ja, on, alkohol, agresja a do tego wszystkiego nasze wspólne dziecko - Netkobiety.pl

witaj.. widzę, że Twoje zachowania są typowe dla DDA (dorosłe dzieci alkoholików). Wybrałaś sobie nieświadomie partnera, który jest podbnydo Twojego ojca.. tez pije.. a zanim urodziło sie dziecko to mniej pił? a może rzeczywiscie to ukrywał.. coś Ci powiem.. masz dopiero 25 lat.. całe życie przed Toba.. narazie jest cieżko, ale zastanów się czy chcesz takiego zycia?? on ma ponad 40 lat wiec juz raczej sie nie zmieni.. sama zreszta wiesz jaki byl Twoj ojciec.. nie łudź sie, nie oszukuj.. bo to nic nie da.. jeśli nic nie zrobisz to Twoje zycie bedzie jeszcze gorsze i za jakis czas naprawdę bedzie za późno.. myslę, że powinnać z nim poważnie porozmawiac na trzeźwo.. i jeśli nie bęzie chcial isc na terapie to odejsc.. wiem ze to trudne.. ale moze własnie taki szok jest mu potrzebny by zrozumiał, że musi coś zobić.. a może masz oprócz mamy jakas inna rodzine, ktora moglaby ci pomoc? u ktorej moglabys zamieszkac? wydaje mi sie ze jestes juz współuzależniona, a jeśli tak jest to bęziesz prowadzic walke  z wiatrakami.. tylko przez to mozesz sie pogrązyć.. musisz zatroszczyc sie o siebie i dziecko... na poczatku moze bedzie ciezko.. ale mlodziutka jestes i musisz myslec o sobie.. powodzenia...  wiem co pisze bo kiedys bylam w zwiazku 3 letnim z kims kto pil.. ukrywal to przede mna.. dzis sie ciesze ze zakonczylam te znajomosc bo z nim nie mialabym zycia... jak bedzie Ci zle to mozesz zawsze do mnie napisac na gg: 607921 pozdrawiam

Dziekuję Ci serdecznie za to co napisałaś, masz napewno dużo racji, chyba faktycznie mój wybór życiowy ma zwiazek z moim ojcem, i to że jeastem współuzależniona to pewnie też prawda, wydaje mi się ze uda mi sie go zmienić na lepsze,ale w głębi duszy naprawde wiem że będzie cieżko i z każdą kolejną sytuacją w której dochodzi między nami do awantury z powodu alkoholu utwierdzam sie w przekonaniu że on sie nie zmieni, wiem że starych drzew sie nie przesadza, a on nie potrafi uczyć się na błędach, bo przecież pierwsze małżeństwo nie rozpadło mu się bez powodu, ale on wychodzi z założenia że wszystkie kobiety są takie same i stąd jego problemy. Co do rozwiazania mojej sytuacji to naprawde nie mam rodziny na którą mogłabym liczyć i najbardziej mnie przeraża że zostałąbym sama z dzieckiem zdana na łaskę innych. Wiem że jestem młoda i im szybciej się z tym uporam i skończę ten etap swojego życia, tym lepiej ale mimo wszystkich przykrości które mi wyżądził i tego że często po alkoholu mnie nie szanuje ja nadal go kocham swoją chorą miłością.

Wiem sama co raz częsciej czuję że marnuję sobie życie, ale on kiedy niepije jest naprawde cudownym facetem, pomocnym, pracowitym wiem że na swój sposób, tak jak potrafi mnie kocha. Ale wyrwanie się z tego jest cholernie trudne, poza tym ciężko jest się przed samą sobą przyznać ze zmarnowało się 3 lata życia.

Kurcze gdyby nie to ze mam z nim dziecko sytuacja byłaby dla mnie jasna jak słońce, ale teraz muszę myśleć też o niej, z jednej strony wiem że nie powinna widzieć naszych awantur i mnie zapłakanej, ale z drugiej nie chcę sie z nią tułać, nie mogąc zabezpieczyć jej odpwiednich warubków i jeszcze odebrac jej ojca. Poza tym boję się trochę czy on nie próbowałby przejać nad nią opieki, bo on ma emeryturę i pensję tam skąd pochodzi ma mieszkanie więc mógłby miec duze szanse, a tego bym nie przeżyła.

Dziewczyno przeciez cale zycie nie bedziesz bezrobotna!!
Tak potrzebuje Taty ale TRZEZWEGO od ktorego moze sie czegos nauczyc, zwierzyc, ktory ja przytuli (nie uderzy)!
Nie martw sie na zapas!
Masz do wyboru albo zycie albo umieranie za zycia.

Masz mame -Ona Ci nie pomoze?? moze rodzienstwo albo kuzynostwo, albo przyjaciolka??

Masz rację w 100%, mamy to co mieć chcemy nikt inny nie zmieni za nas życia, cieszę się ze Ty już zebrałaś się w sobie do podjecia jedynej słusznej decyzji, ja jeszcze zbieram w sobie siły, mam zamiar przeprowadzić ostatnią poważną rozmowę, jak nie poskutkuje i nie otworzy oczu to już zacznę na poważnie szukać jakiegoś rozwiazania żeby od niego odejść, bo naprawdę nie chcę tak żyć!

Muszę przyznac kardaMONN że czuję ogromne wsparcie z Twojej strony, z niecerpliwością będę czekać na wieści od Ciebie jak poszła rozmowa. Mamy wspólne doświadczenia, podobną przeszłość i uwierz że naprawde trzymam mocno za Ciebie kciuki. Bo jak Tobie się uda to będę czuła że ja też mogę sobie z tym poradzić

jeszcze raz KARDAMOON  cieszę się że Ci się udało i nawet Ci chyba trochę zazdroszczę.  U mnie po drodze w ciągu tego czasu niby coś się zmieniło- bo podjełam decyzje o rozstaniu, zostawiłam go, wyprowadziłam sie do rodzinnego miasta, ja razem z dzieckiem, i byłam twarda,............ ale tylko przez 2 tygodnie, spotykaliśmy się z racji tego ze widywał się z dzieckiem, prosił, błagał, mi go brakowało i zmiękłąm i zeszliśmy się z powrotem. I raz jest lepiej raz gorzej, ale już chyba nie wyobrażam sobie bez niego życia, w każdym bądź razie byłoby mi chyba ciężko. Może to nie tylko miłość , ale też już przyzwyczajenie, może wygoda, może uzależnienie od bycia z nim sama nie wiem, ale jest wiele momentów kiedy jestem szczęśliwa, i chyba nie chcę tego tracić w obawie że mogłoby być gorzej, a wiem że ideałów nie ma . Pozdrawiam nina500 (nina777)

Wiem co czujesz.... przechodziłam to samo, to poczucie,że tak musi być...
Wielokrotnie się schodziliśmy, zrywaliśmy ... ciągle to samo, taka kołomyja uczuciowa. Nie jest nudno, ciągłe walenie serca... nie jest spokojnie... ciągle napięcie, że za chwile może go nie być, że popełnimy jeden błąd.. i wszystko na marne. Po chwili uzależniamy się od tego, tracimy kontrolę... ciągle dostarczana adrenalina w związku, zakrywa nam oczy, tracimy dystans, zatracamy się....to jest jak narkotyk...bo jak mądra Kobieta, może się dać tak a nie inaczej traktować... Komuś radzimy same nic z tego nie wyciągamy...
tak, ja się uwolniłam, ale to wciąż długa droga do szczęścia... do swobody. To było strasznie toksyczne. Masz rację nie ma ludzi idealnych, ale są mężczyźni, u których nie musimy tolerować okropnych zachowań. Każdy ma wady. Np mój luby... notorycznie plecie głupoty w towarzystwie, ma kąśliwe poczucie humoru... przez co nierzadko są problemy, ale to bardziej irytujące niż psujące całość życia. Mogę nad tym pracować... i chcę. Do takiej toksykologii jaką miałam, nawet nie chcę wracać !
mój eks zaczął bardzo pić.... strasznie się zmienił już nie jest tym, którego kochałam... już nie jest...

Czas na porządki.... sprzątam swoje serce... powolutku...

buziaki nina!