Mam 21 lat, od wielu lat cierpie na depresje i stany lekowe. Mam nieustajace poczucie nizszosci, nie akceptuje siebie, swojej przeszlosci, zasad ogolnego funkcjonowania tzn dzieci chodza do szkoly, a dorosli do pracy, zarabiac na siebie sami i zajmowac sie domem. Od dziecka nie lubilam byc komukolwiek podporzadkowana, a tu pracodawca mi objasnia w jakie dni i godziny co dokladnie mam robic i jak.BOJE SIE LUDZI, SAMODZIELNOSCI. Jestem niechetna do jakiejkolwiek zobowiazujacej pracy. dodam ze jak bylam duzo mlodsza ojcieC obarczal mnie barDzo duza odpowiedziAlnoscia, Za duza jak na dziecko w wieku podstawowym a gimnazjalnym. okropnie sie balam jego slow -grozb. teraz panicznie boje sie brac na siebie jakiejkolwiek najmniejszej odpowiedzialnosci nawet umyc naczynia w rodzinnym domu. jak sie z tego wyleczyc ? czy to moga byc powody mojego duzego spowolnienia oraz zachamowania psychoruchowego we wszystkich czynnosciach ?CHCIALABYM PODJAC PRACE ale z takimi problemami chyba niema jej co zaczynac, jak sadzicie ?doradzcie cos bo mam trudna sytuacje materialna, ale psychiczna tez
- Ilona772
- Powoli się zadomawiam
- Nieaktywny
- Wielokropek
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Jak najszybciej wyznacz wizytę u psychiatry.
Nie potrzebujesz żadnego skierowania. W ramach NFZ-u wizyta jest bezpłatną.
- cisza_zrozumienie
- Niewinne początki
- Nieaktywny
mysle ze powinnas wybrac sie do psychologa. Ten zdecyduje czy powinnas brac jakies leki, czy powinnas isc do psychiatry czy cos innego.
- Ilona772
- Powoli się zadomawiam
- Nieaktywny
do psychologa chodze do psychiartry tez od kilku miesiecy bo boje sie ludzi przyszlosci i samodzielnosci odpowiedzialnosci panicznie, Mam stany lekowe poprzedzane stanami depresyjnymi. W Domu i wszedzie doskwiera m okropna samotnosc poczucie nizszosci. Teraz mam zaczac chodzic do pracy ale na sama m,ysl kreci mi sie w glowie i slabo robi. MAM [przerazliwa niechec przed obowiazkami w domu nie mowiac juz o 8 godzinach w pracy. CZuje przed robieniem czegokolwiek ogromna blokade, apatie, wrogosc przy dluzszych czynnosciach nie potrafie za nic pzelamac tego. KIEDy pomysle ze zaczne pracowac za jakis czas, robie sie nagle bardzo ciezka, calym cialem wgniatam sie w siedzenie, w plecach i rekach czuje jakbym miala tam kamienie. czAsu mam niewiele.
- aguśśś
- Niewinne początki
- Nieaktywny
witam,
doskonale cię rozumiem, od pół roku cierpię na depresję, pech chciał, że zbiegło się to z podjęciem pierwszej pracy, która mi odpowiadała, o którą długo się starałam, która była dobrze płatna- dostałam tę pracę, lecz niestety szczęście nie trwało długo, ponieważ depresja coraz bardziej utrudniała codzienne funkcjonowanie, zamieszała tak w poukładanej dotąd głowie,...że wszystko obróciła się o 360 stopni. Odwaga zmieniła się w tchórzostwo, chęć i zapał do życia i pracy - w bierność i obojętność,( a nawet paniczny lek przed tym ). Oczywiście przy tym obniżona samoocena, poczucie bezwartościowości,szereg dolegliwości somatycznych i wiele innych okropnych objawów towarzyszących tej przerażającej chorobie, kto chorował wie o czym mówię- JEDNYM SŁOWEM PRZEŻYWAMY PIEKŁO NA ZIEMI.Jednak na czas wizyta u psychiatry, leki, odpoczynek psychiczny,wysiłek fizyczny, spacery (wiem ze nie łatwo wyjść z domu- ja byłam "wyciągana na siłę", otoczenie się osobami, które zrozumieją i otoczą opieką. Teraz z każdym dniem jest coraz lepiej,znalazlam kilka malych przyjemnosci dla których warto zyc, choć z dnia na dzień. Dla mnie osobiście- nie wiem czy już jestem gotowa na podjęcie pracy, lecz bardzo bym chciała, zmieniło by to codzienną monotonię oraz poczucie, że jest sie do czegoś potrzebny, już nie mówie o pracy w zawodzie bo z nią cieżko lecz jakiejkolwiek.
Ilona uważam, że nie powinnaś robić nic na siłę, jezeli nie czujesz sie na siłach to odpuść sobie na razie, odpocznij jeszcze, być moze jesteś osobą , która potrzebuje więcej czasu na poukładanie w glowie pewnych spraw. Natomiast jeżeli jest to satysfakcjonująca dla ciebie praca to może warto spróbować!!! Stopniowe oswajanie sie z ludzmi będzie mialo napewno pozytywne skutki, ponieważ napewno sie izolujesz,ale pzrebywanie z ludzmi w tym stanie naprawde pomaga, wiem na wlasnym przykladzie.
Mam jeszcze takie pytanie od ilu dokładnie lat cierpisz na depresję?(kilka lat na tak młodą osobę to długo), może coś nie tak z lekarzem bądź lekami?
pozdrawiam cieplo
- Ilona772
- Powoli się zadomawiam
- Nieaktywny
Na depresje i stany lekowe cierpie od podstawowki. W DOMU miedzy cala moja rodzina toczyly sie wieczne wojny, do tego mialam mlodszego i chorego brata i tylko jemu rodzice poswiecali cala swoja uwaage. Nikt nie widzial tego co sie ze mna dzieje, ze jestem okropnie smutna i ze nieustannie okropnie sie boje. CAle zycie poczucie odrzucenia osamotnienia. NIgdy nie opuszczajace mnie nastawienie ze :Nikomu niczego po sobie ani razu nie moge pokazac ze jestem smutna, ze sie boje bo zaczna mnie atakowac a ja musze sie bronic, musze walczyc nikt mi nie pomoze. WYPIERALAM W SObie wszelkie emocje myslac ze tak bedzie mi latwiej, ze wtedy rodzice beda mnie kochali i akceptowali. Czulam sie ciagle zagubiona niekochana samotna i ze wszedzie gdzie sie nie pojawie dla otoczenia bede ofiara drwin zaczepek i nikt mnie nie nie obroni. Od malego marzylam tylko o smierci. lecze sie dopiero od kilku miesiecy, w rodzinie nie mam wsparcia. ZA uczucia bylam karana, np za to ze jestem smutna, lub ze placze.
