Indeks ksiąg zakazanych - Netkobiety.pl

wlasnie tak. zgadzam sie z toba bo wlasnie ksieza boja sie bibli! a dlaczego? bo ludzie ktorzy zaczeliby czytac biblie- tlumaczenia swieckie bezstronne.odkryliby prawde a tam wlanie jest prawda. ja nie jestem jakas zwolenniczkaszykanowania wytykania  nie. po prostu gdzie jest ta prawdziwa wiara w BOGAludzie zapomnieli  co trzeba czynic  by BOG  nas nieoposcil,jest jeden BOG a tyle religii co to znaczy ?tylko tyle ze religia to jakas polityka. i my ludzie jestesmy tym  manipolowani .. i jeszcze do tego wmawiaja nam ze to wszystko dla boga...

Ja mam wrażenie, że dziś same książki nie są tu największym problemem, a to co dzieje się wokół nich. To znaczy, gdyby pan Brown nie twierdził w swoich wywiadach, że książka oparta jest na prawdziwych dokumentach, nie byłoby tyle szumu wokół niej. Gdyby Coelho nie zaznaczał swoich powiązań z katolicyzmem, jego książki, w których pisze, że magia, masturbacja i seks przedmałżeński nie muszą być złe, nie mieszałyby w głowach ludziom, którzy je czytają. Wydaje mi się, że tam gdzie jasno oddzielamy fikcję literacką od rzeczywistości, książka sama w sobie jest raczej nieszkodliwa.

No i oczywiście prawdziwej, świadomej i dojrzałej wierze książka nie zaszkodzi, ale może namieszać w głowie młodym ludziom, którym pewnie to co pisze Coelho spodoba się znacznie bardziej niż to, co mówi im Kościół.

Mickiewicz - a także Słowacki; też wylądował w indeksie ksiąg zakazanych - w pewnym momencie związali się z sektą Andrzeja Towiańskiego i wpływy towiańszczyzny były widoczne w niektórych dziełach Mickiewicza (np. "Prelekcjach paryskich", "Lirykach lozańskich") oraz Słowackiego (np. "Genezis z ducha").
Nota bene Kościół w końcu zaakceptował niektóre tezy towiańszczyzny (np. Żydzi starsi bracia w wierze), ale dopiero pod koniec XX wieku i tylko takie "pomniejsze". Towiański głosił też tzw. mesjanizm polski, czy szerzej - słowiański.

A co do wolnej woli, to albo akceptujesz zasady związku religijnego, albo nie jesteś jego członkiem. Tak samo dziwne, żebyś wstąpił do np. SLD i miał pretensje, że chcą świeckiego państwa. Przynależność do związków religijnych czy partii politycznych jest dobrowolna, tak samo jak przestrzeganie ich "programu".

ps.
Wypowiedź Benedykta XVI (jeszcze zanim został papieżem) o Harrym Potterze:
jest to subtelne uwiedzenie, które oddziałuje niepostrzeżenie, a przez to głęboko, i rozkłada chrześcijaństwo w duszy człowieka, zanim mogło ono w ogóle wyrosnąć

i w charakterze rozrywki, kazanie księdza:
http://www.youtube.com/watch?v=SpDx5Z-oJYc

czyli w skrocie jak to mowil moj kolega: "morda w kubel, nie przeszkadzaj".
Co zrobic gdy zasady w czasie gry sie zmieniaja? Nie ma miejsca na dyskusje tylko przytakiwanie?

Wiesz, tu akurat nie chodzi o odejście od Kościoła, tylko o fałszowanie jego nauczania. Powiedzmy, że nastolatek czyta "Weronika postanawia umrzeć", gdzie mówi się o tym, że Biblia nie zabrania masturbacji, czy też o tym, że Kościół źle interpretuje przykazanie "Nie cudzołóż" (nie pamiętam, czy to w tej samej książce, czy w innej). Patrzy sobie, starszy facet, katolik, fajnie pisze, mądrze, pewnie ma rację, z resztą w sumie lepiej żeby on miał rację, bo to zawsze wygodniej i mniej wyrzutów sumienia z całym tym seksem przedmałżeńskim. No i mamy trochę taką żmiję wyhodowaną na własnym łonie, bo zanurzając swoje książki głęboko w tradycji chrześcijańskiej jednocześnie podsuwa idee, które wcale z tą tradycją nie są zgodne. Ja nie uważam, że trzeba zabraniać czytać, ale warto ostrzegać, że okey, możesz się zgodzić z Paulo Coelho, możesz tak postępować, ale to nie są poglądy Kościoła katolickiego, więc zastanów się co wybierasz.

Rozumiem, że to pytanie retoryczne.
Wiesz, moim zdaniem przede wszystkim nie należy traktować wiary jako czegoś danego raz na zawsze i niezmiennego, bo jest ona w rzeczywistości pewnym procesem i codziennym odpowiadaniem sobie na pytanie jak postąpić, jak pogodzić teorię z praktyką, i nie raz w tych wyborach ponosi się klęskę. I tę wiarę kształtują różne czynniki. Nie jest tajemnicą, że Kościół nie przemawia językiem atrakcyjnym dla współczesnego człowieka, zwłaszcza młodego człowieka. Książki religijne to zwykle jakieś rozwlekłe rozprawy, których czytanie wymaga dużego samozaparcia. Zdecydowanie lepiej przemawia więc Coelho, budujący piękny łagodny świat, piszący zrozumiałym językiem i posuwający idee znacznie atrakcyjniejsze. Ja sama spotkałam ludzi, którzy traktowali te książki niemal jako tłumaczenie do Biblii i byli zdziwieni, że Kościół się pod tym nie podpisuje. Nie mówiąc już o tym, że moja znajoma nagle postanowiła koniecznie wypróbować dziwne magiczne ćwiczenia z "Pielgrzyma". Są te książki sugestywne, a w dzisiejszym szumie informacyjnym mamy często tendencję do przyjmowania różnych informacji, poglądów, idei bezkrytycznie, bez głębszego zastanowienia i bez świadomości, skąd one pochodzą. Czytamy nagłówki na onecie i uważamy, że jesteśmy na bieżąco, a tak naprawdę ślizgamy się jedynie po powierzchni. Ja też nie demonizuję wpływu tych książek, bo swego nastoletniego czasu też je czytałam i coś tam dobrego też mi może dały.

Z Danem Brownem też jest chyba trochę inaczej. Tu Kościół musi raczej bronić swego dobrego imienia, tak jak zrobiłaby to każda instytucja i przedstawiciele każdej innej religii, gdyby opisano ich tak jak opisał Kościół Brown. Przy czym sam autor nie powiedział nigdy "Aaa dajcie spokój, to przecież tylko fikcyjna powieść sensacyjna", tylko twierdzi, że swoją tezę opiera na rzetelnych badaniach i dokumentach, także polemika Kościoła, który nie chce by przedstawiano go jako jakąś zbrodniczą szajkę, jest chyba na miejscu. Natomiast znowu, jak człowiek przeczyta to jak powieść sensacyjną, to w niczym mu to nie zaszkodzi.