Co ty Mi dasz? - Netkobiety.pl

Z glejtem, że próbowałem. Czasem się udawało, a czasem nie...

Warto stawiać sobie podobne pytania i to nie tylko przy okazji świąt.

W prawdzie nie powinno być żadnej fałszywej myśli. Mam nadzieję, że się zgadzasz.

Jeżeli nie widzisz fałszu w tym co mówi ksiądz, to w czym problem żeby mu wierzyć? Napisałeś, że cenisz sobie prawdę.

Chcesz indywidualnie poszukiwać odpowiedzi a skąd wiesz, że się nie pomylisz? Czy składasz się z samej prawdy?

Jeżeli poszukujesz prawdy o życiu, to dlaczego użyłeś zwrotu "wszystkie wyznania się mylą"? Przecież, żeby znaleźć prawdę trzeba szukać (przynajmniej takie jest powszechnie przyjęte założenie) a Ty już z góry wiesz, że wszystkie sie mylą?

Ja tego nie zakładam, bo wiem o modernistycznej herezji we współczesnym Kościele. Ty za to chyba zakładasz, że żaden ksiądz nie mówi Prawdy. To jest nielogiczne, bo to by znaczyło, że wszyscy księża mówią sprzecznie z Biblią, w którą mówisz że wierzysz.

Czy nie postępujesz sprzecznie ze swoimi słowami, że wierzysz Pismu? Jezus wysłał Apostołów, żeby głosili Prawdę.  Więc czy nie jest słuszniejsze nie skreślać z góry człowieka, a patrzeć czy nie mówi sprzecznie z nauką Jezusa? Więc religia bładzi bo człowiek jest grzeszny? Przecież wiadomo, że człowiek jest grzeszny od samej Księgi Rodzaju.

Przecież Jezus dał Piotrowi (pierwszemu papieżowi) władzę nad Kościołem. Więc w ogóle nie wierząc w księży (żądnemu księdzu), wątpiąc w duchowe połączenie więcej niż jednego katolickiego księdza z Panem Jezusem (pierwszy był Piotr), postępujesz sprzecznie z Pismem.

Sam stanie, ale jak to każdy sam powinien poszukiwać odowiedzi? Czy że sam stanie to znaczy, że sam ma szukać? Sam powiedziałeś, że autorytetem dla Ciebie jest Biblia, a teraz piszesz, że indywidualnie chcesz poszukać Prawdy. Jeżeli rzeczywiście wierzysz w Pismo (w słowa Jezusa) to dlaczego po prostu nie posłuchasz Jego Nauki zamiast siebie?

Dał, ale ludzie go nie przyjeli. Powiedział, żeby nie jedli z drzewa wiedzy, bo pomrą - i pomarli. Czy nie lepiej by było jakby rozpoznali od razu kto kłamie zamiast indywidualnie (bez Boga) posłuchać węża? Bo nigdy nie ma żadnego indywidualnie, zawsze jest jakieś źródło.

Powiem Ci, że czasami mam takie przemyślenia, że jakby mnie już stąd zabrał, to bym nie protestował. I nie są to wówczas chwile, kiedy "nie idzie w życiu".

Ja muszę uporządkować, żeby to "czasem" osiągnęło constans. Nie wiem tylko, czy to jest w ogóle możliwe, bez zachwiań.

Skoro jest tak dobrze, to czemu się musisz przeglądać w lustrze tego złego katolicyzmu?

Chyba się nie dogadamy, bo ty bardziej wierzysz w papieża niż w Boga. I bardziej w pisma kościoła niż w Boże Słowo. A katolicyzm ma niewiele wspólnego z Biblią, którą wcale nie napisał papież tylko Duch Święty. Dlatego Biblia jest ważniejsza niż nauka kościoła katolickiego często z Pismem sprzeczna. Czy to nie Pan Jezus powiedział w PŚ że "Lepiej słuchać Boga niż ludzi" ? A jeśli ludzie (księża czy pastorzy) nauczają sprzecznie z tym czego naucza Biblia, to czy nie są kłamcami i zwodzicielami? Przykładów fałszywych nauk jest multum. Ludzie nie zwracają na to uwagi bo nie czytają Biblii, postępując jak ty, ufają ślepo temu co mówią ich przywódcy religijni.

Ty wierzysz papieżowi i księżom. Ja wierzę Bogu i temu co napisał w Piśmie Święty. Jak kto na tym wyjdzie to dokładnie powiedział Pan Jezus w Mateusza 15,9     "Daremnie mi jednak cześć oddają, głosząc nauki, które są nakazami ludzkimi."

Ty jednak chcesz słuchać ludzi (a dokładnie facetów w sukienkach). Nigdzie nie ma w piśmie że Pan Jezus ustanowił papiestwo czy jakąś hierarchię nad ludźmi. Przeciwnie, wszystkich uczynił równymi. W prawdziwym kościele Bożym nie ma żadnej hierarchii. A głową kościoła wg Pisma Świętego nie jest papież tylko Chrystus. Nie potrzebujemy tez pośredników do Boga w postaci księży czy pastorów, bo "Jeden jest pośrednik między Bogiem a człowiekiem Jezus Chrystus". Jeśli ty jednak potrzebujesz pośrednika, to ci współczuję. Pamiętaj tylko na słowa Jezusa że jest tylko jeden pośrednik , on sam. A skoro tak to każdy inny pośrednik sprowadzi cię na manowce.

Rozwaliłeś mnie na całego.

Wystarczy porównać 10 przykazań Biblijnych które dał Bóg na górze Synaj 2 Mojż 20 rozdz. i porównać je z przykazaniami KK w katechiźmie. Istotnie się różnią bo KK z bezprawnie zmienił przykazania.

Poniżej wymieniam ci  listę (nie całą) dogmatów katolickich całkowicie sprzecznych z Biblią:

KULT ŚWIĘTYCH RELIKWII I OBRAZÓW
ŚWIĘCENIE NIEDZIELI I ZMIANA PRZYKAZAŃ
POKUTA I ODPUSTY
SPOWIEDŹ KSIĘDZU
MSZA
TRANSSUBSTANCJACJA
NIEŚMIERTELNOŚĆ DUSZY
CZYŚCIEC
PIEKŁO
KULT MARII I ŚWIĘTYCH
CHRZEST NIEMOWLĄT

Ponieważ nie można pisać o wszystkim na raz, to wg życzenia mogę ci podać dowody biblijne na to że każdy z powyższych dogmatów jest sprzeczny z Biblią. A na koniec obalające dogmat o prymacie Piotra i ustanowienia władzy papieskiej.

Ps. Z góry chciałbym uprzedzić że nie chcę urazić żadnego katolika (sam byłem katolikiem, dopóki nie przeczytałem Biblii). Szanuje każde wyznanie i każdy światopogląd.

Kościół naucza, że każdy człowiek przychodzi na świat z grzechem pierworodnym, ciążącym na jego duszy
i powodującym odpowiedzialność przed Bogiem:
Konsekwencją winy jest oczywiście kara. Jedynym sposobem - naucza Kościół - zmazania grzechu pierworodnego,
a co za tym idzie uwolnienia od kary - jest chrzest. Dlatego nakazuje możliwie wczesne chrzczenie narodzonych
niemowląt, aby uwolnić ich od winy grzechu pierworodnego:
Zwlekanie z chrztem napiętnowane zostało przez Kościół pod groźbą ciężkiego grzechu:
Głównym uzasadnieniem chrztu jest - jak widać - obawa przed śmiercią dziecięcia, obciążonego grzechem
pierworodnym. Niemowlę, które zeszło ze świata bez chrztu, tj. w stanie grzechu pierworodnego, nigdy nie może
oglądać wiekuistej chwały Bożej, lecz wtrącone zostaje na wieki do "otchłani niemowląt" (limbus infantium lub
limbus puerorum), czyli miejsca, gdzie przebywają dzieci, zmarłe w tym grzechu).

Otchłań niemowląt przyprawia o drżenie każdą matkę - katoliczkę z powodu losu swego nieochrzczonego dziecka.
Wielu dziwi się, dlaczego rozsądni rodzice niosą pośpiesznie swe nowonarodzone maleństwo do kościoła w celu
chrztu. Skoro wierzy się, że dziecko z powodu braku chrztu może być wtrącone z chwilą śmierci w otchłań, sprawa
staje się jasna.  Wiadomo również, jaki wpływ wywierają podobne nauki "nieomylnego" Kościoła na matki, których
dzieci zeszły ze świata bez chrztu. Zrozpaczone i cierpiące dochodzą do smutnego wniosku, że nie tylko one, ale
i ich zmarłe pociechy nigdy nie dostąpią radości niebios, lecz czeka je wieczna rozłąka. Ból matek bywa nieutulony,
a udręka ich zasługuje na współczucie.

Nauka w przedmiocie "otchłani niemowląt" uwłacza idei niepojętej miłości Boga i Jego łaski dla niewinnych
i bezbronnych istot, pozbawionych "grzechu uczynkowego'" czyli własnych win. Teoria o niemiłosiernym i okrutnym
Bogu, traktującym ludzką rodzinę z zimną surowością, nie ujawnia ducha Ewangelii, jest obca istocie nauki apostolskiej.
Chrystus Pan nigdy nie skazywał dzieci na potępienie. Przeciwnie, wielokrotnie w czasie ziemskiego
posłannictwa zwracał uwagę na ich zbawienne przywileje.
"Wtedy przywiedziono mu dzieci - sprawozdaje Mateusz ? aby włożył na nie ręce i modlił się. A uczniowie
gromili je. Lecz Jezus rzekł: Dajcie im spokój, a nie wzbraniajcie im przychodzić do mnie: takich jest bowiem
Królestwo Niebieskie".
Dzieci przyprowadzone do Jezusa nie były dziećmi ochrzczonymi; ich rodzice byli Żydami. Zbawiciel nie
odmawiał im Królestwa Bożego i "uszczęśliwiającego oglądania Boga". Nie traktował ich jako obciążonych
grzechem pierworodnym, a więc pozbawionych "łaski uświęcającej" i nie przewidywał dla nich "otchłani niemowląt".
Takie teorie sprzeczne są z Pismem św.

Podkreślić wypada, że nauka o grzechu pierworodnym, dziedziczonym po Adamie i skazującym człowieka
na potępienie, stanowiąca zasadniczy argument chrztu niemowląt, jest w świetle Słowa Bożego wielkim
nieporozumieniem. Przedstawiając Pana Boga jako sędziego wymierzającego karę potępienia za czyny niezawinione,
godzi w istotę ewangelicznej prawdy. Pismo św. głosi, że każdy człowiek odpowiedzialny jest przed Bogiem,
lecz wyłącznie za siebie, tj. za własne grzechy. Apostoł Paweł pisze: "Tak to 'każdy z nas zda sprawę za
siebie przed Bogiem", a prorok Ezechiel stwierdza:
"Syn nie poniesie nieprawości ojca, a ojciec nie poniesie nieprawości syna; sprawiedliwość sprawiedliwego
na nim będzie, a nie-zbożność bezbożnego na nim będzie? Dusza, która grzeszy ta umrze".
Zgodnie z tym nikt nie będzie odpowiadać za grzechy Adama.
"Potencjalny" grzech pierwszego człowieka zgładził Chrystus przez Swoją krzyżową śmierć:
"Bo jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wszyscy ludzie stali się grzesznikami, tak przez
posłuszeństwo jednego wszyscy staną się sprawiedliwymi" .
Człowiek przychodzący na świat dziedziczy po Adamie jedynie naturę obciążoną zmazą grzechu, lecz nie
dźwiga już więcej ciężaru win Adamowych. Mimo upadłej natury może, dzięki łasce Chrystusa wyzwolić się z
mocy zła. Tam bowiem, gdzie "wzmógł się grzech, tam tym obficiej wylała się łaska", pozostawiając człowiekowi
pełną sferę osobistej wolności i nienaruszone prawo wyboru. W tej sytuacji, nie ponosząc odpowiedzialności za
przewinienia Adama, człowiek odpowiedzialny jest za własne życie i postępowanie. Tym samym żaden "grzech
pierworodny" nie obciąża niemowląt, nie czeka ich zatem niezasłużona kara wiecznej rozłąki.
Również nauka, dotycząca "otchłani niemowląt", pozostawia dużo do życzenia.

Pominąwszy fakt rażącej niezgodności w poglądach czołowych teologów katolickich, trzeba
stwierdzić, że przytoczone teorie nie wytrzymują próby Słowa Bożego. Uzasadnienie chrztu niemowląt dog-
matem grzechu pierworodnego oraz "otchłanią dziecięcą" stanowi wobec autorytetu Chrystusa i Jego nauki -
nieudolne mniemania ludzkie, pozbawione sensu. Słowa Jezusa, odnoszące się do dziatek i wskazujące, że "Takich
jest Królestwo Niebieskie" są i pozostaną na zawsze, dopóki świat istnieć będzie, największym pocieszeniem
dla rodziców i wychowawców, troszczących się o dobro i zbawienie dzieci. Czyż należy się lękać o los i
przyszłość nieochrzczonych dzieci? Chrzest niemowląt wznosi się na kruchym fundamencie opinii ludzkich. Dalsze
niekonsekwencje ujawniają się w zestawieniu z chrztem, stanowiącym ewangeliczny nakaz Chrystusa.
CHRZEST, KTÓRY USTANOWIŁ JEZUS
Chrystus Pan po chwalebnym zmartwychwstaniu, lecz przed wniebowstąpieniem, dokonał wielkiego
postanowienia: upoważnił Swych uczniów do kazania i nauczania Ewangelii oraz wykonywania obrzędu chrztu:
"A Jezus przybliżywszy się rzekł do nich te słowa: "Dana mi jest wszelka władza na niebie i ziemi. Idźcie
więc i nauczajcie wszystkie narody chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, ucząc je chować wszystko,
cokolwiek wam przekazałem. A oto ja jestem z wami po wszystkie dni aż do końca świata".
W powyższych słowach Zbawiciel ustanowił chrzest, który jest widzialnym znakiem odrodzenia w Chrystusie
i uroczystą formą zawarcia przymierza z Bogiem. Chrzest ten staje się początkiem chrześcijańskiego życia
i wstępem do "społeczności Syna Bożego", czyli Jego Kościoła. Jest zatem doniosłym aktem o znaczeniu sięgającym
wieczności i decyzją, której nie można podjąć w sposób bezwolny lub lekkomyślny. Dlatego obrzęd ten
uwarunkowany jest szeregiem okoliczności natury ewangelicznej.
Pierwszym warunkiem prawdziwego chrztu jest znajomość zasad chrześcijańskiego życia. Jezus
powiedział: "idźcie więc i nauczajcie... chrzcząc je... " Nauczanie prawd wiary winno poprzedzać chrzest, obejmując
wszystko, co Zbawiciel "nakazał" Swym uczniom. Nauka ta jest źródłem wiary chrześcijańskiej i to
zarówno w znaczeniu religijnej wiedzy o Bogu i Zbawicielu, jak samego aktu wiary. Wiara bowiem powstaje -
wedle słów Apostoła Pawła - "ze słuchania, a słuchanie przez Słowo Boże". Do dzieci nie można oczywiście zastosować
wymaganego przez Biblię katechumenatu. Niemowląt niczego nauczyć nie można z zakresu teologii i
etyki chrześcijańskiej. Niemowlę nieświadome jest nawet własnego istnienia.
Drugim warunkiem prawidłowo przyjętego chrztu jest wiara, bez której "nie można podobać się Bogu", i
która wiedzie do odnowy życia. Ona również musi poprzedzać chrzest. "Kto uwierzy a ochrzci się - oświadczył
Jezus - będzie zbawiony; lecz kto nie uwierzy, będzie potępiony... Jeżeli kto się nie narodzi z wody i z Ducha
Świętego, nie może wejść do królestwa Bożego". W akcie wiary występuje - obok elementów uczuciowych i
wolicjonalnych - również pierwiastek natury poznawczej. Akt wiary jest nie do pomyślenia bez udziału świadomości
i rozsądku. Niemowlę nie jest w stanie spełnić powyższego warunku. Nie korzysta z funkcji myślowych,
nie może wierzyć, akt wiary nie może więc dojść do skutku w tym znaczeniu chrzest niemowląt pozbawiony jest
istotnego sensu.
Dalszy warunek chrztu wymienia Apostoł Piotr: "Czyńcie, mówi, pokutę i niechaj każdy z was ochrzci się w
imię Jezusa Chrystusa dla odpuszczenia grzechów waszych, a otrzymacie dar Ducha Świętego". Niemowlę nie
jest w stanie żałować za grzechy i czynić pokuty. Jest niezdolne do jakiejkolwiek analizy dobra i zła.
Innym warunkiem chrztu świętego jest wyznanie wiary. Pismo św. wspomina o pewnym etiopskim
dworzaninie królewskim, któremu ewangelista Filip opowiadał Jezusie. Gdy Filip pouczył swego dostojnego
rozmówcę o Zbawicielu świata i zasadach chrześcijańskiego życia, Etiopczyk odczuł potrzebę ofiarowania
swego serca Jezusowi i zapragnął chrztu. Wówczas Filip oświadczył: "Jeśli wierzysz z całego serca, jest to
możliwe". Dworzanin królewski zrozumiał, że winien wyznać wiarę w Chrystusa, odrzekł więc uroczyście:
"Wierzę, że Jezus Chrystus jest Synem Bożym". Sprawozdanie biblijne podaje następnie, że Etiopczyk kazał zatrzymać
powóz i "obaj, Filip i dworzanin, zstąpili do wody", gdzie odbył się obrządek chrztu. Niemowlę nie może
złożyć wyznania wiary. Nie jest w stanie spełnić żadnego z istotnych warunków chrztu ustanowionego przez
Chrystusa.
Biblijny chrzest, poprzedzony pouczeniem i żywą wiarą, wymaga przede wszystkim świadomości; może
być udziałem wyłącznie osób rozporządzających pełnią władz duchowych i odpowiedzialnych za swoje życie,
tych, którzy rozumieją znaczenie czynów i mogą kierować swym postępowaniem. Chrzest niemowląt nie
odpowiada Słowu Bożemu. Dlatego Biblia stoi na stanowisku wyłącznie chrztu osób dojrzałych duchowo.
We wszystkich sprawach życia i wiary najdoskonalszym wzorem jest Jezus Chrystus. Co do chrztu pozostawił
własny przykład. Ewangelia mówi, iż nie został ochrzczony w okresie niemowlęcym, lecz w wieku
duchowej i umysłowej dojrzałości, pozwalającej na krytyczną ocenę podejmowanej przez siebie decyzji.
"Wtedy to - pisze Mateusz - nadszedł Jezus z Galilei nad Jordan do Jana, aby dać mu się ochrzcić. Lecz
Jan chciał go powstrzymać od tego i rzekł: "Ja powinienem być ochrzczony przez ciebie, a ty przychodzisz do
mnie?" Jezus zaś odpowiedział mu: "Zgódź się na to, niech teraz tak będzie! Bo godzi się, abyśmy w ten sposób
wypełnili wszystko co słuszne". Wtedy Jan zgodził się na jego żądanie".
Chrystus Pan nazwał chrzest wypełnieniem "wszystkiego co słuszne". Z przykładu Chrystusa wypływa
ważna zasada: przystępujący do chrztu winien rozumieć znaczenie świętego obrzędu, dokonywanego w imię
Ojca, Syna i Ducha Świętego. Dlatego chrzest ma być poprzedzony należytym przygotowaniem umysłu i serca.
Nikt tego nie może uczynić w zastępstwie chrzczonego. Udział osobisty jest nieodzownym elementem ważności
chrztu. Musimy szczerze przyznać, że chrzest niemowląt daleki jest od pouczeń Biblii. Toteż znany historyk kościelny,
ks. dr Józef Umiński, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, stwierdza, że chrzest ten "jako ogólny
zwyczaj wszedł w użycie dopiero w III wieku" po Chr. Za czasów Chrystusa i w pierwotnym Kościele apostolskim
niemowlęta nie były chrzczone.

Kościół uzasadnia konieczność chrztu niemowląt potrzebą uwolnienia ich od kary grzechu pierworodnego.
Jednakże chrzest niema mocy gładzenia żadnego grzechu, a tym mniej pierworodnego. Jest tylko Zewnętrznym
znakiem nawrócenia i przymierza z Bogiem. Św. Jan Chrzciciel wskazał na Chrystusa, jako Baranka gładzącego
grzechy świata: "Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata!". W związku z tym Apostoł Jan pisze: "Krew
Jezusa Chrystusa, Syna Jego, oczyszcza nas z wszelkiego grzechu". A więc nie chrzest gładzi grzechy, lecz
krew Pana naszego Jezusa Chrystusa. Przenoszenie na chrzest znaczenia pojednawczego, przysługującego jedynie
ofierze Chrystusa, równa się pomniejszeniu zasług Jego śmierci.
Chrzest niemowląt dokonywany jest bez ich zgody lub aprobaty. Przez to naruszone zostaje osobiste
prawo wyboru. Wolna wola, jaką Bóg obdarzył ludzi, doznaje pogwałcenia. Ochrzczony w niemowlęctwie nie
może być rzecz jasna odpowiedzialny za dokonany na nim akt. Ponieważ nie wyraża na to swego przyzwolenia,
nie może przyrzec dotrzymania wierności. Chrzest niemowląt w zestawieniu z nauką Pisma św. i zdrowym
rozsądkiem życia okazuje się ceremonią czczą i pozbawioną nie tylko biblijnego, a nawet logicznego uzasadnienia.

Po dokonaniu charakterystyki chrztu, ustanowionego przez Chrystusa, konieczne jest zwrócenie uwagi na
jego formę, czyli sposób odbywania obrzędu. Chrystus nie ustanowił chrztu, który byłby dokonywany przez
pokropienie lub polanie katechumena, lecz chrzest przez zanurzenie. Słowo "chrzcić" (po grecku "baptizein")
znaczy właśnie "zanurzać". Zanurzenie więc jest jedyną formą chrztu znanego Biblii

TRANSSUBSTANCJACJA- co to jest?

mariola- przeistoczenie

To nie są żadne absurdy. Absurdy to piszesz ty łącznie z tym ostatnim o nieomylności  KK i papieża. Większej bzdury nie można wymyślić niż to że człowiek jest nieomylny (a bywało w historii KK  że papieże się nawzajem wyklinali, będąc "nieomylnymi").

A cytat był nie z  żadnych antyklerykalnych portali, tylko z poważnej książki "Kościół Dogmatów i Tradycji".

Tak w ogóle to nie ma sensu dyskusja z człowiekiem, który w swoich wypowiedziach, zamiast odnosić się do argumentów to obraża rozmówcę lub stara się zdyskredytować źródło cytatów.

Ale strzelasz sobie w kolano, bo wyraźnie dajesz do zrozumienia że Pismo Święte nie jest dla ciebie najwyższym autorytetem tylko "nieomylny" człowiek z czapką na głowie.

Wierz sobie w co chcesz (a może jesteś księdzem i nauczasz tych bzdur innych, biorąc za to kasę, w takim razie, nie dziwię się), nie mam zamiaru nikogo na siłę przekonywać. Przedstawiam tylko swój punkt widzenia.

Tych czytelników, którzy chcą dowiedzieć się jak jest naprawdę, zachęcam do przeczytania Biblii i pomocniczo w/w książki, gdzie omawiane są po kolei doktryny KK  i porównywane z Biblią.

Ja nie mam zamiaru toczyć tu żadnych sporów religijnych. Jest Pismo Święte i wiele innych źródeł, na podstawie których każdy sam może wyrobić sobie własne zdanie, zamiast słuchać nawiedzonych fanatyków religijnych.

kanawkin proszę nie trolluj dogmat mówi jasno papież jest nieomylny co jest jak wiadomo sprzeczne z biblią.
W Wielkanoc mądrze powiedział abp. Gadecki "Największym zagrożeniem dla chrześcijaństwa nie jest wcale wojujący ateizm ani wrogowie wiary, ale oziębłe serca chrześcijan"

Święty jest tylko Bóg a nie żadna bogini "Tradycja"...

Na temat twojej "swiętej"  Tradycji Jezus mówi tak :

Mateusza 15,9     Daremnie mi jednak cześć oddają, głosząc nauki, które są nakazami ludzkimi.

Nie mam więcej pytań. Temu świadkowi już dziękujemy...bo świadek na czarne mówi białe a na białe czarne.