Derealizacja - Netkobiety.pl

witam oprócz leków byłam np.na działce kosilam trawe ,ale to mi itak nic nie dało nadal czuje pustke nic mnie nie interesuje musialam zrezygnowac z kursu prawo jazdy bo nie dalabym rade teraz go robic,sportu zadnego nie uprawiam jedynie jezdze na rowerze to tez mi nic nie daje,mam wsparcie mamy ,a ze znajomymi to wyglada to tak ,że mam tak naprawde 2 kolezanki w tym jedna zajeta chlopakiem , 2 ma dziecko i narzeczonego , i jeszcze kolege ktory niema praktycznie czasu zreszta nie zrozumial by tego nawet ...juz tak tej derealizacji niemam ale wszystko jest talie puste kompletnie bez sensu juz niewiem jak mam zyc .czy po tabletkach przeciwdepresyjnych minie mnie te poczucie nicosci pustki?:(

Mi fluoksetyna pomogła, chociaż na zupełnie inne sprawy. Jej działanie jest odczuwalne po mniej więcej 2 tygodniach. Ona nie wyplewi tej pustki a ma za zadanie wywindować nastrój. Na początku możesz odczuwać zmęczenie, ospałość, a nawet sporą senność. Nie martw się tym. Również waga może pójść Ci w dół - dlatego ważne żebyś teraz regularnie się odżywiała i postaw na soczyste potrawy, które zawierają dużo wody (owoce, warzywa) i dostarczaj organizmowi wiele płynów- możesz mieć odczucia wstrętu względem posiłków i suchość w ustach. Jedz małe porcje i staraj się komponować tak, żeby sprawiało Ci to przyjemność. Wiem, że to Ci nie pomoże, ale przynajmniej w bardziej komfortowych warunkach przejdziesz fazę przyzwyczajania się organizmu.
Musisz też zacząć się aktywizować - ale nic na siłę, bo tylko się zniechęcisz. Dobrym pomysłem są spacery, możesz też kupić małe zwierzątko - rybkę, chomika, który będzie wymagał od Ciebie troski. Nie są to zwierzątka kłopotliwe, nie absorbują ogromu czasu. Dają za to dużo radości i uczą.
Leki również na dłuższą metę nie zapewnią Ci komfortu i stabilności psychicznej. Nie wiem czy terapia może się przydać, ale zawsze warto spróbować. Czy to schorzenie zbliżone do schizofrenii ?  Czy bardziej do depresji? Jeśli to drugie to rzeczywiście może pomóc spotkanie z dobrym psychologiem. Musisz sobie zadać pytanie w jakim miejscu jesteś teraz w życiu, czym się zajmujesz i jaka była Twoja historia. Czy pojawiały się zaburzenia w Twojej rodzinie? Może jesteś w grupie ryzyka?
Stan zawieszenia i zobojętnienia może być sposobem na ucieczkę. Wiem coś o tym. Wiem też, że bywa to koszmarnie męczące. Nic się nie chce, nic nie podnieca, nie cieszy. Łatwo wtedy o głupie decyzje, myśli i zaniedbania.
Ja po szpitalu (brałam 21 tabletek dziennie wychudłam niemal 20 kg w miesiąc, wracałam do życia kolejne 2 miesiące i mam tu na myśli wyjście do sklepu po mleko bez panikowania, zejście po schodach czy zrobienie prania, a mieszkałam sama na stancji studenckiej) wyjechałam na 4 miesiące do USA do pracy wakacyjnej na camp oddalony z dala od codzienności i miasta. Natura, jezioro, praca, nowi ludzie. Wypoczęłam emocjonalnie, naładowałam baterie chociaż zapiep... od 6 rano do 21 Moja koleżanka ze szpitala(tak tam można też spotkać wartościowe i młode osoby) ma schizofrenie w tym momencie kończy doktorat, a czasami jej jest ciężko. Wiedząc o swoich zaburzeniach musisz wziąć odpowiedzialność za siebie i za swoje życie, poddać się reżimowi snu, jedzenia, przyjmowania leków przynajmniej na początku. Nie możesz tego zaniedbać. Spróbuj gdzieś wyjść - park, muzeum, kino, basen. Czasem nawet samotny obiad w pięknym miejscu, mimo że bez towarzystwa może dać dużo radości.
Jakie są Twoje zainteresowania, jak wygląda życie?

Kochana nie myśl że doradzają Ci tylko osoby zdrowe. Ja jadę od kilku lat z przerwami na fluoksetynie od 15 roku życia cierpiałam na anoreksję, bulimię i mam depresję - ale nie taką chandrę tylko prawdziwą, która powraca 2 razy do roku przez co muszę pilnować każdego objawu. Teraz wiem kiedy nadchodzi i reaguję wcześniej - lekarz, odpoczynek, wyjścia tylko z najbliższymi. Ogarnia Cię pustka i bezsens. Och żebyś wiedziała jakie to nieznośne uczucie, gdy wlecze się to cyklicznie. Wiem, że teraz nic Ci się nie chce i do niczego to nie prowadzi na dłuższą metę - będziesz czuła większą pustkę i wszystko ci zacznie przeciekać przez palce. Nie możesz dać się wbić chorobie w rolę obserwatora życia innych. Przez szybkę chcesz obserwować świat? Co Twój lekarz mówił? Przepisał Ci tabletki i co? Kiedy masz następną wizytę? Jak przyjmujesz lek? rano 4 tabletki czy 2x2? Piszę o ruchu, jakimś sporcie bo to poprawia działanie tego leku. On ma Cię wywindować. Musisz sobie dać czas. Spróbuj każdego dnia wyznaczyć sobie jakiś cel choćby to było dla Ciebie bez sensu - ugotować niecodzienny obiad, iść na rower, poszukać w bibliotece jakiejś książki, przeczytać artykuł w gazecie, zadzwonić do koleżanki, ładnie się uczesać... takie głupoty, ale żebyś wiedziała że masz coś zrobić. Wyobraź sobie że ja leżałam całe dnie w łóżku, nigdzie nie wychodziłam z pokoju, czasem do łazienki, płakałam. Wiele sobie przepierd... w życiu przez to. Nie ma lekko, ale trzeba nad sobą pracować bo dobra wróżka nie ześle nam zdrowia i bajecznego życia. Jakbyś chciała pogadać to podaj swoje gadu gadu. Może będę potrafiła Cię wesprzeć.
Trzymaj się cieplutko!

Odpiszę później bo mam teraz za mało czasu. Napiszę tylko, że te leki podaje się tak, że zaczyna się od większej dawki a później schodzi co parę dni/tygodni na mniejsze dawki. Przynajmniej tak z mojego doświadczenia.