jak poradzić sobie z samobójstwem brata? - Netkobiety.pl

Bardzo ale to bardzo współczuję tobie tego co teraz przechodzisz, niestety niewiele ulżą ci pewnie moje słowa. Twój brat wybrał sam swoją droge, jego depresja była zbyt silna pokonała go, niestety zostajemy z bólem my tutaj na ziemi i musimy radzić sobie. Ból chyba będziesz odczuwał zawsze, to normalne ale z czasem będzie on mniej ostry. Staraj się żyć powolutku dzień po dniu, pomyśl brat mimo iż sam nie mógł znieść życia na pewno pragnął byś ty był szczęśliwy, żebyś dał rade pomógł rodzinie i sobie i bratanicy . Twoja bratanica będzie potrzebować autorytetu wujka, musisz choćby dla niej znależć siły żeby podnieść się w bólu. Twój brat żyje w niej , jest jego częścią na pewno , Jacku warto spróbować i żyć. Nie do tyłu pytając dlaczego, ale do przodu. Jeśli depresja da ci się mocno we znaki i będziesz czuł że jest z tobą żle nie wachaj  się i udaj się po pomoc i wsparcie do psychologa i daj szanse na uratowanie siebie.

bardzo ci wspułczuję, ale nie możesz się poddac, musisz znaleźc w sobie siłe aby życ dalej, całe życie przed tobą. Dobrze,że napisałeś na forum, słowa otuchy napewno cię podniosą na duchu.
Zgadzam się z dziewczynami powinieneś udac się do psychologa bez względu czy masz depresje czy nie ponieważ śmierc bliskiej osoby zawsze się mocno przeżywa, dlatego życzę ci dużo siły żebyś nie popadł w depresję oraz chęci do życia.
Wierze,że masz na tyle siły w sobie aby sobie z tym poradzic.

Przykro mi... rozumiem, że jest Ci bardzo ciężko. Wiem, że nigdy nie zapomnisz brata jednak musisz się z tym pogodzić. Zapewne potrzeba będzie trochę czasu zanim to zrozumiesz. Musisz uszanować jego wybór, niewątpliwie było mu ciężko a wybierając samobójstwo chciał sobie ulżyć. Staraj się w miarę możliwości spędzać czas z ludzmi, czy to w domu, w pracy/szkole, z przyjaciólmi byle tylko jak najmniej czasu spędzać sama. Jeśli poczujesz taką potrzebę wybierz się do psychologa na rozmowe, bo oni zawsze potrafią w jakiś sposób pomóc. Jak wszystkie tutaj ja też wierzę, że dasz sobie z tym radę...

jacek 08101965 wybacz moją pomyłkę i zwrot "sama".

Straszne jest to... Nie wiem co powiedzieć. Współczuję... Nie wiem co mogło go popchnąć do tak desperackiego kroku... Masz rację mogł zacząć wszystko od nowa. Życie pisze nie takie scenariusze i jakoś z tego ludzie wychodzą i potrafią się uśmiechać. Ale ja go staram się zrozumieć. Czasami jest tak że człowiek czuje w sobie tyle beznadziejności że nie widzi nic poza własnymi wadami... Ale to powinno nas wszystkich nauczyć że tak naprawdę ludzie są słabi...że przyjaciele są potrzebni, że należy rozmawiać a nie zamykać się w sobie. Współczuję jeszcze raz. Trzymaj się, jakoś to będzie. Pamięć o nim napewno zawsze się będzie tliła w sercach bliskich...