Gdzie jest ten rynek pracownika ? - Netkobiety.pl

Sylwusiu, określenie "rynek pracownika" sprowadza się do konkretnych grup zawodowych, a nie do ogółu absolwentów wyższych uczelni.
Jak słusznie zauważył rh72 - zależne jest to od branży, i tak są pewne obszary na rynku, które odnotowują teraz dynamiczny rozwój i poszukują pracowników.
A istnieją sektory, które są już niemal martwe, pozbawione możliwości rozwojowych i tutaj też zatrudnienie nowych pracowników jest znikome ...

Gdzie jest ten rynek pracownika? Na pewno nie tam gdzie są roszczeniowi absolwenci nie mający doświadczenia ani umiejętności potrzebnych pracodawcy.

Rynek pracownika charakteryzuje się tym, że jest więcej ofert pracy niż chętnych, a nie tym, że pracodawca zatrudnia kogo popadnie i z jakimikolwiek kompetencjami (albo i bez).

Owszem są firmy, które wolą zatrudniać osoby bez doświadczenia i same je wyszkolić. W takim przypadku płacą "żółtodziobowi" sporo mniej, niż zapłaciliby specjaliście. Tu mamy jednak do czynienia z preferencjami firmy, a nie rynkiem pracownika.

Warto byś zaczęła rozróżniać pojęcia, a potem się oburzała.

Jeżeli bym szukała pracownika, to zwracałabym również uwagę na to, czy ktoś posiadający dyplom wyższej uczelni potrafi poprawnie napisać tekst w swoim ojczystym języku...

Już pisałem w innej wypowiedzi... naprawdę zależy ale dobry mniej niż 10 tys brutto (około 7 tys netto) nie powinien mieć na etacie w W-wie (takie minimum). Po jakimś czasie ofkorse, jak się sprawdzi... Potem tylko lepiej. Stawki projektowe można zacząć od 100 zł/h (10 godzin dziennie, bo siedzisz w domu głównie wtedy * 25 dni średnio pracy bo siedzisz w domu i weekendy niektóre * 100 zł = niby wychodzi 25 tys, co jest co raz częściej medianą, nie średnią). 150 zł/h to też nieproblemowe a i wyższe negocjują... Godzinowo to jednak kiepsko do policzenia co i ile godzin (jeden szybciej, drugi wolniej a my chcemy uśredniać) więc się zwykle ryczałtami ustala za pewne efekty lub wycenia się pracę 'z góry' i programista na kontrakcie tylko 'wypala' te ustalone godziny. Np jakaś funkcjonalność ustala się, że kosztuje 10 godzin i możesz to robić i 5 i 20, zrobisz to idzie ci do 'koszyka' ustalone 10 godzin... Co, jak, po co i dlaczego to skomplikowane... Jak masz własnych klientów i jesteś kontraktowy lub podwykonawca to wtedy lepiej minimum 2x zarabiasz niż na stałym etacie - więc wtedy właśnie 20-30 tys. nie szokuje... ale musisz się bardziej starać, więcej nerwów i wychodzi Ci robota ponad 10 godzin dziennie (naprawdę praca) oraz weekendy często zarwane. Jednak pasjonaci i z głową mogą zarobić, jak im się chce. Ze swojej perspektywy powiem, że mi już się nie chce
2 uwagi: - kiedyś jeden z wielkiej czwórki (takie firmy konsultingowe) proponowali pracę studentom ale ja wtedy błąd życiowy robiłem i się bawiłem, młody i głupi, we własną działalność, co się ostro sparzyłem... i oni twierdzili, że tyle zarobię, że nie wydam, więc żona będzie potrzebna do wydawania tych pieniędzy
i druga - jest w psychologii pewna bariera - w USA chyba leży około 70 czy 90 tys $ /rok, która ogranicza motywowanie ludzkie - potem motywuje bardziej coś innego niz pieniądz

No więc ciut z innego świata napisałem - ale praca twarda i trudna i nerwowa > musisz zapewnić satysfakcję, termin, funkcjonalność i jak się nie sprawdzasz to bez sumienia zwolnią - z drugiej strony jak nie rozwijasz kompetencji to za 5-10 lat jesteś znowu 'poza rynkiem'. Idą więc programiści w 2 ścieżki: leader (lider techniczny lub zespołowy) lub ekspert techniczny, gdzie jego wiedza jest bardzo cenna...

nie wiem, co jeszcze dopisać, ale w razie czego pytajcie, postaram się tyle napisać co wiem i mogę ze względu na przepisy mojej korpo, których czasami nie mogę naruszyć a są baaaaaardzo pokomplikowane... zdziwienie byście przeżyli w kwestiach np. bezpieczeństwa informacji...

Kolega prowadzi swoją firmę w Siedlcach, na wschodnim bloku Polski. Zatrudnia ludzi generalnie z tamtejszej szkoły informatycznej.Generalnie 50-60% W-wy. Stać go bo wykonuje prace dla klientów z W-wy. Jednak młodzi to ludzie i on ich kontroluje merytorycznie. Ma zespół góra 5 osób i myślę, że będzie musiał im lepiej płacić albo odejdą... Pociągają firmy bo dają stabilność i wypłaty w terminie oraz buforują od pewnych problemów typu biznesowe meandry współpracy. Jednak duże firmy zachodnie bardzo już interesują się polskim rynkiem IT - drenaż w Krakowie, Wwie to powszechne zjawisko. Nasz soft idzie na cały świat... Samsung ma u nas swoje działy i to programistyczne również. Brakuje ludzi z doświadczeniem i umiejętnościami a IT jest tak popularne, że nikt się już nie pyta po co...

Zobaczymy jak kiedyś komputery pierdykną to kto wtedy będzie 'hej do przodu'... Widzisz - szedłem na (wtedy) Automatykę i Robotykę na PW (uczyli programowania i elektroniki) w czasach, gdy matka załamywała ręce nade mną i sądziła, że będę matematyki czy czegoś w szkole uczył. A ja na drugim roku pisałem oprogramowanie komercyjnie - jako student za 'psie' pieniądze... teraz znajomi doktorzy już z PW, jak ich odwiedziłem ze 2-3 lata temu mówili, że kiepsko z nauczaniem, gdyż studenci od góra 2-go roku pracują już wręcz na pełne etaty i nie mają kiedy studiować... taki świat idzie...

Inny kolega wkurzył się na tyle, że z firmy odszedł i założył w Polsce biuro dla partnera i nie robi software na rynek polski ale lata po całym świecie i przygotowuje rozwiązania dla klientów zagranicą. Super ciekawa to może być praca, więc bardziej z tego punktu widzenia się cieszę, że jestem w branży... Jednak nie wiem, co będzie za 10-20 lat bo może informatyk (ogólne słowo) może być już niepotrzebny... Lekarz czy inżynier budownictwa raczej nie będzie miał takich dylematów, a młodsi wygryzają dinozaury z ich posad programistów.. chociaż ekspert - specjalista napisze mi, że ma 50 lat i więcej i z sukcesem programuje... pewnie, jednak większość już nie chce ciągłego klepania kodu a wyzwań

Tak, tak jest po zmianie branży... jako 'junior developer'... piszę o dojrzalszych i bardziej wiedzących. Dzisiaj  się dowiedziałem, że 'progamiści' pracują właśnie za 3 tys. netto tylko oni to są świeżyzny po studiach i jakiś typu fizyka, gdzie mieli z kilka zajęć z programowania.. totalnie bez doświadczenia i spore ryzyko dla pracodawcy bo najpierw musisz gościa wykształcić i inwestujesz w niego... znam wdrożeniowca - kobietę, po polonistyce i jest bardzo dobra. Czekam na inne zawody, które będą się uczyły programować i mówię to z otwartością bo 'dobrych ludzi' brakuje. My stajemy się partnerem dla największych firm w branży IT - vide wspominany Samsung i centrum R&D (coś tłumacząc 'badań i implementacji')... ale w tej branży na razie człowiek rozgarnięty nie będzie narzekał na brak pracy...

Ludzie tego próbują ale bezrefleksyjnie i się dziwią... Szkoda, że wielu psuje wtedy opinię dobrym fachowcom bo wychodzi, że każdy niby umie śrubę wkręcić to co trudnego w tym IT... taaaa...

Zdecydowanie jest rynek pracownika i nie tylko w określonych branżach  - rzeczywiście jest więcej ofert pracy niż jeszcze kilka lat temu. Ale rynek pracownika rynkiem pracownika, a przejście przez etap rekrutacji, gdzie często oprócz umiejętności i doświadczenia, decyduje tez "chemia" z rekruterem/potencjalnym szefem, to już zupełnie inna bajka. Celowo nie napisałam o wykształceniu, bo to już norma w aplikowaniu na określone stanowiska i samo wykształcenie (jak jest w przypadku autorki) nie jest wystarczające. Postawa autorki jest faktycznie trochę roszczeniowa, bo brak doświadczenia może być problemem w zarabianiu na tym etapie "dużej kasy". Może powinnaś pomyśleć o stażu lub o obniżeniu progu zarobków (wiele firm szuka młodszych specjalistów lub konsultantów, dedykowanych dla osób tuż po studiach).

A jak się ma rynek pracownika w kwestii braku wyższego wykształcenia, ale wieloletniego doświadczenia w jakiejś branży?
Taką mam refleksję.
Z własnego życia: idę na rozmowę i oferują najniższą,  bo nie mam wykszt. wyższego. Idę na inną rozmowę to proponują najniższą, bo nie mam doświadczenia w danej dziedzinie. Czyli tu brak tego, tam brak czegoś innego... stale czegoś brak. Czasem mam wrażenie, że to wszystko są tylko wymówki, by zapłacić jak najmniej. Coraz bardziej mnie irytuje, że 22 lata temu zarabiałam więcej niż dziś. Trochę mnie to przeraża. Pensje idą w dół, czy ja jestem coraz głupsza?