Czy to już naprawdę koniec naszego związku?? - Netkobiety.pl

rozumiem co przeżyważ, ciężko mi jest odpowiedzieć na pytanie czy da się jeszcze ten związek uratować. Z jednej strony niechce żebys się wyprowadziła niby że synek, z drugiej zaś jak powiedziałaś o rozstaniu  on nie zareagował. Wiem, to jest uciążliwe jak słyszysz "zaraz" a potem czekasz.. miałam to samo i potem od słowa do slowa zaczynaja się awantury. A moje gadanie, proszenie, kłócenie nic nie dawało albo wręcz prowadziło do prawdziwej burzy. Ja to widziałam inaczej a on inaczej. w koncu nie wytrzymał i się ze mną rozstał. po 3 miesiącach próbujemy cos odbudować, ale żeby już nie bylo takich sytuacji wiesz co robie?  Wszystko sama. Tzn ostatnio miał pomalować ścianę- pewnie do dziś bym się niedoczekała, więc w poniedziałek kupilam farbę a we wtorek już wszystko było skończone. Pomalowałam ją sama, a kolega mi pomagał mowiąc co i jak. Mojemu P> zrobiło się głupio. ale obyło się bez awantury

yostynka ja też sobie wiele rzeczy robie sama,ale nie jestem w stanie zrobic wszystkiego z dzieckiem na rękach....
Byc może zabrzmi to głupio,ale chciałabym dac naszemu związku jeszcze jedną szanse,ale hmm... moja duma nie pozwala mi zrobic pierwszego kroku w tym kierunku, a poza tym nie wiem czy on będzie chciał bo powiedziałam coś czym go naprawdę zraniłam i powiedział,że mi tego nigdy nie wybaczy. Z drugiej strony motywuje mnie to,że nie chce aby moje dziecko się wychowywało w rozbitej rodzinie bo sama się w takiej wychowywałam i wiem jak to jest i jestem w kropce, mam taki mętlik w głowie,że już sama nie wiem co mam myślec i robic:(

Przepraszam, że się wiepszam ale jestem głupiej sytuacji i muszę się poradzić. Moja historia wygląda tak: rozpocząłem studia medyczne za granicą zawsze myslac tylko o nauce nigdy powaznie o kobietach, traktowalem je bardzo sceptycznie poniewaz od malego nie moglem im zauo czasfac du gdy poznalem moja bylą. Zaczelo sie tak ze to ona przychodzila do mnie, duzo rozmawialismy, wspolna nauka, obiadki, filmy, spacery itd. wtedy jeszcze miala faceta z ktorym byla od 3 lat, lecz jak to bywa w zwiazkach na odleglosc zaczely sie kotnie, placze, zlosci a że ze mną czuła się szczesliwa postanowila sie z nim rozstac i byc ze mna, bylo naprawde dobrze, bylismy ze soba przez 2 miesiace i nagle zauwazylem ze cos jest nie tak, gdy wrocilismy na swieta do kraju podczas 2 tygodni wolnego, wybralem sie do niej i razem spedzilismy sylwestra i do rozpoczecia studiow zostaly 4 dni, wlasnie przez te 4 dni kiedy sie z nia nie widzialem, i dzwonilismy do siebie czulem ze cos jest nie tak. Po powrocie oznajmila mi ze byla ze mna szczesliwa i cos do mnie czula ale zobaczyla ze ja sie zaczynam angazowac a ona nie potrafi i ze cos stanelo, powiedziala ze nie chce zrywac ze mna kontaktu lecz chce zebysmy byli przyjaciolmi bo jestem dla niej wiecej niz przyjacielem ale to nie to, choc wczesniej myslala inaczej. Czy jest mozliwe zeby wrocilo to co bylo wczsniej, czy mozliwe jest zebysmy byli razem. Ne wiem czy to wszystko dzialo sie za szybko, bo w sumie tak mi powiedziala i ona porzebuje czasu. Jakby nie patrzec jeszcze nie ochlonela z jednego zwiazku a juz zaczela drugi. Nie wiem co dalej robic bo naprawde cos do niej czuje, poradzcie

Ale powiedzcie mi jak ja mam ja traktowac, omijac, unikac? Ciezko mi jest w tym momencie z nia normalnie rozmawiac, ja ją traktowalem powaznie i w sumie to byla pierwsza dziewczyna ktorej tak naprawde zaufalem i sie chcialem zaangazowac. Okazalo sie ze ona nie chce, i nie wiem co teraz robic nie moge o niej zle myslec chociaz ona bardzo mnie zranila, tak szczerze to nie wiedzialem ze to jest taki bol. Mieszkamy razem w akademiku, ona pietro nizej i ciezko jest sie unikac...a nawet jesli ona nie chce mnie unikac, powiedziala mi ze znalazla we mnie bratnia dusze i ze jestem dla niej wiecej niz przyjacielem a przeciez wczesniej bylem kims jeszcze wazniejszym. Teraz dzowni, pyta sie czy moze wpasc na herbatke, przynosi mi ciastka, pyta sie jak na uczelni. Bo w sumie to nie mogla lepszego momentu wybrac, zerwac z kims jak ma zapalenie ploc i sesje na medycynie, ja nie moge sie skupic na niczym, chce powtazac anatomie, nie da rady. I tak jak pisalem czuje do niej w tym momencie zlosc, nienawisc ale jednoczsnie wiem ze ja kocham, a ona sie zachowuje jakby nic sie nie stalo i tak jakbysmy byli znajomymi a ja chce wiecej...Wy jako kobiety znacie kobiety lepiej i powiedzcie mi czy w tej sytuacji mamy sie z nia widywac,  nie odbierac telefonu, czy rozmawiac z nia jakby nigdy nic "choc naprawde bedzie ciezko", ja wiem ze chce z nia byc ale nie wiem teraz co zrobic, chcialbym srawic zeby zatesknila, zeby byla ze mna . . .prosze o wiecej porad

jak by jej na tobie nie zależało to by nie wpadała często na herbatkę i nie przynosiłaby ci ciasteczek. Bo jak by naprawdę nie chciała miec z tobą żadnego kontaktu to by go nie utrzymywała... wydaje mi się,że ona do ciebie czuje coś więcej niż przyjaźń tylko sama jeszcze o tym nie wie bądź boi się do tego przyznac sama przed sobą. Daj jej trochę czasu, utrzymuj z nią normalnie kontakt na stopie przyjacielskiej i poczekaj na efekty, jeżeli naprawdę do ciebie coś czuje to wkońcu do czegoś dojdzie między wami. Może spróbuj wywołac w niej zazdrośc. np, wybierzcie się gdzieś z przyjaciółmi razem i postaraj się ją w pewnym stopniu ignorowac a zacznij większą swoją uwagę poświęcaj innej dziewczynie. Według mnie w ten sposób się najlepiej dowiesz co ona tak naprawdę do ciebie czuje

Hej jestem po ślubie 15 lat mamy syna 14-sto letniego, zawsze były jakieś sprzeczki,kłótnie ale po moich wypłakanych łzach dochodziło do wspólnych rozmów i godzenia się. Mam wrażenie że z roku na rok jest coraz gorzej a najgorsze jest to,że syn to przeżywa.Prawie każda nasza kłotnia kończy się ,że mąż każe mi się wynosić do rodziców a przy tym jestem wyzywana od różnych coś w rodzaju tego ,że jestem nic nie warta i tylko on mnie utrzymuje chociaż ja pracuje tylko nie zarabiam tyle co on nie mam pojęcia co robić czy w końcu się zabrać od niego czy ciągnąć to dalej bo syn ma tu szkołe i znajomych   poradzcie co robić ??

sisi ja jestem w podobnej sytuacji tylko z mezem jestem 7 lat i mamy synka 2 latka.Jak maz wypije to sie zawsze sprzeczamy ja nie umiem odpuscic zeby mu nie odpowiedziec a jak juz nic nie mowie bo nie ma sensu to ide do drugiego pokoju i przyjdzie tam i dalej dyskutuje wtedy sie zaczyna sprzeczka mowi ,,,,ze wywiezie mnie do rodzicow ze bedzie mial swiety spokoj odemnie ze dziecko bedzie utrzymywal a mi nic nie da jak taka madra jestem i pyskata .Raz mnietak wkurzyl ze reke podnioslam na niego w twarz dostal mi nie oddal ale mnie popchnol na lozko .Ostatnio bronilam kolege i trzymalam meza zeby go nie uderzyl i mowilam mu ze ma dac spokoj to i sie na mnie wkurzyl i mnie popchnol wstalam i zaczelismy sie szarpac i kopnol mnie w brzuch ....Jeszcze sie poklocilismy mowilllliiiiiiii zé mnie wywiezie ,,,A na drugi dzien nie pamieta przeprasza i,,, kochany ;; jest do puki nie wypije za duzooooo ...............Czekam tylko do kwietnia bo w kwietniu w polsce umeblujemy miezskanie i tam sobie z synkiem ........Poradzcie cos mi prosze czy ja cos zlego robie .....No moze dla niego tak moze ma za dobrze obiadki ugotowane nie pracuje ja bo synka wychowuje ............Odpisciiiiieeeee