Samotna choć nie sama - Netkobiety.pl

Bardzo dziękuję za Twoją odpowiedź. Nie nie chodzę do lekarza i nie biorę leków bo chciałam udowodnić mężowi ,że jestem silna. Ja jestem chyba tak bardzo emocjonalnie z nim związana,że jego opinia jest dla mnie najważniejsza. Córki to mój największy skarb i myślę, że żyję tylko teraz dla nich. Kontakt z nimi mam dobry tylko ,że nie mam już czasem siły uśmiechać się gdy w duszy tak wszystko boli. Niestety finansowo jestem zupełnie uzależniona od męża i czy on tego ode mnie oczekuje czy nie to czuję się w obowiązku rozliczenia się przed nim z każdej wydanej złotówki. Jestem skazana na samotność bo nawet gdybym chciała gdzieś pójść, z kimś się spotkać to ja nie mogę bo i tu są ograniczenia . Po pierwsze nie mam odwagi na spotkania z kimkolwiek ,a po drugie dzieci i obowiązki bo i z tego wyliczam się przed mężem.

Wiem ,że jestem bezsilna . Co najdziwniejsze on przy różnych okazjach gdy czasem chcę mu powiedzieć co się dzieje twierdzi,że przeciez mi nikt niczego nie zakazuje ale to tylko słowa . Wczoraj gdy chciałam uzyskać odpowiedź i dążyłam mocniej niż zwykle usłyszałam "zamknij się", a potem bez słowa wyszedł na wiele godzin z domu i wrócił w nocy. Ja nigdy nie mogłabym nigdy sobie na to pozwolić. Mnie zawsze ogranicza wiele rzeczy no i odpowiedzialność za dzieci. Jestem benadziejnie głupia ale mimo to nie wyobrażam sobie by go nie było.

Nie mogę brać leków .Dowiedziałby się. Wówczas gdy depresja była w zenicie musiałam przez trzy miesiące uczestniczyć w terapii na dziennym oddziale otwartym . Trzy miesiące , przez osiem godzin dziennie, a mąż nie mógł na mnie patrzeć . Sądzę,że to wciąż w nim tkwi, tak jak i we mnie.

Przykro mi to pisać, ale sama sobie kobieto taki los zgotowałaś. Cały swój świat ograniczyłaś do męża. Świadomie piszę, ze do męża, nie do rodziny, bo wg mnie mąż jest dla Ciebie ważniejszy niż córki.
Janula, nie wiem co Ci poradzić. Za bardzo dałaś się omotać pajęczyną ograniczeń, za bardzo jesteś zależna od męża. Twój mąż poznał 20 lat temu inną kobietę - bardziej samodzielną, niezależną a przez to bardziej interesującą. Teraz stałaś się dla niego meblem, kucharką, sprzątaczką i guwernantką - istotą całkowicie uzależnioną od niego. Nie mówię, że on jest bez winy, bo jak najbardziej ponosi winę za tę sytuację - nie będę rozpisywać się dlaczego, bo chciałabym skupić się na Tobie. Mąż jest przeciwny Twojemu leczeniu z prostego powodu - ma w domu ubezwłasnowolniony przedmiot, dobrze mu z tym i boi się, zeby przedmiot nie zaczął myśleć...

Kobieto, ratuj swoje życie. Pomyśl o córkach - czy chcesz, żeby miały takie życie jak Ty? Przecież one wzorce wyniesione z domu rodzinnego przeniosą do własnych domów! Będą popychadłami swoich dominujących partnerów i jeszcze będą święcie przekonane, że tak musi być - bo skąd mają wiedzieć, że jest inaczej? Poza tym faktem niezaprzeczalnym jest, że szczęśliwa matka to szczęśliwe dzieci. Ograniczyłaś swój świat do męża więc najwyższy czas go nieco rozszerzyć. Niestety obawiam się, że bez fachowej pomocy psychologa nie dasz rady. Potrzebujesz przyjaciół, zajęcia (czyt.pracy), rozrywek. Córki masz już duże, nie musisz ich niańczyć całodobowo - wprost przeciwnie - one mogą Ci pomóc wyjść do ludzi. Popracuj nad zaufaniem do ludzi - jak dla mnie przyjaźń to uczucie trwalsze niż miłość i warto mieć przyjaciół.
Pierwszy krok już zrobiłaś - napisałaś tu na forum. To oznacza, że tak naprawdę zdajesz sobie sprawę z potrzeby kontaktu z innymi ludźmi.
Janula, zrób coś! Dla siebie i dla swoich córek. Czyli zacznij od wizyty u psychologa. Masz tak zdeptane poczucie własnej wartości, że sama sobie nie poradzisz. Tabletki na dłuższą metę nie pomogą - Tobie potrzebna jest inna terapia.

Trzymam kciuki, żebyś zrobiła jakiś krok w dobrą stronę.