Bierzmowanie i... kościelna biurokracja - Netkobiety.pl

Ja m.in. z powodu tej właśnie biurokracji do bierzmowania nie przystąpiłam i całkowicie zniechęciłam się do instytucji Kościoła. Nie pamiętam, czy u mnie też trzeba było składać jakieś podania, ale na pewno trzeba było regularnie biegać na jakieś spotkania i zbierać podpisy w książeczce. Jak o tym usłyszałam, stwierdziłam, że ja podziękuję. Byłam chyba jedyną osobą z mojej klasy, która nie przystąpiła do bierzmowania.

W ogóle moim zdaniem Kościół to nic innego jak urząd, mający teraz niewiele wspólnego z założeniami katolicyzmu. Ściągają z ludzi pieniądze, zakazują i nakazują, wtrącają się w politykę i chcą być wyrocznią w sprawach moralności, sami nie dając dobrego przykładu. Bardzo zniechęciła mnie m.in. sytuacja sprzed kilku lat - kiedy zmarł mój Dziadek, mama poszła do naszej parafii żeby załatwić pogrzeb, a proboszcz (zionący alkoholem) odmówił pochówku ze słowami, że nigdy Dziadka na mszy nie widział, a księdzu po kolędzie nikt nie otworzył...

Do bierzmowania przystępowałam znacznie wcześniej niż Wy, wtedy było to dosyć proste - musieliśmy w ramach lekcji religii (wówczas jeszcze przy kościele) nauczyć się listy modlitw, oczywiście regularnie uczęszczać na religię i raz w miesiącu przystąpić do spowiedzi (tu, o ile się nie mylę, otrzymywaliśmy potwierdzające ten fakt obrazki). W każdym razie nie było żadnych podań, książek, biurokracji, biegania co chwilę na msze i różnego rodzaju spotkania.

Rzeczywiście Kościół, zamiast skupić się na propagowaniu wiary i duchowej stronie naszego życia, ostatnio nas jakby coraz bardziej sprawdza i kontroluje, bardzo się też zinstytucjonizował, co skutecznie potwierdzają wspomniane tu papierki, coraz częściej wprowadzane cenniki opłat i niejednokrotnie duchowa posługa (czyli misja Kościoła Katolickiego) uważana za akt najwyższej łaski. Za mało w tym rzeczywistej chęci zobaczenia człowieka i jego problemów, szczerej potrzeby niesienia pomocy, za dużo natomiast urzędowania i stwarzania sztucznych problemów, a to przecież nie tak być powinno.

Do bierzmowania przystepowalam chyba w tym samym czasie co ty Tez mielismy to niejako w ramach lekcji religii. I tez jedyne co musielismy zrobic to zbierac obrazki i nauczyc sie pewnych modlitw. Co do spowiedzi to nie pamietam. I nie pamietam rowniez zadnych podan, papierkow, prosb na pismie ani oplat. Szczerze gdybym miala tyle sie z tym piep....yc to bym pokazala moj piekny srodkowy palec i poszla sobie precz

O tym jaki kosciol byc powinien mozna by dlugo dyskutowac. O tym czy taki kiedys bedzie tez No ale jak tu dyskutowac z ciemnogrodem..?

Remi, można głęboko wierzyć i postępować zgodnie z zasadami wyznawanej wiary, ale nie jest to jednoznaczne z tym, że trzeba bezkrytycznie akceptować politykę Kościoła jako instytucji, instytucji, którą notabene tworzą ludzie tacy jak my, czyli z krwi i kości, tak samo popełniający błędy i tak samo ułomni. Nauczmy się zatem oddzielać jedno od drugiego, bo wytykanie Kościołowi błędów wcale nie musi oznaczać czyjejś wątłej wiary. Myślę wręcz, że to właśnie ten brak krytycyzmu jest chory, tym bardziej, że tym samym daje niejako przyzwolenie na wszelkie sprzeczne z założeniami katolicyzmu działania.

A co ma wspólnego jedno z drugim? Kościół to instytuacja i jeśli uznam, że nie chcę do niej należeć, to nie oznacza że jestem ateistą. Mozna wierzyć w Boga ale nie w kościół.

Ateizm to postawa światopoglądowa. To zespół twojego widzenia na świat, Boga lub jego brak i religię.
Secret_me - wytłumaczę to prosto i grzecznie Ci

Piszesz - można wierzyć w Boga ale nie w kościół. Stwierdzenie karkołomne.
Twierdzisz bowiem, że jesteś katoliczką, ale odrzucasz zasady, dogmaty, założenia Kościoła. Ja uważam, że albo się jest KATOLIKIEM i przyjmuje co Kościół ustalił albo szerzy hipokryzję. I wmawia co nie jest prawdą.
Zauważ - idziesz do pracy, masz szefa - zgadzasz na jego warunki, pracujesz. Jak Ci się nie podoba, zwalniasz się i tyle. Kościół nierozerwalny z religią. To wspólnota ludzi, a bycie w niej umacnia wiarę.
Jeśli jesteś katoliczką, należysz do wspólnoty, przestrzegasz zasad, jakie by nie były. A kościół szerzy same dobre zasady. Jeśli nie akceptujesz Kościoła - nie jesteś katoliczką.

Olina - Odrobina krytycyzmu jak najbardziej. Jeden ksiądz z powołania, powiedział mi - tylko 30 procent z nas ma właśnie powołanie, reszta nie. Więc nie każdy ksiądz jest taki jak być powinien, natomiast sama instytucja trwa od tysiącleci, bo ma zasady. Kościół musi budzić szacunek, musi czasem budzić podziw, czasem budzi negatywne emocje. To nie skarbówka, czy ZUS.

Tak dla każdego w tym i Kizia75
Kościół jest potężny, siłą wiernych a oni czerpią siłę z wspólnoty jaką tworzą. Niejeden ksiądz życie oddał, niejeden pomaga codziennie, nie patrzmy wybiórczo, bo ktoś za wesele musiał zapłacić więcej lub mniej. Nie popieram ludzi co mawiają bo im tak wygodnie - w stylu - wierzę w Boga nie Kościół, nie muszę pokazywać jaka ma wiara, mogę modlić w samotności, religia to moja prywatna sprawa.
A prawda jest taka, że chodzenie do Kościoła, sakramenty, nabożeństwa i modlitwy pomagają i umacniają wiarę. Bycie wierzącym katolikiem, to nie tylko brać, robić co mi pasuje, to również stosowanie do reguł, to życie zgodne z przykazaniami, to wymagania które są przed nami.
Nie można zagłuszać swojego sumienia tekstami - ja nie potrzebuję Kościoła. Bo ludzie albo mało mają wiedzy, albo są po prostu leniwi, albo nie rozumieją sensu religii. By coś poznać trzeba się zaangażować choć troszkę, trzeba poczytać biblię, iść na msze nie by rozmyślać o obiadku po niej, tylko o tym, po co ja na tej mszy jestem...
Życzę każdemu by poznał czym wiara jest.

Tylko wtrąciłem swoje zdanie.
Mam nadzieję, że nie uraziłem. To twoja prywatna sprawa, czy chodzisz Secret_me czy nie.
Nie podważam tego jakim człowiekiem jesteś. Podejrzewam, że zadziorną, świetną rozmówczynią i życzę byś nie zmieniała się.
W kwestii bierzmowania - sakrament to jest ważny i umacnia wiarę. Jeśli podchodzi się do niego poważnie.

Dobrze wynika, bo wg kk nie ma czegoś takiego jak wierzący niepraktykujący. Albo chodzisz i bierzesz udział w życiu Kościoła jako wspólnoty jakakolwiek ona jest w Twoim odczuciu i tym katolikiem jesteś, albo nie chodzisz i nim nie jesteś. Przynajmniej ja tak to zrozumiałem kiedyś gdy jeszcze chodziłem do kościoła słuchać tych nowalijek z ambony.

Dokładnie, ta zasada to największa głupota jaką kk mógł sobie zafundować. Niczym średniowieczne zakazy w kwestii swobodnej interpretacji Biblii, tak i dzisiaj kk chce mieć monopol na Boga. Nie możesz więc wierzyć w ich Boga a jednocześnie nie być członkiem wspólnoty, bo to powoduje że nie mają z tego tytułu zysków (moja teza kościoła dzisiaj jako biznesu), choć nie do końca bo bez apostazji nadal w jakimś stopniu ich wspierasz.
Dorzucić do tego trzeba hipokryzję kk (głoszenie wstrzemieźliwości przy jednoczesnym rozpasaniu duchowieństwa, aferach pedofilskich, żonach i dzieciach na boku niezgodnie z zasadami kk itd.)

Oczywiście, że można. Wielu niepraktykujących nie traci wiary w Boga, tylko dlatego, że odrzuca kościół, który za bardzo bywa monopolistycznym świadczeniodawcą usług religijnych, a za mało wspólnotą wierzących. I nie nam takie osoby osądzać, ponieważ ich wiara, to tajemnica rozgrywająca się pomiędzy nimi, a Panem Bogiem...

W mojej parafii również udzielenie Sakramentu Bierzmowania uzależnione jest od ilości pieczątek za obecność na mszy, drodze krzyżowej, czy też spowiedzi, a także uiszczenia stosownej wpłaty - nie tak, to wszystko powinno wyglądać...

Jezus swoje ''przywództwo'' opierał na zasadzie wolnej woli nie zmuszał swoich uczniów, a jedynie przyciągał swoją miłością i Kościół tak jak Jezus powinien przyciągać - nie nakazami, które odzierają z duchowości wszelkie sakramenty, lecz subtelnymi wskazówkami, gdyż tylko taka wiara ma sens i tylko taka wiara jest autentycznie przeżywania. Wolna wola - to podstawowa zasada Ewangelii Jezusa Chrystusa i o tym zdaje się zapomnieli księża, którzy nie potrafią dotrzeć do młodzieży przez co uczestnictwo w niedzielnej Mszy Świętej, I-szej Komunii Św., czy też Sakramencie Bierzmowania, obecnie niewiele ma wspólnego z prawdziwym przeżywaniem tych sakramentów, a raczej z tradycją, zwyczajem.
I to nie my jesteśmy temu winni, nie Ci młodzi ludzie, którzy przystępują do bierzmowania - winien jest cały Kościół katolicki, który stał się potężną scentralizowaną instytucją materialną, zamiast duchowym Królestwem w sercach wiernych.
Kościół upodobnił się do świata; splendor, skandale z udziałem osób duchownych, finanse, statystyki to - to przed czym tak bardzo przestrzegał Chrystus, a czym dzisiaj żyje Kościół i to powoduje brak wiary i upadek autorytetów osób duchownych.
Nie bez znaczenia jest również fakt wprowadzenia religii do szkół, co było błędem, ponieważ dzieci obecnie mają do religii tak abstrakcyjny stosunek jak do wiedzy z matematyki czy historii, zamiast mieć duchowy, oparty na więzi z Kościołem.

Chciałabym doczekać czasów, kiedy kancelarie parafialne przestaną być kojarzone z kościelną biurokracją, a staną się miejscem prawdziwie duszpasterskich spotkań, ale jeśli nawet tak się nie stanie, to na szczęście ponad ustawami i wymysłami księży, istnieje nienaruszalne prawo dane przez Boga, które zapisane jest w sercu każdego człowieka - jest nim wiara, która nie zawsze musi być zgodna z polityką kościoła i sumienie człowieka, które jest dostępne tylko dla Boga i żadne karteczki tego tu nie zmienią...

Nie widzę w tym ani cienia hipokryzji. Czy Kościół to jakis klub z bezwzględnym wymogiem pełnej akceptacji regulaminu? Rzeczywistośc się zmienia, ale Kościół nadal obstaje przy czarno-białej percepcji, czyli jesteś albo na tak albo na nie. Czy to oznacza, że po rozwodzie nie jesteś już katolikiem? Cy chodząc do kościoła w każda niedzielę, ale tylko dlatego że jest to swego rodzaju rytuał i obyczaj, jestem katolikiem? 

Czy Kościół tez nie jest pełen hipokryzji? Księża krypto-geje, ci którzy żyją w związkach, mają dzieci, co z ta całą rozbudowaną instytucją żerujacą na nadziei naiwnych, która niczym nie przypomina już ani skromnosci ani ofiarnosci?

No jasne, tylko spraw, by dzieci idące do komunii nagle były na tyle dojrzałe by mogły po pierwsze ocenić swój stosunek do Boga, religii itp, zwłaszcza w kraju jak nasz, gdzie chrzczonym się jest niejako z automatu, a po drugie by nagle mogło samo o sobie zadecydować, bez uwzględniania racji rodziców.
Ale co tu mowa o komunii. Znasz jakieś niemowlę, które zdecydowało o tym, że nie chce zostać ochrzczone? Bo ja nie. Co innego, gdyby tak jak kiedyś, ludzie byli chrzczeni wtedy, kiedy osiągają jakiś poziom umysłowy lub też dojrzałość religijną.

Taka jest współczesna specyfika Kościoła, ale to nie znaczy, że ona zawsze taka była!
Prawda jest taka, że wcześniej ta specyfika była zupełnie inna, aż do 1870r., kiedy to Pius IX ogłosił dogmat o papieskiej nieomylności.
Nie wiem czy wiecie, ale we wczesnych wiekach biskupi, papieże wcale nie byli uważani za następców Św. Piotra i sami siebie też za takich nie uważali. Sam Piotr traktowany był co najwyżej jako ''pierwszy spośród równych'', bez jakichkolwiek praw panowania nad pozostałymi.

No, niestety jest....
- Jezus był skromny, nie otaczał się luksusami, a dzisiejsi księża..? Cóż, wystarczy popatrzeć na plebanie w których mieszkają, czy też fury jakimi jeżdżą...

- Życie w celibacie, które jest w zupełnej sprzeczności z Boskim przykazaniem ''bądźcie płodni i rozmnażajcie się''. Przecież to sam Bóg powiedział, że ''nie dobrze jest, żeby mężczyzna był sam'' i stworzył dla niego kobietę - Święty Piotr miał żonę...

- Rozwodnicy, osoby żyjące w konkubinacie traktowane są przez Kościół jak wyrzutki, a czy Chrystus nie przychodził przede wszystkim właśnie do tych odrzuconych i grzeszników?

Nie, nie możesz, a bynajmniej nie powinnaś...
Niemniej jednak naturalnym, zdrowym odruchem każdego człowieka, który widzi zło i fałsz jest unikanie tego co złe i fałszywe. A ponieważ obecnie społeczeństwo jest bardziej wykształcone niż kiedyś, a co za tym idzie i bardziej świadome, stąd tak bardzo zmienia się model religijności polskiej młodzieży, która odżegnuje się Kościoła Katolickiego.

Prawda jest taka, że wiernym szukający Boga coraz trudniej jest Go znaleźć w kościele, dlatego, że wiara jaka przekazywana jest przez duchownych, daleka jest od tego w jaki sposób przekazywał ją Chrystus. Dzisiejszy Kościół jest obecny wszędzie, tylko nie tam gdzie powinien; jest w telewizji, radiu; prasie, parlamencie, polityce, ale nie w ludzkich sercach.
Niestety księża swoją postawą przeczą temu, co sami nauczają. Ktoś powie - nie wszyscy księża tacy są, nie wszyscy tak postępują -zgadza się, ale i "łyżka dziegciu, może zepsuć beczkę miodu". To chyba tłumaczy wszystko....

Niestety tak...:(
Kiedyś powiedzenie "co łaska" znaczyło ''ile uważasz za słuszne, na ile cię stać'', dzisiaj kryje w sobie całkiem obszerny cennik.
/syn 3 lata temu szedł do komunii, warunkiem dopuszczenia dziecka do tego sakramentu była wpłata w kwocie 120zł, dzieci było 250 co daje kwotę 30 tyś. - co stało się z tymi pieniędzmi - nie wiem..., pogrzeb w mojej parafii wynosi obecnie 700zł./
Potrzebne są konkretne rozwiązania i zmiany systemowe i tylko one pokazałyby ilu z tych księży tak naprawdę jest z powołania, a ilu dla kasy.

To jedna strona medalu...
Druga jest taka, że celibat (który ustanowił człowiek - nie Jezus Chrystus!), miał na celu stworzenie hermetycznej, zdyscyplinowanej i służebnej (wobec przełożonych ? proboszczów, biskupów, papieża) armii księży, od których wymagać się będzie (i wymaga) bezwzględnego podporządkowania i posłuszeństwa.
Takie państwo w państwie...

Dlaczego, to mnie nie dziwi.....:rolleyes:
Przez podobne sito egzaminacyjne przechodził mój syn przystępując do komunii - egzaminy prowadzone były dwutorowo zarówno przez katechetkę na lekcji religii jak i księdza na plebani.
No, ale nie ma się co dziwić, w końcu religia, to dziś najważniejszy przedmiot w szkole...;);)

Horror to się dopiero zacznie, gdy do egzaminów dojdzie jeszcze codzienna bieganina na próby...:rolleyes:

Dlatego dla znaczącej części młodzieży, bierzmowanie jest oficjalnym pożegnaniem z kościołem...

Remi, trudno się z Tobą nie zgodzić, nie ulega jednak wątpliwości, że te wszystkie działania, czyli nakazy, zakazy i wymagania zniechęcają tę młodzież do uczestnictwa w życiu Kościoła. Sprawiają też, że wiara zaczyna im się kojarzyć z czymś męczącym, stresującym, pozbawionym jakiejkolwiek nutki ekscytacji, w efekcie czego zaczyna działać klasyczna zasada przekory - nacisk wywołuje zdecydowane odrzucanie.

Nauczać religii i przybliżać naukę Kościoła można poprzez śpiew, modlitwę, uczestnictwo w czymś, co niesie radość - to z kolei wyrabia ogromne poczucie zbliżenia się do siebie i przynależności do danej społeczności. Specjalnie założyłam ten wątek, aby pokazać, że w KK cała procedura przystąpienia do sakramentu ma kształt kary, czegoś co jest zwyczajnie przykre w odbiorze. Jeśli młody człowiek dopiero poszukuje, szuka własnej drogi, czasem nawet błądzi, a jego wiara nie jest wystarczająco silna, to on się odsunie i właśnie w tym widziałabym rolę Kościoła, aby do tego nie dopuszczać.

Absolutnie się z Tobą nie zgodzę. Tak się składa, że mój syn jest taką właśnie młodzieżą, dlatego mam okazję obserwować nie tylko jego zachowanie, ale i szerszego grona rówieśników. To są dzieciaki, które mają własne zainteresowania, ambicje, do czegoś dążą, uczą się nie tylko w szkole (gdzie programy są naprawdę przeładowane), ale często również poza nią. Syn dziś uczęszcza do trzeciej w swojej edukacji szkoły i zapewniam, że w każdej z nich młodzież była podobna. Tak samo jest zresztą wśród dzieci moich kuzynów i kuzynek mieszkających w bardzo różnych częściach kraju. Co więcej, dzisiejsze dzieciaki bardzo odstają (w tę dobrą stronę) od nas kiedy byliśmy w ich wieku. Od nich się też dziś zdecydowanie więcej wymaga, czują większą presję przyszłości, mają świadomość, że to co teraz robią buduje ich dorosłość - ja taka nie byłam.

Nie rozumiem zatem dlaczego tak bardzo ulegasz pokutującym stereotypom? Te dzieciaki naprawdę nie są złe, trzeba tylko chcieć i potrafić to dostrzec.

Z drugiej strony zauważmy, że młodzież wychowują dorośli - zagonieni, zestresowani nie mają czasu na spokojną rozmowę, na pokazanie młodym świata i jego wartości.

Miriam, szanuję twoje zdanie jak każdego.

Sens religii polega jednak na zrozumieniu religii. Nie polega na tym by religia dopasowała się do nowych czasów. Bo za chwilkę będzie netowa spowiedź, netowa pokuta, netowa msza, netowy odpust. Nikt się nie ruszy by uczestniczyć w nabożeństwie, bo i po co - mam to w necie lub tv.

Ja wierzę, że większość młodzieży ma ciekawsze rzeczy niż kościół im zaproponuje. Ale Kościół ma wieczne zasady i co dziś, czy wczoraj krytykowane, za ileś lat nie musi.

Piszesz - brak autorytetów - może nie w księżach, nie biskupach im brak, ale we własnych rodzicach...

I najlepszy tekst - "Księża po prostu nie potrafią porwać młodzież w przygodę życia jaką jest wiara...." - To nie bajka na dobranoc, to nie ciuszek, to nie wyprawa za granicę, czy nad morze. Wiara, dążenie do niej, to nie jest przygoda i zabawa, co sobie przerwę, jak mi się znudzi...

Olina - ciekawie piszesz - niemniej - 10-15-20 lat temu młodzi garnęli do kościoła, śpiewali, tworzyli chórki, sam chodziłem, bo u mnie zespół był i dziewczyny były naprawdę dobre. Dziś kościół taki sam jak kiedyś, tylko ministranci są, a są po jak chodzą po kolędzie i da się im 2 złote, to robią minę jakby krzywdę się zrobiło straszną.........:(

Olina - sam byłem dzieckiem(uwierz ), ale jakiś czas temu miałem wątpliwą przyjemność uczestniczyć w kilku lekcjach. Dzieciaki rozwydrzone z jednej klasy - przeklinanie, bicie w trakcie lekcji, inna klasa - pisanie obraźliwych słów na tablicy na nauczyciela, smarowanie jego krzesła, udawanie idiotów jak się delikwenta o coś zapyta, jak skarci to obraza i rodzice walcują na skargę - takie realia 21 wieku.
Pozdrawiam.