Moja matnia - Netkobiety.pl

Aleś Ty naiwna. Poczytaj trochę to forum. Takich historii jak Twoja tu na pęczki. Facet to zwykły tchórz. Nie licz na to, że się dla Ciebie rozwiedzie.

Jakiej... czy brnąc w to dalej czy odpuścić. Mam bardzo mieszane uczucia. Ja wiem czego chce i na czym mi zalezy on pływa w wątpliwościach, obawach itp

A coś takiego, jak sumienie masz?

Przecież wiadomo, że jesteś tylko odskocznią od dnia codziennego dla tego Faceta.

Może zamiast raczej wiedzieć co zrobić to to po prostu zrób.

Duży młot ....i w głowę !!!!

Dziękuję:)

popatrz, a zapomniałaś o sobie...
nie zapominaj, bo jak wtedy zdołasz kochać kogoś naprawde?

Ale pamięć mi wraca ..dlatego tu się pojawiłam

Proszę .....weź opamiętajj się ...wg.mnie dorośnij ........bo co za parę lat znów się w kimś zakochasz ?

Historia jakich wiele,tutaj na Forum.
Żadna nowość...Ty się zakochałaś,a on...on się bawi Tobą i nic poza tym.Gdyby jego małżeństwo było takie złe,to już by je rozwiązał,szczególnie po deklaracji,że Ciebie kocha.

Bzdury na resorach.

Moja rada - uciekaj jak najdalej.
Byłam w takiej sytuacji ponad 4 lata. Zdążyłam się rozwieść, prawie wszystko zmienić w swoim życiu, a Pan jest w takiej samej sytuacji jak na początku. Czyli biedny, nieszczęśliwy, z żoną nie rozmawia prawie w ogóle (tylko technicznie tzn. o dzieciach), seksu  to chyba przez trzy lata nie uprawiał (powtarzam to co mi mówił, a ja wierzyłam). Zerwałam ten kontakt ponieważ nie było sensu dalej go utrzymywać. Albo sprawy idą do przodu albo nie. Gdybym nie podjęła tej decyzji to układ (tak nazywam ten trójkąt bo nie wierzę że żona się nie domyślała ) trwałby pewnie jeszcze z 10 lat. I czasami mam dziwne wrażenie, że to małżeństwo przetrwało kryzys właśnie dzięki mnie ponieważ facet w ciężkich chwilach miał we mnie wsparcie a  to co się działo w domu kompletnie go nie interesowało.
Jak jest teraz? U mnie super - odżyłam, czuję się już lepiej. U niego - jakiś czas temu przypadkowo się spotkaliśmy - jak zwykle ta sama gadka, jest źle, jestem nieszczęśliwy itp. Mam tylko żal do siebie, że wcześniej tego nie zakończyłam. A co usłyszałam w odpowiedzi na zadane pytanie dlaczego tak długo musiało to trwać - "Miałem nadzieję że się uda". Argument ten sam - dzieci. Tylko dzieci były zawsze, wielokrotnie podejmowałam próbę zerwania kontaktów, a on zawsze powracał ze stwierdzeniem, że spróbuje się rozwieść. Teraz współczuję żonie  i cieszę się że tak się potoczyły nasze losy. Mnie w końcu też by okłamywał - taki charakter.
Dziewczyno postaw sprawy jasno i czekaj na jego pierwsze kroki - nie słowa. Oni potrafią pięknie mówić, a człowiek ocenia według swoich wartości - skoro ktoś mówi, że jest mu źle , że chce się rozwieść to dlaczego mam mu nie wierzyć - byłam w takiej samej sytuacji tzn. małżeństwo się rozsypało, było źle i to co mówiłam było prawdą. To co On mówił chciejstwem. Bądź twarda. O miłość się nie prosi.
Powodzenia

Skoro Ty jesteś gotowa się rozwieść bo męża nie kochasz to zrób to. Jeżeli jednak rozwiedziesz się tylko dla swojego kochasia to jesteś zwykłym wygodnym tchórzem. On Ci mówi, że żony nie kocha, ale się nie rozwiedzie bo dalej są jakieś uczucia? Przeczytaj jeszcze raz to co napisałaś i sama wpadniesz na to, że NIE, NIE KOCHA CIĘ i NIE ROZWIEDZIE SIĘ.

O tak.

To zapewne wiedzą wszyscy,oprócz Autorki.

Tacy? Czyli kto?
Jesteś w stanie powiedzieć mężowi co wyprawiasz, dać mu szansę poukładać sobie życie, samemu zdecydować? Nie zostawisz go dopóki nie złapiesz pewności co do kochanka. O dziecku nawet nie wspomnę. Padło chociaż jedno pytanie z Twojej strony jak pomóc mężowi, gdy straci resztę złudzeń i godności?

Jestem w stanie powiedzieć mężowi, zrobiłam to. Mąż wie. Wie też co do niego czuje.
Ale dziękuje Wam. Jutro kończe znajomość na boku. Z mężem postanowiliśmy,ze damy sobie szanse, terapia itd.  I tak chcialam zobaczyć sytuacje innymi oczami.

Nie kochaś nie kopnął czterech literek. Kochas jeszcze nie wie, że chce znajomość zakończyć.

Ani jedno ani drugie...
Ale wiem,ze warto poszukać chocby najmniejszych plusów i na ich podstawie odbudowac to co już jest. Nosiłam się z tym już od dawna. Tu łatwo jest się ocenianym...

Poradę....
hm, chyba zapomniałaś o kimś kto jest obok Ciebie.
Na dobre i na złe.

Mąż, dziecko.

Chyba zapomniałaś o kimś kto jest obok kochanka.
Na dobre i na złe.
Żona i dwoje dzieci.

Uważasz, że wśród tych wszystkich osób najważniejsze jest tylko Twoje zadowolenie, doraźne szczęście lub moze niec dłuższe zadowolenie ?

Uważasz, że masz prawo nie liczyć się z tymi wszystkimi osobami :
- Twoj mąż,
- Twoje dziecko,
- zona kochanka
- dwoje dzieci kochanka
5 osób nie ma prawa do szczęscia bo Ty chcesz je mieć i chcesz spróbowac jak długo bedzie trwało ?

Masz prawo do szczęscia, nie odbierajac go innym,
nie wchodząc z buciorami na czyjś teren.

Argumenty, że ten gościu bedzie Cie traktował jako wygodne uzupełnienie swojego małżeństwa pewnie się sprawdzą,
tak jak to bywa w większosci przypadków.
Ale nie koniecznie, niektórzy odchodzą, porzucają rodziny i odchodza do kochanek.

Ale, czy warto rozważać taką stratę ?

Ty już straciłaś.
Odcięłaś się emocjonalnie od męża a rykoszetem trafia to w Wasze dziecko.
Ono wyczuwa emocjonalny rozwód rodziców,
ma "szansę" dołaczyc w przyszłosci do grona zagubionych DDRR.

Dlaczego ?
W imie Twojego prawa do poszukiwania szczęscia ?

Jeżeli teraz, chciałabyś zerwać z kochankiem i odbudowac relacje emocjonalną z mężem,
czeka Cię dłuuuuga i wyboista droga na którą zabrałaś 100 kilogramowy plecak do dźwigania...

Może za rok bedziesz dostrzegała pozytywne cechy w mężu, moze za 2 - 3 lata zaczniesz czuć sie z nim dobrze,
Nic nie nastąpi nagle ani nawet szybko.
Jesteś i długo będziesz myślami przy kochanku, którego obraz z czasem bedzie coraz bardziej idealny - bo tylko w myslach, wspomnieniach, wyobrazeniach.
Te są bez wad.
A rzeczywistośc będzie aż nadto wadliwa....

Jeżeli nie masz pewności, że masz siłę zeby tą drogą pokonać,
to lepiej sie w nią nie wybieraj.

Poranisz siebie i nieświadomego powodów zranienia męża.
Aż dobrniecie wspólnie do decyzji o rozwodzie.

Ponadto, sa gdzieś w nas podstawowe reguły uczciwości których nie da sie zagłuszyc na dłuższą metę.
Oszukujesz męża - dasz radę powiedzić mu w oczy, że go oszukujesz ?
Przyznasz się przed sądem do tego, że to Ty jesteś winna rozpadu małżeństwa ?
Przyznasz sie przed dzieckiem, że rozbiłaś małżeństwo ponieważ szukałas swojego szczęścia w którym nie było miejsca na dziecko i jego ojca ?

Idz, próbuj, może Twój kochanek nie okaze się taki jak wiekszość kochanków,
- może odejdzie od żony,
- może Twoj związek z kochankeim okaże się szczęsliwszy niż z mężem.
- może po okresie zauroczenia pojawi sie prawdziwa milość

Ale zachowaj resztki uczciwości,
bo kiedyś zdarzy się taki moment w Twoim zyciu,
że nie będziesz mogła spojrzec sobie w lustro, z cała plejadą destrukcyjnych myśli.

A to byłaby najwieksza krzywda jaką sobie sama możesz wyrządzić.

Carpe diem,
ale nie kosztem innych ludzi.

Lilka,
Czy Ty naprawdę uważasz, że warto ratować tylko siebie?
Że w tej historii warto wybierać tylko to co dogodniejsze dla autorki?

Oj tam. Żona "nie rozumi", nie kochają się od lat, związek istnieje tylko na papierze, są ze sobą tylko dla dobra dzieci, sypiają w osobnych (najczęściej nie istniejących) sypialniach, a za miesiąc wszystkie sprawy formalne będą już załatwione.
Taka bardziej bajka, czyli karton network. Niektórzy dają się na to złapać.
Bo chcą.

Jasne, na kij komu szczęście męża czy dzieci. Niech walczy o siebie.
Co za shit.

Nie, nie zapomniałam kto jest obok mnie. Gdyby tak było już dawno nie byłoby mnie przy boku męża.
A uważasz, ze nasze szczęścei nie jest ważne? Lepiej jak dziecko widzi, ze matka jest nieszczęśliwa i ojciec również?. To dzieci tez widzą, pomimo tego, ze rodzice są razem.
Wiesz moja mama też nie odeszłą od taty z podobnych powodów, bo unieszczęsliwiła by za dużo osób, a i tak to robiła zostając. Widziałam jak udają szczęśliwe małżeństwo, jak się kłócą czasami, jak mama cierpi... I wiesz wolałabym z perspektywy czasu żeby się rozeszli, przynajmniej ona nie miałaby teraz depresji i nerwicy,,, Ale na pierwszy rzut oka super małżeństwo, nie pił nie bił itd więc dobry prawda? Tylko chodziło zupełnie o coś innego.
Nie siedze na chmurce i wiem, ze gdybym zdecydowała się na życie z kochankiem czeka mnie codzienność, jak każdego...
Ehh troche ręce opadają jak wszystko spłycacie...
Pisząc posta nie oczekiwałam głasków. Być moze moja historia jest jedną z wielu a może nie, tego już wiedzieć nie będę.
Z drugiej strony dlaczego zakładać, ze każdy kłamie?

Nie. Postanowiłam zostać przy dziecku i mężu. Wczoraj już o tym pisałam. Proszę przeczytać wcześniejsze posty... a w sumie jak chcesz.
Temat uważam za zakończony.

Temat uważaj za cokolwiek.
Ale jeżeli udało by ci się chociaż na chwilę kiedykolwiek uruchomić mózg, to postaraj się skorzystać z tego doświadczenia.

Troll....mąż  wie, że dawała na boku i ot tak postanowił zadziałać z terapią  małżeńską:p
Z dnia na dzień, pstryk
Ehhhhh.
Btw. odejdź, jeśli nie jesteś trollem i nie kochasz. Ale odejdź od męża, nie do kochanka.
Dla  dzieci nie warto udawać szczęśliwego małżeństwa. Dzieci wiedzą. W przyszłości będą powielać  błędy (znasz to?).
Chcesz dla córki swojego losu?

Screwdriver, autorka  zdecydowała się pisać  na forum, a to miejsce publiczne.
Widzisz , tu trafiają ludzie o różnych doświadczeniach, często Ci zdradzeni i skrzywdzeni. Skąd Ci przyszło do głowy, ze będziemy głaskać, pocieszać i radzić  osobie pokroju założycielki tematu?
Właśnie dlatego, że moralność większości uczestników forum jest na innym poziomie niż tej pani,  mamy prawo odmówić  porad.
I wiesz, moralności można się nauczyć, można ją zrozumieć i wiele/-u z nas to forum pomogło  stać się lepszym człowiekiem. Nie przez klepanie po plecach, a przez porządny opieprz.
Zauważ też, że to forum różni się od innych. Tu nie ma hejtu dla hejtu. Tu krytyka jest bardzo konstruktywna, jeśli ma się trochę oleju w głowie.

Nie tylko forum, przede wszystkim traumatyczne przeżycia i empatia pod wpływem czegoś .
Tak , moralność to  baza,  która powinna być ukształtowana gdzieś na samym początku, ale nie zawsze tak  jest, wierz mi . Znam to z doświadczenia.  Czasem  trzeba porządnie dostać po dupie, żeby poprzestawiały się nam klepki.

Dzięki za odrobine zrozumienia, nie zw głaski

Secondo, mocny post.
Ona, pewnie, że historie są różne i niekoniecznie proste. Czasami jednak stopień ich pokomplikowania w głowie osoby zaangażowanej nijak się ma do rzeczywistej komplikacji. Stąd dobrze się czasami skonfrontować. Szkoda, że oddzielasz sprawy związane z kochankiem od skutku jaki ta relacja miała dla Twojej rodziny. To jak zostałaś potraktowana przez tego faceta wynikało przecież tylko i wyłącznie z tego na co sama pozwoliłaś.

Rozumiem, co czujesz, bo też wyszłam za mąż pod presją i bez przekonania. Mniejsza o szczegóły, bo nie są tu istotne. Romanse jednak dla mnie nie istniały, jak z kimś jestem, to jestem, nie ma żadnej dyskusji. Po prostu odeszłam, gdy stwierdziłam, że z tej małżeńskiej mąki chleba nie będzie (kłótnie, awantury i wzajemne niezroumienie - w wielkim skrócie)i żyję w pojedynkę.
Dziwię się jednak, że ludzie tak bezwolnie poddają się emocjom, zachowują się tak, jakby na nic nie mieli wpływu. Zwolnić się z odpowiedzialności jest bardzo wygodnie.
Ten Twój facet wyraźnie gra na dwa fronty. Też go rozumiem, takie sytuacje są trudne, sama zanim odeszłam, bardzo się wahałam. Ale uwierz, taka sytuacja może potrwać lata, zanim on podejmie męską decyzję. Jeśli nie postawisz sprawy stanowczo - wóz albo przewóz, on może nigdy nie odejść od żony, a Ciebie traktować jak psychoterapeutkę i pogotowie seksualne.
Szanuję odmienne stanowiska i cudze uczucia, a więc i Twoje, ale ja bym się wycofała. Jeśli ten facet ma "jaja", na coś się zdecyduje. Cokolwiek to będzie, będzie lepsze niż stan zawieszenia. Nie chciałabym też nigdy przyłożyć ręki do rozbicia cudzej rodziny. Niech to będzie jego decyzja.

Chyba określił się dość wyraźnie - chce ratować związek, coś go w tym związku nadal trzyma. Może miłość do żony? Może do dzieci? A może zwykły praktycyzm. Przeczytałam kiedyś, że praktycyzm jest jednym z głównym powodów, dla których faceci żenią się. Żona urodzi, ugotuje, upierze, posprząta. Dużo by ryzykował, gdyby miał to rzucić. Musiałby być naprawdę pewny, że warto, że tego chce.

A żona po tym, jak już ugotuje, upierze, posprząta, jest zmęczona, więc nie ma siły na seks. Dlatego jest kochanka. Dlatego też on stara się utrzymać tę znajomość nie inwestując w nią za dużo.