Trudny związek...duża różnica wieku - Netkobiety.pl

szczerze ja mam 24lata a mój maz 40 mamy córke 2 latka ma!!i powiem ze nie wymieniła bym go na innego faceta.ale znów mysle za 20lat on bedzie miał 60tkę ja 44 pełną życia dopiero kobietą a mąz stary już pod kryką co mnie smuci >>ale nie ważne jest to najwazniejsze że akceptujemy takie życie że jesteśmy szczęsliwe,że ta druga osoba przez ileś lat bedzie z nami bedzie nas kochała,że możemy spędzić tyle wspaniałych lat,chwil ze sobą!moja znajoma ma 32lata faceta 56lat,nie maja dzieci,dla mnie to akurat chory związek,,bo ona kocha go chce dzieci ale on się boi że może nie być zdrowe itd!są obawy,,to my decydujemy,w jakie życie chcemy brnąć czy warto,czy chcemy tego!

Wiek czasem nie gra roli. Ja spotykam się z taką sytuacją na co dzień -moja kumpela ma 24lata, a jej facet 49. Zawsze miała bzika na punkcie starszych facetów i nie miało dla niej znaczenia co ludzie powiedzą, bo to jej życie i szczęście. Teraz mają malutką, zdrową córeczkę i widać że związek kwitnie.

To od Ciebie zależy twoje szczęście.

Martyna, czytaj ze zrozumieniem, autorka postu ma 27 lat, a 18 to właśnie ta różnica pomiędzy nią a partnerem.

Dopóki oboje jesteście na jednym poziomie emocjonalnym i macie podobne oczekiwania względem związku czy życia nie będzie kłopotu. Oczywiście nic nie da Ci gwarancji, że kiedy Ty będziesz mieć "dopiero" lat 40, Twój ukochany zacznie oczekiwać większego spokoju i stabilizacji, a Ty wręcz odwrotnie i wówczas będziecie chcieli czegoś innego. Ale w związku równolatków może być dokładnie tak samo - nie ma reguły, a wszystko zależy od Was.
Powodzenia

Osoby, które wiedzą czego chcą, wcale nie oczekują i nie potrzebują poparcia. Robią to, co uważają za słuszne i nie kierują się zdaniem ogółu, które śmierdzi stereotypami na odległość. Chcą być szczęśliwe, dążą do tego i na pewno ich celem nie jest zdobycie drugiego ojca- jak dla mnie bardzo prymitywne stwierdzenie. Wiek to żadna przeszkoda czy to w relacjach partnerskich czy przyjacielskich. Chodzi o ten "wspólny świat", gdzie metryki nie ma.
Krytyka jest najprostsza, ale nikt nie wie co kogo czeka w życiu.

Mój parter jest 18 lat starszy. Ja mam 19. I co ja mam zrobić? Bardzo go kocham i nie potrafię bez niego funkcjonować. Uczę się i on to akceptuje, daje mi czas na naukę, nawet przypomina o niej. Świetnie do siebie pasujemy pod względem charakterów. Nie jest to przypadkowa znajomość. Zanim mnie pocałował pierwszy raz dużo się musiał napracować ( kilka miesięcy). Nie jestem ufna wobec ludzi. Nie chodzi nam o potrzeby seksualne. On sam mówi, że uczucie jest najważniejsze i nie o to tu chodzi. Że współżycie jest wynikiem miłości i będzie dopiero wtedy gdy tego oboje będziemy chcieć.
Jestem zbyt nerwowa i czasem coś powiem, a on to bardzo przeżywa. Jejku, on wszystko dla mnie robi, (chodzi tu o uczynki nie materialne potrzeby). Ale nie wiem czy powinnam z nim być. Czy zostawic go , bo mam wrazenie ze go krzywdze. Nie wiem jak długo tak będzie. A jak mi sie odmieni???A jak jemu???
Gdy chciałam go zostawić to się rozpłakał......i ja na to wszytsko też , bo go kocham i nie mogę znieśc że cierpi.
Poradźcie!!!!!

Co prawda miałam 7 lat starszego faceta, ale i tak nie popieram takich związków.