobom jest jeszcze ciężej. Terapia to nie takie hop siup. To ciezka praca. A to odbija się jeszcze bardziej na związku.

No tak, tylko związek to nie więzienie. Nikt nikogo nie zmusza do bycia z osobą z zaburzeniami. Ja no nie chcialabym osoby, która jest ze mną na siłę.

Co do słów "przestań nie przesadzaj" - to jest coś takiego, jakby Twój partner złamał nogę i powiedział Ci, ze nie może biegać, a Ty mu mówisz"przestań, nie przesadzaj" - to jest tak samo, tylko, ze złamana noga to widoczny problem fizyczny,  a zaburzenia lękowe to problem psychiczny, którego nie widać. Ale to jest to samo, tylko na innym poziomie.

Kurcze, jakbym miała partnera to właśnie nie chciałabym aby martwił się ciągle moim stanem, aby ciągle wymyślał, co robić, abym się czuła dobrze. Ja sobie sama poradzę, chciałabym tylko, że gdy by było zle (np atak lęku, albo ogólnie "zjazd" w wyniku jakichś stresujących zdarzeń), aby dał mi pole - tzn  dał mi przestrzeń do uspokojenia się, czasami muszę pobyć sama np wyjść na spacer albo przevciwnie - porozmawiał ze mną. Jakbym usłyszała "nie przesadzaj " - to ja takiej osoby nie chcę. Z resztą to ten sam typ osób, które w czasie np choroby, gorączki, złamanej nogi, czy problemów w pracy czy na innym polu - jeśli partner się poskarży - mówią - przestań, nie przesadzaj - nie dogadam się z osobą bez współczucia czy empatii.

@Loka - to akurat ja tak nie mam, chodzi mi o mieszkanie samej, czy spanie przy zgaszonym świetle. Z resztą uważam, ze generalnie muszę sobie sama poradzić, nie ważne, czy mam partnera czy nie.
W piszesz o tym, że między zdrowymi osobami by tak nie było - ależ mogłoby być, bo konflikty są zawsze i to nie zależy od bycia zdrowym.

Jak kogoś bym kiedyś spotkała, to powiem mu o moim problemie a wtedy jego decyzja, czy zechce być z kimś takim jak ja, czy nie. Jak mówię, nie zamierzam nikogo więzić. Odpowiada mi tylko taki mężczyzna, który zostanie dobrowolnie. Myślę, ze to uczciwy sposób.

Zgadzam się z Martą.

Ogólne rzecz ujmując, tworzenie związku z osobą z zaburzeniami to jest po prostu orka i nie ma co się oburzać.
Człowiek, który decyduje się na bycie z osobą z zaburzeniami, powinien nie tyle co je zaakceptować, a starać się zrozumieć z czego i jak przebiegają takie zaburzenia. Jeśli ktoś mówi "rozumiem Twój problem, ale przestań się użalać, tylko bierz się w garść" guzik rozumie. I to może być gwóźdź do trumny.

Są różne choroby i zaburzenia, i z każdym przypadkiem należy postępować inaczej. Chory powinien się leczyć, a partner wspierać. Jeśli jednak, druga osoba czuje, że nie daje rady, uczciwie powinna powiedzieć, "nie potrafię Ci pomóc" i odejść.

W lekkich zaburzeniach pomaga farmakologia, która hamuje ataki, ale terapia jest niezbędna.

Rossanka - myślisz, że na Twojego partnera nie wpływałyby Twoje zmiany nastroju? Ja np. od razu takie rzeczy u drugiej osoby wyłapuję i sama zaczynam się martwić, bo on nie je, bo on się czymś denerwuje, bo co się dzieje, co się stało itd.
To nie skreśla, też jest różnica w tym, czy panujesz nad sobą mając ataki czy nie.
Ja np. już wiem, ze muszę jeść i spać, mam rozpisaną dietę i wszystko robię normalnie, poza tym, że się stresuję czy denerwuję.
Ale jak ktoś na tym nie panuje i siedzi osowiały w jednym miejscu albo ma napad płaczu to myślisz, że partner tego nie zauważy i nie będzie się tym przejmował?

To absolutnie nie wyklucza związku z taką osobą jak my, czy wspomniany przez autorkę "on".
Do lekarza też pójdę 4 razy w roku, albo raz na parę lat. Mąż musiał się nauczyć symptomów u mnie występujących, bo na początku błędnie je odczytywał. A ja np. musiałam się nauczyć postępowania z jego wrodzoną wadą słuchu w prawym uchu. Daliśmy radę razem, bez udawania, że każde z nas sobie samo poradzi ze swoimi problemami. Warunkiem są inne solidne podstawy związku.
Wśród naszych znajomych - jedną z najbardziej dopasowanych par jest mój kumpel z branży i jego żona. On z wypalenia zawodowego wylądował nawet kiedyś w psychiatryku, a ona regularnie leczy się na depresję. Oboje nie mieli łatwego dzieciństwa, ale są dobrze wykształceni, zaradni życiowo, mają troje dzieci i dorobili się już nawet wnuka. Tylko dopada ich czasem głęboki dół. Ale wiedzą jak ze sobą postępować, bo przez 30 lat zdążyli nauczyć się komunikować...

Chciałam napisać coś podobnego.
Czy naprawdę zaburzenia nastroju czy lęki, albo obniżony napęd to największe problemy z jakimi można się zetknąć.
Ile ludzi ma zaburzenia osobowości - coś o wiele dla partnera gorszego od depresji i nerwicy?
A ilu jest teoretycznie "zdrowych" manipulantów, osób bez empatii, przedmiotowo traktujących innych ludzi, alkoholików, seksoholików patologicznie niewiernych, itd.

Jest strach, jeśli wykazują takie zachowania.

OK, może i to mało sprawiedliwe, ale nie pakowałabym sie w taki związek.

Wyszłam za mąż za alkoholika z zaburzeniami schizotypalnymi i jedyne co mogę pokazać to papiery rozwodowe i dwa lata rozwalonego życia. Ten człowiek prawie mnie totalnie zniszczył. Nigdy więcej.

Schizoidalnymi albo schizotypowymi. I to nie jest to samo.

Nie piszesz, czemu mąż rozwalił Ci życie, ale to nie jest oczywisty scenariusz nawet ze schizofrenikiem, jeżeli się leczy, choć tak, to już poważna choroba.

Ale zaburzenia schi to nie schizofrenia.

Przemocy w żadnym wypadku nie można tolerować. Alkoholizmu moim zdaniem też nie powinno się.

Urojenia w zaburzeniach schizotypowych raczej nie występują ; )

Jak chlał i brał leki to cała terapia na marne
Mój tata miał autentyczną schizofrenię paranoidalną widziałem go może kilka razy na rauszu ,pijanego nigdy,ale kojarząc fakty to w okresie remisji nawet niewielkie ilości alkoholu powodowały nawroty choroby trafiał do szpitala i cała polka galopka z dobieraniem leków na nowo się zaczynała, w pewnym momencie przestał pić w ogóle.

Powiem szczerze, że jeśli widać choć najmniejszą oznakę ,poważniejszych zaburzeń psychicznych, depresji, zaburzeń osobowości, czy czegokolwiek innego, to ładowanie się w coś takiego jest czystym masochizmem  a w dłuższej perspektywie samobójstwem. Pytanie tylko czy ze względu na specyfikę danego schorzenia, możemy zawsze dostrzec takie symptomy...? Bywa że własnie wychodza dopiero po dłuższym czasie, wtedy czujemy sie dodatkowo zagubieni i przytłoczeni zaistniałą sytuacją. Relacja może wtedy już być rozwinięta a taka osoba wieści o rozstaniu raczej spokojnie nie przyjmie. Związek z nią doprowadziłby mnie chyba na skraj załamania nerwowego, choć jeśli niektórzy potrafią znosić takie objawy, choćby w przypadkach mniej drastycznych, to ich wybór. Nawet jeśli osoba nie jest zdiagnozowana, to występujace rzadziej lub częściej nagłe napady złości czy zmiany nastroju bywają dołujące.

Czyżbym nadepnął na odcisk Paslawku?
Proszę odpuść sobie taki moralizatorski ton. Każdy pisze swoje subiektywne zdanie. Nikt nie jest obiektywny.

Nie rozmawiamy tutaj o naszym doświadczeniu z osobami, które mają problemy natury psychicznej.
Autorka zadała proste pytanie, czy mając taką osobę na oku wiązalibyśmy się z nią. Co innego jest kiedy jesteśmy z daną osobą od np. paru lat i coś takiego się pojawia, a co innego kiedy zastanawiamy się nad wyborem. I tak w przypadku wyboru autorce to odradzam. Rynek matrymonialny, to jak każdy rynek. Wybieramy z natury to co dla nas najlepsze, a nie to co nam może ostatecznie zaszkodzić.

Jeżeli autorka chce dać szansę i przy okazji pomóc tej osobie. Ma do tego prawo - jest wolną osobą.
Jednak ja z natury w życiu bym się na coś takiego nie pisał, bo wiem, że ostatecznie to byłby tylko straty.

Dobrze wiesz, że każdy ma swoje standardy i różne podejście do tego wszystkiego. Może i Twoje doświadczenia pokazały, że to wszystko może mieć pozytywny obrót. Moje są odwrotne i ze względu na własną wadliwość nie zawracam też życiowych czterech liter innym.

Lucyker666 Ty z kolei chyba dobrze wiesz, że ja nie mam Ciebie ani za idiotę ani za kretyna wręcz przeciwnie.
Trochę zdziwiła mnie taka generalizacja i różnicowanie .Kto tak naprawdę nie jest wadliwy ? Gdzie oni są ?
Moje doświadczenie nie jest odosobnione, poprzedzone jest co prawda dochodzeniem do różnych spraw metodą prób i błędów.
Może i nie jest to najlepsza metoda ,ale najgorsza też nie .Nie ma co się tak strasznie przejmować nawet paroma porażkami takie moje doświadczenie.
Przypadek Autorki ,która zniknęła z resztą jest na forum dość rzadki .
Dużo częściej zdarzają się kobiety w związkach z uzależnionymi osobami i to takimi które kompletnie nie chcą się leczyć
albo takimi które leczą się pozornie .W tych przypadkach moje doświadczenie jest takie ,że ewakuacja ze związku  po uprzednim ultimatum (które nie jest skuteczne w 100%) jest najlepszym wyjściem dla takiej osoby a dla osoby uzależnionej może być jej dnem choć niekoniecznie.
Takie sytuacje różnią się ewidentnie od siebie.
Po za tym znam też małżeństwa gdzie przez wiele lat żadnej choroby/zaburzenia nie było u żadnej ze stron, wystąpiła po latach,nie ma gwarancji ,że nawet w szczęśliwym związku nikt nigdy na nic nie zachoruje.

Wygląda na to, że mój wpis wywołał burzę w szklance wody.

No już tak nie przesadzaj z tą szklanką lub z tą wodą ,wodą w szklane ,szklance z wodą

Każdy jest na swój sposób niedoskonały. Niektórzy nawet twierdzą, że uprawiając taki a nie inny zawód , człowiek ma coś nie tak z głową

Lucek miał chyba na myśli problemy pokroju tego, który dotyka faceta Autorki, czyli raczej grubszego kalibru..

Napisałam to samo.
Czyli co, pozamiatane?

O ile ktoś chce... Jednak jeżeli depresja jest widoczna lub uzależnienie od używek silne to lepiej niech taka osoba się nie pcha do związków i nie zatruwa życia innym. Chyba że już jest w związku. Wtedy zrobiłbym wszystko co możliwe żeby wyciągnąć taką osobę z dołka.

Ja bym podziękował wszystkim. Nie lubię wyboru między "nowotworem" a "AIDS"

Widać teraz po powyższym poście SanTi, że ogląd na te same problemy i schorzenia może być zupełnie różny. Problemy związane z alkoholizmem są dośc spektakularne, ale z drugiej strony egoista już wchodząc w związek sprawia, że nie wróży to dobrej przyszłośći, choćby z tego względu, że ciężko mu uznać własną winę czy pójść na kompromis i problemy się kulminują. Problemem jest to,że nie wszystko widac od razu.

Autorka chyba trochę zbyt mało wspomniała o tym facecie w tym jednym zdaniu na poczatku..Ja to odebrałem tak, jakby znała dośc dobrze z innego źródła jego problemy, wiedząc czym może się to skończyć. Uznała, że brzmi to dośc poważnie, więc potrzebuje teraz jedynie potwierdzenia swojej teorii. W każdym razie zrozumiałem to w ten sposób, że MIMO odbieranych SUBIEKTYWNIE przez Autorkę wrażeń, jako POWAŻNYCH ona waha sie czy brnąć w to dalej...

Depresja potrafi sie często objawiać niespodziewanie w spektakularny sposób a jeśli nie, to nie zawsze łatwo poznać jej objawy. Nie wszyscy ludzie są w stanie poprostu udźwignąć taki ciężar. Patrząc z boku na to zupełnie neutralnie, każdy przypadek wywołuje współczucie i chęć pomocy, ale jak długo można sobie pozwolić na życie u boku kogoś z takimi dolegliwościami?