alkoholizm hazard - Netkobiety.pl

Dziękuję serdecznie za odpowiedź.
Tak postawiłam sprawę, Ze albo będzie uczciwy, będzie się leczył albo nie mamy o czym rozmawiać. Na razie staram się z nim jak najmniej widywać żeby móc nabrać dystansu do całej sytuacji. Tyle że mamy dziecko z którym on chce się widywać i spędzać czas, mały też cały czas woła do taty, przez to jest mi najciężej. Mój mąż mnie nie uderzył ale był moment jak pisałam wcześniej że podniósł by na mnie rękę.
Zauważyłam że z dnia na dzień powoli jest mi łatwiej,  wpadam w rutynę dnia codziennego, mały też jest absorbujący. Nie wiem jeszcze jak rozmawiać z jego rodziną, oni wiedzą o wszystkim co u nas się działo, rozmawiali z moim mężem tłumaczyli, chcieli na swój własny sposób nam pomóc. Nie wiem jak mam z nimi układać relacje, choć nigdy nie były rewelacyjne, tj trochę dziwna rodzina.
Jeśli komuś przychodzą jakieś myśli na moją historię proszę się ze mną nimi podzielić, czuję się trochę rozdarta
Pozdrawiam wszystkich i dziękuje serdecznie

Wiem że dobrze zrobiłam tylko mam nadzieje że wystarczy mi wytrwałości i nie ulegnę.
Mąż w poniedziałek kończy terapie i wraca do pracy. W sumie nie zachowuje się najgorzej, ciężko mi z nim rozmawiać bo mu nie ufam. On codziennie przychodzi do mojej pracy pogadać, mówi że naprawi że się stara itd......
Najgorzej że chce widywać dziecko a mały w tym momencie choruje, nie chce żeby przychodził mi do domu (bynajmniej narazie) potrzebuje dużo siły...........
Wczoraj normalnie ryczałam, mały prze najbliższy tydzień nie może iść do żłobka, ja musze pracować ( u nas w okolicach 10 jest największy ruch i nie chce nadużywać pomocy szefów a mam dużą) i co z małym, mojej babci ciężko 9 godz z dwulatkiem. Ale muszę dać rady coś na pewno wymyśle.
Jak wy sobie radzicie w takich sytuacjach z partnerem?
Miałam trudne dzieciństwo nie chce mieć rozwalonego małżeństwa, nie chce fundować mojemu dziecku tego samego.......
Jakie to wszystko jest pogmatwane......

Popieram różyczkę. Powinnaś tak zrobić
Moze na pocieszenie powiem ze ja tez nie mialam łatwego dzieciństwa i dlatego w swoim małrzeństwie mam pewne zasady i granice. Ja osobiście mając dziecko nie pozwoliłabym na to aby ono patrzyło na pijanego i agresywnego ojca poniewaz to im niszczy psychikę tak wiec nie daj sie i walcz o siebie i dziecko o wasze wspolne szczescie a mąż jak mu bedzie zależalo na rodzinie to sie sam zmobilizuje i postanowi sie zmienić życze ci powodzenie kochana

Matyska - może ja ci coś doradzę. Mój chłopak jest alkoholikiem. Nie robił mi nigdy awantur ani nie podniósł ręki ale średnio co miesiąc zdarzało mu się nie wrócić na noc do domu, zaimprezować gdzieś. Wtedy jeszcze jakoś to sobie tłumaczyłam - że faceci tak robią, że na codzień jest ok. Oczywiście się denerwowałam ale on nie robił tych akcji na tyle często, żeby mogło się we mnie porządnie zagotować. Po jakimś czasie zaczęło się jednak picie w domu, piwka, potem pochowane flaszeczki wiśniówki po torbach, szafkach w kuchni i gdzie tylko się dało. Było już ciężko, ostatnią akcję opisałam w moim wątku "no i kolejny samotny wieczór" - możesz go poszukać.
Generalnie z pomocą koleżanek wywaliłam go z domu w tym, w czym stał - zresztą i tak nie zostawił mi wyboru bo wrócił z pracy 3 godziny spóźniony i nawalony.
Wcześniej nie raz obiecywał mi, że pójdzie na terapie. Że się będzie leczył, że przestanie pić. Udawało się na 2-3 miesiące a potem znowu jedno piwko, potem dwa... i powrót. Oczywiście nigdy żadnej terapii nie było - tylko gadanie o niej.
Było i tak, że na tydzień wyniosłam się z domu - został zupełnie sam - i też nie pomogło. Jak wróciłam było cudownie a potem stara bajka.

Tym razem coś we mnie pękło. Miesiąc nie mieszkaliśmy razem, teraz jednak wrócił. Okazało się, że u siostry nie za bardzo może mieszkać, po pierwsze dlatego, że ona jest w ciąży, po drugie dlatego, że szwagier niespecjalnie zrażony faktem, że facet wychodzi z nałogu alkoholowego codziennie przy nim wychylał po 3 browarki. U rodziców też nie za bardzo mógł zamieszkać - nie dość, że mieszkają oni około 80 km od jego pracy to jeszcze zamieszkała u nich babcia z guzem mózgu więc jakiś totalny koszmar.

Spotkałam się z nim i powiedziałam mu - ok, wyciągam do Ciebie rękę. Widzę, że masz trudno, widzę, że od miesiąca chodzisz 2 razy w tygodniu na terapię, to mnie przekonuje. Nie będę ci stawiać żadnych warunków jak wcześniej - że jeśli się napijesz to cośtam. Myślę, że po prostu wiesz co wtedy się stanie i ja też wiem, że dobrze mi było samej. I, że nie chcę żebyś wrócił tak jak do tej pory dlatego, że było mi źle w samotności tylko dlatego, że chcę ci pomóc (i faktycznie tak jest, wcześniej nigdy tak dobrze nie czułam się codziennie przebywając sama w domu jak przez ten miesiąc).
Postawiłam mu tylko jeden warunek. Żeby odszedł z zespołu, w którym grał - zespołu, którego 3/4 członków to alkoholicy a każda próba to 10% grania a 90% chlania. Wieczne balangi, wóda w kanciapie i spanie pod perkusją. Powiedziałam, że nie toleruję tego zespołu a zwłaszcza jednego z jego członków, który jest najbardziej toksyczną i manipulatorską istotą na świecie jaką znam.

Odszedł. Mimo, że grał w tym zespole od 7 lat a muzyka jest jego miłością. Zabraliśmy wszystkie jego rzeczy z kanciapy a w radio lecą ogłoszenia, że szukają nowego muzyka.

Cóż, mój chłopak nieraz jest przeze mnie podejrzliwie oglądany z każdej strony. Nieraz zastanawiam się czy napewno jest na spotkaniu wtedy, kiedy faktycznie powinien na nim być. I mówię mu o tym. A największa zmiana jaka w nim zaszła to to, że zaczął to akceptować - nie drze się na mnie tak jak kiedyś, że go stresuję, że to nie moja sprawa czy on pije czy nie itd. Jest głęboko świadomy, że sam sobie zasłużył na to, co dostał.
W tym całym procesie oczywiście pomogło również to, że wyrzucony przeze mnie z domu spędził 2 noce jak żul pałętając się po ulicach, nabawił zapalenia oskrzeli i prawie został okradnięty - sięgnął dna i zobaczył chyba (a w każdym razie taką mam nadzieję) jak może skończyć jeżeli szybko się nie ogarnie.

Jasne, mam milion myśli, że to może potrwać kolejne magiczne 3 miesiące ale wiesz co? Teraz jestem już pewna, że potrafię go wywalić i, że to może działać tylko i wyłącznie na takich zasadach. Dopóki on to też rozumie to jakoś to idzie.

Witam!
Dziękuje wszystkim za odpowiedź i rady. Też tak myśle że jeżeli mój mąż sam nie będzie chciał to nic się nie zmieni. Na razie się trzymam, jego natomiast na dystans, dziecko może widywać ale tylko przy kimś, boję się że mógłby przy nim pić. Wiem że czasami mu się zdarzyło wypić, choć to są moje domysły, ale raczej się nie myle. Trochę mi ciężko samej, czasami się czuje samotna. Mam nadziej że mi to minie. Denerwuje mnie bo on dzwoni po kilka razy dziennie i słysze " co tam porabiasz" "co dziś z małym będziecie robić, jedziesz gdzieś?" "skąd miałaś na fryzjera?" tak jak bysmy mieli ze sobą normalnie rozmawiać. Tyle że ja tłumaczyłam iż 2 telefony dziennie wystarczą aby się zapytać jak mały i z nim pogadać. Normalnie grochem o ściane. W marcu mamy  sprawe o alimenty i opieke nad dzieckiem, trochę się martwie ale myśle że jakoś to będzie. Musze mieć dużo siły aby się nie dać wciągać w te gierki i dyskusje.
Pozdrawiam wszystkich na forum

Witam!
Dawno mnie tu nie było. 18 lutego moje dziecko miało wypadek i od tamtej pory byliśmy w szpitalu. Mały ma się bardzo dobrze. Ja tylko psychicznie czuje że ledwo ciągnę. Mój mąż się stara bardzo, pomaga przy opiece na synkiem, ja musiałam wrócić do pracy. Nadal mieszkamy osobno, trzymam go na dystans, nie pozwalam wejść w moje życie, staram się stawiać jasne czyste sytuacje. Tylko teraz te święta, dziecko....... i mimo iż mam rodzine i wsparcie czuje się samotna. Czy ze mną coś jest nie tak, kobiety często są w gorszej sytuacji a mi jakoś tak ŹLE!!!!!!!!!!!!!!
Dziś teściowa zadzwoniła i zaprosiła abyśmy razem na obiad przyjechali ( mój teściu nadal nie wie co u nas się dzieje, też pije). Nie wiem co mam robić.................
Mąż do dziecka przychodzi trzeźwy, pomaga, nie ma głupich scen itp, czasami się posprzeczamy ale ogólnie nie jest najgorzej
Proszę o jakąkolwiek notkę może coś mnie oświeci!!!!!!!!!!!!!!!!!
Przy okazji życzę wszystkim świąt pełnych rodzinnego ciepła i miłości

Dziękuje za odp, zwróciłaś mi uwagę na to że jego tata nie wie i mógłby mu proponować alkohol.
Nie pojechaliśmy na obiad, w sumie całe do południ ostro dyskutowaliśmy o to. Jego rodzina od rana wydzwaniała żebyśmy przyjechali było ciężko, zwłaszcza że mały wołał do dziadków.
Pojechaliśmy później, mąż porozmawiał z tatą powiedział jaka jest u nas sytuacja. Dziś ma jechać do rodziców i obojgu opowiedzieć co narobił, do tej pory mówił na ten temat niewiele. Dużo trzymał w sobie. Mi w niedziele opowiedział dużo, przeżyłam szok, najgorsze dla mnie jest to że ja nic nie zauważyłam (np popijał jak szedł wyrzucić śmieci) przeryczałam cały wieczór..................jest mi z tym wszystkim strasznie ciężko.
Jego rodzina bardzo się stara, rozmawiają z nami próbują pomóc, nie spodziewałam się takiego wsparcia.
Powiedziałam mojemu mężowi że narazie nie umiałabym z nim być, żebyśmy dali sobie dużo czasu, bo oboje musimy dużo przemyśleć i zmienić w sobie, jak nie będziemy ratować siebie to nie uda nam się z naszym małżeństwem.
Niewiem chyba musimy zacząć od siebie a później zobaczymy co będzie z nami, mnie narazie t wszystko bardzo boli, tyle kłamstw oszustw.................może ktoś był w podobnej sytuacji, udało się wam wyjść z takich kłopotów?