brak porozumienia w jesieni życia (mąż-żona) - Netkobiety.pl

Radzę pani skonsultować się z psychologiem !  Na pewno dobrze pani zrobi wyżalenie się komuś ...
Pani mąż faktycznie zachowuję się dziwnie, ale nie ma co ukrywać bardzo dużo mężczyzną na emeryturze odbija ! Pani mąż prawdopodobie czuje się nie potrzebny i nic nie warty , dlatego stara się dowartościować - upokarzając psychicznie panią. Może powinna się pani wybrać z mężem do psychologa na terapie  ? Bo przecież wina nie tkwi w pani - tylko w mężu !

Ale przecież wybuchy męża nie muszą pani psuć przyjemności z życia ! Może pani w pełni korzystać z wolności - wyjść z koleżankami na spacer , zająć się czymś przyjemnym !

Bardzo często tak jest, że mężczyzna na emeryturze nie daje sobie rady. Czuje się niepotrzebny, niedowartościowany. Powinien znaleźć sobie jakieś zajęcie, które sprawi, że odzyska chęci do życia i wiarę w siebie.
Jeżeli chodzi o pomoc psychologa to uważam, że to bardzo dobry pomysł. Powinna Pani powiedzieć mężowi o swojej chorobie. Proszę również zadbac o siebie. Spotykac się z koleżankami, chodzić na spacery. Wyjeżdżac z mężem na wycieczki. To na pewno pomoże Wam odzyskać dobre relacje.
Pozdrawiam

Brak zajęcia i ciągłe przebywanie ze sobą daje się we znaki. Nie można być 24 h na dobe razem ze sobą bo odbija po prostu. Dziewczyny dobrze radzą - poszukajcie sobie zajęcia jakiegoś a być może się polepszy. Albo mężowi prosze znaleźć coś czym mógłby się zająć. Odciągnie go to od nerwów i wszystkiego złego.

witam pisksi114 przeczytalam twoj zal i meke z mezem ,bo ja tak nazywam ,bo mam to samo moj pracuje ,a tak sie zachowuje jak twoj ,to jest taki charakter nie wierze ze zmienil sie na emeryturze akurat ,tylko takie osoby maja juz w sobie agresywnosc,lubia byc w punkcie zainteresowania meczyc innych ,przeciez wie ze cierpisz slepy nie jest ,to jest cos okropnego ,ja tez sie lecze bo przez to wpadlam w depresje .

ja z kolei znam osoby, ktore wlasnie po przejsciu na emeryture zaczely miec problemy w relacjach z ludzmi. Nie potrafily sie odnalezc, znalezc sobie zajecia, wypelnic czasu. Jednak zamkniecie sie, gdy pojawia sie problem i przekonanie, ze nic sie nie da z tym zrobic, to najgorsze wyjscie. Trzeba probowac, nic nie tracimy, a mozemy wiele zyskac.

oczywiscie, jesli jednak kazde zamknie sie na siebie to nic z tego nie bedzie, jedno musi sprobowac wczuc sie w drugiego i skupic sie na tym jakimi kategoriami mysli tamta osoba. Oczywiscie, ze byc moze jest tak, ze jedna z osob widzi tylko siebie i wtedy, masz racje, nie mozemy sami siebie pozbawiac wlasnych potrzeb, jednak najpierw trzeba sprobowac porozmawiac o wlasnych uczuciach, wysluchac tej drugiej osoby, skonfrontowac jej myslenie z naszym. Przeciez z wypowiedzi rozumiem, ze przezyli wspolnie wiele lat, wychowali dzieci, wiec moze nie bylo tak od zawsze. Skad wiemy, ze maz nie zaczyna chorowac na depresje lub zaburzenie adaptacyjne. A wtedy konieczna jest pomoc.

wydaje mi sie, ze wiek nie jest gwarantem madrosci zyciowej. Glos zabierac na forum moze kazdy - nie musimy sie z kazdym zgadzac. Autorka posta nie pisze, ze leczy sie na depresje.
Jezeli mamy podejscie, ze jemu to sprawia satysfakcje to zakladamy same zle intencje tej osoby. A jakie dowody mamy na to, ze tak wlasnie jest? czy nie pomijamy jakis znaczacych przeslanek, ze jednak czyims celem nie jest uprzykrzenie nam zycia?
Nie twierdze, ze na pewno maz autorki postu nie jest egoista i nie chce jej uprzykrzyc zycia, jedynie namawiam do nie wyciagania pochopnych wnioskow.

Pierwszy efekt osiągnięty    -- kłótnia /niby o psa/ ,wygarnięcie że nawet talerza po sobie nie umyje !!!

                                               efekt  ---- kilka dni zmywa swój talerz ale mojego nie tknie  -złośliwy????

Witam, jeszcze troche czasu mi zostalo do tego problemu, ale zblizam sie nieublaganie. Starsze i bardziej doswiadczone w tym temacie, prosze, powiedzcie mi, kiedy dwoje ludzi pobierajacych sie z milosci, przestaje sie rozumiec, kiedy zauwazamy te puste przestrzenie miedzy nami i kiedy zaczyna nam brakowac tematow do rozmowy. Nie chcialabym ugrzasc w takim zwiazku na starosc. Jak zatrzymac i wzmocnic te cudowna nic porozumienia miedzy malzonkami, skad brac tematy do rozmowy, jak rozniecic na nowo uczucie i podtrzymywac je do konca? Macie jakies pomysly?

Już kiedyś na innym forum przerabiałam ten temat, młode osoby , zakochane  mężatki nie mogły zrozumieć że tak może być że po latach 30, 35 czy więcej a często nawet mniej zaczyna wszystko powszednieć.  Nie mogły pojąć że w natłoku zwykłych przyziemnych spraw gdzieś płomienne miłość ucieka , oczywiście nie dotyczy to wszystkich małżeństw , bo są i takie które do późnej starości sie kochają , szanują i są dla siebie dobrzy, ale tych smutnych, samotnych w e dwoje jest jednak więcej . Trudny temat bo młodej osobie trudno zrozumieć że to kobiety sa tymi incytatorami rozmów , rozwiązywania trudnych tematów i szukania kompromisów. A po latach tego intensywnego szukania przychodzi moment że im najzwyczajniej sie nie chce. Proszę zauważyć ż ew internecie, na forach mało jest kobiet starszych tych szczęśliwych z mijającego czasu, z nic nierobienia , bo tym które się spełniają w rodzinie, ktore potrafią czerpać sile tylko z miłości do np.wnuków,one nie maja potrzeby siadanie do komputera.
Mężczyzną w starszym wieku, oczywiście nie generalizuje,  bo są różni mężczyźni też, ale większości wystarczają cieple kapcie i pilot od telewizora. Prowadziłam kiedyś rozmowy z osobami uczęszczającymi na zajęciach dla seniorów i wszystkie jednogłośnie stwierdzały, bo były to kobiety że ich mężowie nie maja ochoty opuszczać pieleszy domowych, że są źli że one wychodzą i ich zostawiają samych, a za nic nie dali  się namówić na wyjście z domu. one skarżyły sie na złośliwość mężów, na gnuśnienie.I żadne próby rozmów nie odnosiły skutku, wtedy to pierwszy raz usłyszałam ze mężczyźni rozwijają sie  do 20 roku życia a później to już tylko rosną
Może troszkę odbiegłam od tematu ale  ale to wszystko ma wpływ na zachowanie mężczyzn, im po latach po prostu nie chce się rozmawiać, dyskutować i nic zmieniać, osiągnęli stagnacje i jest im po prostu tak wygodnie.
więc wszystkie młode  kobiety które nie chcą w późniejszych latach  czuć sie odepchnięte, odstawione na boczny tor już teraz powinny  pracować na to żeby ich mężowie się nie zmienili, a jak to zrobić, najprościej nie pokazywać jakie to jesteście zaradne i potraficie wszystko zrobić same, właśnie 2far2c jest na najlepszej drodze żeby osiągać tą małżeńską harmonie. I teraźniejszemu pokoleniu będzie łatwiej to osiągnąć, bo nie wyniosły z domu tej służalczości jaką miały kobiety kiedyś, mąż, pan i władca, jemu wszystko .

dziękuję bardzo za wsparcie i wiele pożytecznych rad.  Zdecydowałam się zapisać na tzw.uniwersytet III-go wieku .Poznam tam nowych ludzi  i rozwinę swoje zainteresowania. Podzielę się wrażeniami . Pozdrawiam wszystkich

Trafiłam na ten wątek przypadkiem i bardzo mnie zinteresował, bo i ja jestem w jesieni zycia. Ja emerytka i mąż 60-letni, jeszcze pracujący. Jesteśmy małżeństwem z 33-letni stażem. Dla mnie moja emerytura jest wybawieniem, od trzech lat cieszę się nią, czuję się jak na wakacjach. Mam poczucie, że odzyskałam swoje zycie, robię co mi sie podoba.
Ale z obserwacji wiem, że mężczyźni po przejściu na emeryturę dziwaczeją, tracą sens zycia, bo jednak ich dotychczasowa aktywność miała miejsce poza domem. A w domu nie maja co robić ze sobą, ze swoim czasem, więc swoja frustrację wyładowują na żonie. Widziałam jak męczyła się moja matka po przejściu ojca na emeryturę. Ojciec zrobił się okropny, zrzędził, czepiał się wszystkiego, no, zyć się z nim nie dało. Cała jego aktywność skupiała się na oglądaniu telewizji.

10 lat temu postanowiliśmy z mężem polepszyć sobie warunki mieszkaniowe. Mąż optował za kupnem mieszkania w mieście, ja wolałam wybudować dom na wsi.  Stanęło na moim, dlaczego? Zapytałam męża "co będziesz robił w tym mieszkaniu w bloku, gdy juz będziesz na emeryturze?".
Stanął jak wryty, bo go olśniło. Nie bylo więcej dyskusji na ten temat, zaczęlismy budowę domu, w którym jest wszystko to, co pozwala mężowi realizować swoje pasje i to co pozwala mi czuc się dobrze. Mąż jest majsterkowiczem, więc jest warsztacik. Uwielbia komputery i elektronikę, więc jeden pokój w domu jest tylko i wyłącznie do jego dyspozycji. Tam ma swoje kable i straszny bałagan i niech sobie ma. Mamy duży ogród, duzy trawnik i mnóstwo pracy przy tym.
Mąż marzy o emeryturze, ma mnóstwo planów z nią związanych. I nie są to plany na leżenie na kanapie, ale na pracę w domu i ogrodzie. No i oczywiście dwa razy w roku podróze po Europie.
Nieraz wracamy do tego momentu "olśnienia" i mąż mówi, że to był strzał w dziesiątkę, bo gdy użył wyobraźni i zobaczył siebie w tym mieszkaniu na którymś tam piętrze, obijającego się o ściany od rana do wieczora, to słabo mu się zrobiło.
Teraz jesteśmy przygotowani na jego emeryturę.
Tak jak pisałam, mąż jeszcze pracuje, ale gdy wraca z pracy szaleje w warsztacie, w ogrodzie, albo coś robi z komputerami i kablami. Czy jest między nami porozumienie? Alez oczywiście, że jest! Mamy dla siebie zrozumienie i mnóstwo tolerancji dla swoich pasji i zainteresowań. Oczywiście nie ma tak jak w młodości, gdy potrafiliśmy patrząc sobie w oczy i trzymając za rece przegadac długie godziny. My wszystko o sobie wiemy, znamy się jak łyse konie, rozumiemy się bez słów. Tak, dyskutujemy czasem zażarcie o polityce, o zyciu, ale zwykle każde z nas zajmuje się tym czym chce i lubi. Nie ma przymusu wspólnych wyjazdów na zakupy czy wspólnego oglądania telewizji, a nawet wspólnych, pod rączkę wyjść do rodziny czy znajomych. Jeśli chcesz jechać ze mną, proszę bardzo, a jeśli  nie, jadę sama i nie mam do ciebie pretensji, że wolisz w tym czasie iść z psem na spacer. Nie ma przymusu i nie ma nudy, chociaż dzieci wyfrunęły z domu. Syn jest żonaty, ma swoją rodzinę, córka niby jeszcze pomieszkuje w domu, ale w zasadzie więcej jej nie ma niz jest. Jest lekarką, więc albo jest na dyżurze w szpitalu, albo do pózna w poradni, a w weekendy wyjeżdża ze swoim narzeczonym.
Kobieta na emeryturze sobie radzi, bo jej uwagę zajmuje dom, dzieci, wnuki, rózne drobiazgi, ale dla mężczyzny to duży problem i jesli nie zagospodaruje nadmiaru wolnego czasu czymś co lubi, to albo szybko popadnie w chorobę, albo w taką frustrację, że zatruje zycie sobie i żonie. Mężczyźnie nie wystarczają długie dysputy z żoną o tym, że wnuczek ząbkuje, albo co dzisiaj będzie na obiad. Facet potrzebuje wyzwań zarówno wtedy gdy jest młody jak i stary, potrzebuje robić cos konkretnego. Z tego czerpie radość i satysfakcję i to go utrzymuje w dobrym zdrowiu i zadowoleniu z życia.