Czy przed 30tką i po przejściach można trafić na wartościową osobę? - Netkobiety.pl

można xD

Wiesz, ja jesli bym poznała mężczyznę ktory sie rozwiódł, nie skreslilabym go za ten fakt. Moze byłabym ostrożna bo jak pisałam, zastanawiałabym sie nad powodami rozstania. Na pewno jednak, jesli by mnie mężczyzna zainteresował, mogłabym go chcieć poznać bliżej. Sam rozwód nikogo nie przekreśla. No chyba ze kwestia braku możliwości wzięcia ślubu kościelnego, moze to jedynie by było problemem dla mnie, ale na pewno nie sam człowiek. Jesli jestes dobrym człowiekiem, i nie masz wad dominujących nad zaletami - pewnie ze masz szanse.
Ale z Twojego postu wynika ze jestes dopiero u progu dezyzji o rozwodzie. Moze wiec nie będziesz musia jej podejmować ? Moze jeszczw sie uda ?

Wiesz, rozumiem ze uczucia sie czasem wypalają i ludzkie drogi sie rozchodzą. Jedno co mnie dziwi, ze u Was tak szybko... A moze to po prostu pierwszy kryzys ? Sam piszesz ze nie mieszkaliście razem przed ślubem, moze po prostu musicie sie 'dotrzeć'... Podobno wiele par tak ma
Z drugiej strony moze lepiej gdybyście mieli sie rozejść, zrobic to teraz gdy nie ma dzieci na świecie. Nie bedą cierpiały...

Pewnie nie jestem najlepszą osobą by Tobie radzić w tym temacie... Nie mam takich doświadczeń. Oczywiście jest to Twoje życie, Twoja decyzja i sam musisz podjąć taką, w ktorej będziesz szczęśliwy.
Tak sobie myślę, ze jednak Wasz staż małżeński jest bardzo krotki. Fakt ze dopiero zamieszkaliście razem po ślubie rowniez ma wg mnie istotne znaczenie. To duża zmiana, nie każdy od razu sobie z nią radzi. Niektórych to przytłacza. Co prawda nie znam Ciebie ale mysle ze nie ozenilbys się z żona gdybys nic nie czuł do niej... Skoro nie było okoliczności ktore by Was do tego zmusiły. Moze po prostu nowa sytuacja Was troche przerosła i jest to do uratowania. Wiesz, tak sobie jeszcze mysle, ze tak wielu ludzi pragnie milosci, bliskiej osoby... A tego nie mają. Ty masz zonę wiec jestem pewna ze cos do niej czułeś. Moze to sie gdzies zagubiło.? Ja tego nie wiem... Ale moge poradzić Ci byś dał sobie czas. Moze to wszystko sie jakos odbuduje. A jesli nie - 30 lat to młody wiek. Całe zycie przed Tobą

Przyznaję ze w tym momencie mnie zaskoczyłeś - jesli naprawde myślisz w ten sposob, ze chcesz odejść bo nie kochasz zony i chcesz zrobic to teraz by nie zabierać jej młodości i dać szanse na milosc innego mezczyzny... Nie wiem co powiedzieć. I naprawde powodem nie jest inna kobieta w Twoim zyciu, to dobrze o Tobie świadczy, tak mysle. Trudne są takie sytuacje... A Twoja zona ? Wie o Twoich wątpliwościach ? Moze powinniście porozmawiać...

Toja ma rację, porozmawiaj z żoną. Powiedz jej szczerze co czujesz, może dojdziecie jakoś do porozumienia. Może jakoś to naprawicie. A jeśli nie, to zawsze można się rozstać. Mówisz, że nie chcesz marnować jej czasu ani odbierać jej szansy na szczęście, to bardzo dobrze o Tobie świadczy i mam nadzieję, że podejmiesz właściwą dla Was obojga decyzję.

Co do tematu tego wątku, uważam, że można kogoś poznać.
To, że ma się za sobą jedno nieudane małżeństwo, jeszcze o niczym nie świadczy.
Tym bardziej, że nie wyszedłbyś z niego pogruchotany, ani pogardliwie patrzący na kobiety.
Nie jest toksyczne, więc można się cieszyć, że przynajmniej Cię nie zniszczyło w żaden sposób.

Szkoda, ze nie zamieszkaliscie ze soba wczesniej, nie byloby tematu. No nic, jest jak jest. Czas na meska decyzje. Ja zawsze jestem za proba naprawy zwiazku jesli relacja jest uczciwa, jednak nie wszystko da sie przeskoczyc, nie oszukujmy sie, porozmawiaj, pogadaj, ale jesli uwazasz, ze to nie jest do przebrniecia to jaki sens sie meczyc przec reszte zycia? Moze jednak daj troche czasu temu zwiazkowi? Nie wiem,
przemysl sobie wszystko,  to wazna decyzja.

Czemu nie mialbys miec szans na poznanie kogos nowego?
Pewnie, ze masz. Jestes mlody i zaradny, wiec wszystko do zrobienia.

Powodzenia zycze.

Jeśli naprawdę źle się czujesz w tym związku - zakończ go.
Jeśli coś tam w środku podpowiada Ci, że można to jeszcze naprawić - spróbuj.
Tylko zrób teraz to, co TY uważasz za słuszne.
Nie to, co jest takie zdaniem Twojej żony, otoczenia, zasad dobrego wychowania.
Dla Ciebie to małżeństwo zdaje się być błędem.
Czuć to w Twoich postach.
Ty już je właściwie przekreśliłeś, prawda?
Dlatego starania żony nie odnoszą skutku, a jedynie powodują poczucie winy.
Dlatego w każdym poście powtarzasz, że to już nie to.
Moim zdaniem wahasz się głównie ze względu na nią.
Ale nie możesz uciekać od własnych uczuć w nieskończoność.

Jak sam podkreślasz jesteś niewierzący, więc jeżeli spotkasz kogoś kto podzieli twoje poglądy w tej kwestii to raczej nie będzie problemem fakt, że jesteś rozwodnikiem.

Jeśli mam być szczery przed samym sobą - to muszę przyznać że to prawda. Masz 100% racji. Ale też nie jest tak że nic nie czuje.
Jak to wygląda w rzeczywistości najlepiej chyba pokazać na przykładach. Byliśmy teraz na sylwestra na takiej małej imprezie - budżet niewielki więc o balach za 1000zł od pary możemy zapomnieć. I miałem taką ochotę dobrze się bawić z żoną (bez alkoholu oczywiście - całkowity abstynent jestem). Przetańczyliśmy prawie całą noc było nawet miło ale w końcu gdy żonka nie dawała już rady, trafił mi się taniec z własną siostrą. No i cały wypracowany nastrój szlak trafił - ten jeden taniec dał mi więcej radości niż wcześniejsze kilka godzin. Przez te kilka chwil bawiliśmy się jak małe dzieci, jak kiedyś. Czysta radość i zabawa.
Ja wiem że to co piszę to tylko mój obraz - żona zapewne odczuwa wszystko nieco inaczej i cały czas próbuję wczuć się w nią, zrozumieć co dzieje się w jej głowie. Nie jest też tak że całkowicie się poddałem i ogólnie jest tak "pogrzebowo". Wiem że na radość z życia składają się drobiazgi. Za prezenty ślubne kupiliśmy autko dla żony, budżet ograniczony a że zależało nam na niezawodności i praktyczności (niepraktyczne już mieliśmy) wybór padł na młody samochodzik z malutkim silniczkiem. No i się okazało że ciężko się nim jeździ na codzień poza miastem. Moją żonę strasznie to drażniło ale przecież to nie jest żadna tragedia. Powiedziałem jej raz jak jechaliśmy do pracy że to że ono zwalnia pod górę to zasługa takiego specjalnego układu wykrywania wzniesień I to wszystko w trosce o jej bezpieczeństwo żeby sobie nic nie zrobiła. I teraz jak wyprzedzamy coś to pomagamy mu kiwając się do przodu i tyłu - śmiechu przy tym jest co niemiara. Dzień się fajniej zaczyna i później jakoś czas szybciej mija. Albo ostatnio - zawody kto szybciej odśnieży swoją połówkę, albo wojna na śnieżki. Takie drobiazgi ale sprawiają że chociaż na chwilę o tym wszystkim nie myślę i jest miło. Chociaż prawda jest taka że robię to tylko dlatego aby jej wynagrodzić te starania, ten wysiłek który wkłada i to jak się stara.

Nie mam nic przeciwko "dobrym radom" - jasne że przecież nie polecę zaraz robić coś co napisał mi ktoś na forum ale wasze uwagi pozwalają spojrzeć na wszystko z innej strony, złapać dystans. Nawet jak sam coś piszę i za chwilę to przeczytam to już pomaga.

Boję się tematu dziecka, boję się że ona może wpaść na taki pomysł - mamy takich znajomych co to właśnie w ten sposób postanowili sobie pomóc i widzę co tam się teraz dzieje. Chłopak właściwie sam się musi dzieckiem zajmować - dziewczyna chyba nie poczuła instynktu macierzyńskiego. Raz ich tak obserwowałem to mi się nasuneła taka myśl że ona to dziecko będzie hodowała a nie wychowywała. Szkoda mi najbardziej tego maluszka - dopiero co się pojawiło na świecie i zamiast miłości dostaje w sumie nie wiem nawet co. Kaszkę kilka razy dziennie i nową pieluchę co 2 godziny.

Co do pierwszego pytania - czy po rozwodzie ktoś cię zechce? czy masz szansę na nowy związek?

Tak. Ja jestem w związku z mężczyzną, który ma za sobą podobną historię. Ślub "bo już pora", "bo dziewczyna nalega", a dziewczyna fajna, poukładana, mądra, atrakcyjna - więc w sumie czemu nie? I byli ze sobą już jakiś czas, i mieszkali razem. A potem, w praniu, wyszło, że mają różne priorytety, różne wizje wspólnego życia, że to jest jednak nie do pogodzenia, bo jak by się nie gimnastykowali, to któreś musiałoby zrezygnować z fundamentalnych dla siebie spraw. Trudno tu mówić o jakiejkolwiek winie - wydawało się, że będzie dobrze, ale nie wyszło. Dziś ona jest po drugim ślubie, ma dziecko, wygląda na szczęśliwą. On też sobie na nowo życie układa.

Zresztą z moimi rodzicami podobnie - choć oni najpierw zorganizowali sobie dziecko, potem dla tego dziecka próbowali być razem na siłę, w końcu zrozumieli, że tylko sobie na wzajem i temu dziecku ryją banię toksyczną atmosferą. A toksyczna atmosfera w takich związkach bez miłości zawsze się prędzej czy później pojawi.

Moja szczera rada - zastanów się, czy jest co ratować. Jeśli tak, jeśli widzisz szansę na naprawienie małżeństwa, to walcz o nie. Ale jeśli czujesz, że ta walka to będzie tylko przedłużanie agonii, to zakończ ten związek zanim zaczniecie sobie z żoną życie zatruwać. Albo zanim ona, w przyplywie desperacji i bezradności, nie spróbuje przywiązać cię do siebie dzieckiem.

Różnice są i to dość istotne dla mnie - ja jestem raczej pozytywnie nastawionym do życia optymistą, moja żona - typowa pesymistka która zakłada z góry że cokolwiek nie robi to się na pewno nie uda.  Ja często myślę i "szukam czegoś", coś analizuję lub próbuję zrozumieć, ona przyjmuje wszystko na zasadzie tak jest więc nad czym tu myśleć.  Problemy pojawiają się gdy ona zauważy że nad czymś myśle, wtedy ma pretensje że znów nie cieszę się z tego co mam tylko szukam dziury w całym. No ja już tak mam że jak mnie coś uwiera to próbuję zrozumieć co to jest i czemu tak się dzieje. Inna kwestia to to że ona zaczeła delikatnie naciskać na dziecko, ja czuję że to jeszcze nie mój czas na to by być ojcem. To co się u nas dzieje nie ma jednak większego związku z lękiem przed ojcostwem - problemy pojawiły  się u mnie wcześniej niż ten temat. I tak można by jeszcze dłuuuugo wymieniać:)

Nie rozumiem tej myśli, czyli rozwodnik w wieku 28lat to "restart", ale w wieku np 23 lat byłby jeszcze "normalny start"? Serio akurat w wieku upatrujesz problemu? Nie wiem czy dobrze zrozumiałam...

A jak ci żona sugeruje dziecko, to się wzdragasz.

Nie, to nie wyrzut. To moim zdaniem wyraźny znak, że uczucie między tobą i żoną wygasa albo już wygasło i dziecko byłoby w tej sytuacji wyłącznie pętlą na twoją szyję.
Z drugiej strony, może masz też przynajmniej trochę poczucie, że dziecko, którego nie jesteś biologicznym ojcem to bezpieczniejsza opcja, bo jakby z mamą coś nie wyszło, to jednak inaczej zostawia się cudze niż własne.

Z wiekiem bywa bardzo różnie. Ja i moja psiapsióła mamy facetów w tym samym wieku - 32 lata. Mój, pisałam już jaki, do dzieci mu nieśpieszno, do ślubu też. Mi to pasuje, bo ani na jedno ani na drugie nie jestem gotowa. Facet mojej psiapsióły - wyszalany imprezowicz, którego zaczęło ciągnąć ku stabilizacji, można powiedzieć, że dopiero zaczyna "żyć na poważnie". Także tu nie ma prostych schematów. Niewątpliwie 28 lat, to nie jest moment, w którym kończy się życie - ani nawet czas na jego ułożenie. Szczególnie dla faceta, któremu koło 30 zegar biologiczny nie zaczyna dawać sygnałów, że najwyższa pora rodzić dzieci, jeśli chce się zminimalizować szanse na komplikacje.

To jasne - mało kto chce w życiu samotności; zaryzykuję stwierdzenie, że nikt nie chce jej w związku.

Praca zawodowa jest jednym ze źródeł życiowej satysfakcji (dla mnie jest ważna i sprawia sporo radości) - ale sama praca to za mało. Przynajmniej dla mnie. Praca jest moją pasją (mam to szczęście, że zainteresowanie i pewne "powołanie" przekuwam w zawód), ale nawet wtedy nie zanika potrzeba dzielenia tego z kimś bliskim. Sukces, którego nie ma z kim świętować nie smakuje ani trochę.

Do kwestii dziecka - własnego czy też przysposobionego - masz bardzo zdrowe podejście. Moim skromnym zdaniem, oczywiście.

W dalszym ciągu nie rozumiem Twojego problemu "czy znajdę sobie kogos wartościowego w wieku 30lat", tym bardziej, że jesteś facetem, więc spokojnie możesz brać pod uwagę też młodsze od siebie kobiety. 
Nie chcę być złosliwa, ale tego typu myślenie, że juz trzeba się deklarować, trzeba brać ślub, "bo tak wypada", "bo już czas", "bo nikogo lepszego nie znajdziesz", które jest wypadkową podejścia, że w wieku 25+ wszyscy "wartościowi" sa już w związkach małżeńskich, a w najlepszym razie "zaklepani", w pewnym sensie doprowadziło Cię do tego miejsca gdzie jesteś. Ożeniłeś się z pierwszą "poważną" dziewczyną, którą poznałeś na studiach (???- zgaduje), z którą "chodziłeś" x lat, "bo tak wypadało"- po prostu klasyk.

Już dłuższy czas próbuję zrozumieć co mi w tej relacji nie leży, czego brakuje. I dzisiaj nareszcie ruszyłem z miejsca. Zamiast kombinować na raz nad tym co jest teraz, cofnąłem się w myślach do samego początku, i po kolei jak to z nami było. I wnioski mnie po prostu zszokowały. Tyle czasu poświęcone na szukanie a rozwiązanie to zwykły banał. Pomyliłem najprawdopodobniej przyjaźń z miłością Nigdy przed nią nie miałem tzw. przyjaciela. Nigdy też nie byłem zakochany ( i ten stan trwa zapewne do dzisiaj) - spotykałem dziewczyny które podobały mi się ale byłem raczej w tym czasie zbyt nieśmiały albo nie gotowy na to Chłopcy podobno później dojrzewają. Jakoś tak się złożyło. I ten nasz start to żadne zauroczenie nie było. Spotkanie na uczelni przez znajomych, jedna rozmowa, druga trzecia, pierwszy spacer, pierwsze w życiu trzymanie się za ręce, pierwsze pocałunki (to dawało "kopa" raczej dlatego że było czymś nowym) ale jak dzisiaj na to patrze to mi wychodzi przyjaźń od samego początku. Przynajmniej z mojej strony. I dlatego to wszystko przez tyle lat działało - spotkania od czasu do czasu, rozmowy o tym co się w tygodniu wydarzyło, jakieś wyjście do kina czy na kolację. Ona chciała "czegoś więcej", mi było dobrze jak jest. Próby odłożenia ślubu w czasie i rozmów gdzie standardowy argument że "szukam dziury w całym" zamiatał problem pod dywan. Trudności z porozumieniem się bo każda rozmowa nie po jej myśli kończyła się płaczem. No głupi byłem, bez dwóch zdań.  I teraz przyszło nam ze sobą żyć. Ona zaczęła tworzyć związek a mnie powoli to wszystko przygniatało coraz bardziej. Czy to jest możliwe? Można się aż tak "machnąć"? Stąd problem z rozstaniem - z jednej strony wiem że nie mogę z nią być a z drugiej trudno jest stracić bliską osobę. Połączyć się niestety tego też nie uda.
Piszecie o tym że czasem wystarczy iskra żeby wszystko rozpalić na nowo - i szukałem tej iskry tylko co w sytuacji jak nigdy nic nie płonęło? No kretyn ze mnie że to dopiero teraz zaczynam rozumieć. Stąd by pewnie też wynikały niefajne samopoczucie po seksie, i niechęć do posiadania potomstwa. Nie "ogólnie" tylko konkretnie z nią.

A dzisiaj coraz trudniej mi jest opierać się wdziękom pań, przez te lata sporo się zmieniło, nieśmiałość gdzieś zniknęła, wzrosła pewność siebie. Basen poprawił sylwetkę, a finanse wpłynęły na styl ubierania. Trądzik też zniknął:) Stopniowo pojawiło się zainteresowanie ze strony innych kobiet i jak się to wszystko złoży w całość to problem przestaje być nieokreślony, zaczyna być całkiem namacalny. Podobno świadomość problemu to połowa drogi do jego rozwiązania. Tylko jak się za to zabrać?

Autorze, wiadomo tak jak juz było powiedziane ze to Twoje zycie i nikt za Ciebie decyzji nie podejmie. Nikt Ci tez nie powie co masz zrobic. Wiek Twoj ani status rozwodnika nie musza Cie skreślić w oczach potencjalnej kandydatki. Jednak naprawde przemysł to. Jak tak słucham historii ludzi, jest tyle dramatów, krzywdy  w związkach, ludzie nawzajem sie źle traktują. Czy nie lepiej jest jednak zyc w spokoju z kims dobrym, z czlowiekem ktory kocha...? Czy naprawde warto to przekreślac dla nieznanego ? Nogdy nie masz gwarancji, ze trafisz lepiej w zyciu... Moze przemysł to jeszcze...

Toja, na pewno nie jest lepiej być z człowiekiem, który kocha, jeśli się nie odwzajemnia tej miłości. To potwornie rani obie strony - tę, która kocha i wie, że jest niekochana (a prędzej czy później nie sposób tej wiedzy nie zdobyć) i tę, która nie kocha, a przecież powinna. I wszystkie ewentualne dzieci w takim związku. Bo taki związek jest pełen frustracji, pretensji, w końcu zaczynają się kłótnie o nic, unikanie przebywania w domu przez niezaangażowanego małżonka, co rodzi kolejne frustracje i pretensje. Naprawdę wiem, co mówię - jestem dzieckiem z takiego związku i pół życia obserwowałam ten spektakl z miejsca w pierwszym rzędzie. Najlepsze, co moi rodzice mogli zrobić (i w końcu zrobili), to zakończyć tę farsę. Dzięki temu oboje mieli szansę na ułożenie sobie życia po swojemu, a ja miałam szansę na zbudowanie z obojgiem normalnych relacji. Opinia, że rozstanie było najlepszą decyzją, jest podzielana przez całą naszą trójkę, choć początkowo mama sobie tego nie wyobrażała (nie ze względów religijnych, bardziej na zasadzie "co ludzie powiedzą").

Małżeństwa z rozsądku mają sens tylko i wyłącznie, gdy obie strony się na to świadomie i dobrowolnie decydują. Oczywiście nic nie gwarantuje, że jedna z osób nie zakocha się w końcu (w partnerze i mamy powrót do sytuacji powyżej, albo w kimś innym i mamy zdradę) i wszystko się posypie jak domek z kart. Ale przynajmniej obie strony z góry wiedzą, w co się pakują.

Wybacz ale to jest forum publiczne i kazdy ma prawo przedstawic swoja teorie na dany temat. Ale spoko.. na przyszlosc jesli ja osobiscie  bede sie chciala poradzic kogos z monopolem na nieomylnosc to "walę" prosto do Ciebie

No wlasnie mysle ze polemika miedzy doradzajacymi jest bez sensu bo to Autor ma problem nie my. Mnie wiedza nt tego co tak  naprawde lezy u podstaw jego obecnej sytuacj  jest zbedna a wiec rownie zbedna jest mi Twoja ocena mojej oceny problemu. Doradzam wedle tego jak sama to czuje i byc moze sie myle a byc moze w kazdej z wypowiedzi roznych osob Autor odnajdzie ziarnko prawdy o sobie.
Nie pasuje mi rowniez ton Twojej wypowiedzj z gory narzucajacy czyjes mylne zalozenia. Ty "uwielbiasz forumowe psychoanalizy" ja natomiast "uwielbiam protekcjonalne podejscie niektorych ludzi do innych ludzi". Tyle w temacie.

Piszesz, że to publiczne forum i nikt nie ma monopolu na prawdę, a sama masz problem z tym, że śmiałam odnieść sie do Twojej wypowiedzi i ją skrytykować, twierdząc, że "polemika jest bez sensu". No cóz, to wygląda na lekką niekonsekwencję.
Jeśli nie zgadzasz się z moim wcześniejszym komentarzem to mogłaś się do niego merytorycznie odnieśc, a nie rzucać się na mnie z jakimiś argumentami ad personam i zaśmiecać wątek.
Nie uważam aby była protekcjonalna, po prostu wyraziłam swoją opinię, którą Ty wzięłaś zbyt do siebie. Tekst o psychoanalizie to była ironia

Też uważam, tak jak feniks35, że rozsądkiem i odpowiedzialnością nie przykryjesz braku uczuć do żony, a tylko będziesz ją tym krzywdził.

Na pochwałę zasługuje fakt, że myślałeś o rozstaniu ZANIM zaczniesz szukać kogoś na boku. To świadczy o tym, że pomimo tego, że nic wam się z żoną nie klei, to szanujesz ją jako człowieka i nie stawiasz swoich potrzeb wyżej.

nowyrok

Słuchaj ja widzę to tak, że biorąc ślub nie byłeś do końca przekonany czego chcesz. Byłeś tak zajęty pracą i realizowaniem, że ślub był tylko kolejnym obowiązkowym krokiem na liście. Nie miałeś czasu by zastanowić się nad sobą. Teraz gdy emocje opadły, sprawy pozałatwiane, masz chwilę dla siebie. Coś zaczęło uwierać.
Dodatkowo żona przejęła stery i żyliście według jej światopoglądu. Dlatego jeżeli nie chcesz z nią dziecka to kategorycznie się nie decyduj i pilnuj antykoncepcji, tak żeby nie podjęła tej decyzji za ciebie bo będziesz miał pozamiatane.
Najlepiej gdybyś wygospodarował sobie trochę czasu, parę dni w samotności i zastanowił się czego oczekujesz od życia. Może żona zgodzi się wstrzymać z dzieckiem, a z resztą się dogadacie, jeżeli nie to szukaj innego wyjścia z tej relacji. Póki nie ma dziecka sprawa jest o wiele łatwiejsza.

Droga Toju - nie wiem czy jesteś aktualnie w związku? Ja jestem i czuję się bardzo samotny. Nie wiem czy nie bardziej niż będąc samemu bo dochodzi tutaj poczucie winy. Dostrzegam czasem że zwyczajnie złości i drażni mnie obecność żony. Wiem że to paskudne ale na uczucia mamy tylko niewielki wpływ - niektóre pojawiają się mimo woli. Wszytko o czym piszesz wynika z faktu że ludzie nie potrafią się rozstać  (może akurat na ten temat nie powinienem się wypowiadać...) albo krzyczą zamiast rozmawiać. Ja należę do bardzo spokojnych ludzi, moja żona jest trochę bardziej nerwowa - ale szybko jej ta furia mija. Czuję że my właśnie jesteśmy na chwilę przed tym etapem. Teraz jest dobry moment żeby zakończyć to bez przykrości i nienawiści. Powiedzieć sobie co jest do powiedzenia i pożegnać się. Wierzę że my możemy przejść przez etap rozstania razem. Już pierwsze rozmowy z żoną pokazały mi że mimo iż ona nie chce rozstania to jednak po części próbuje mnie zrozumieć.

Moim zdaniem nie powinieneś żmieniać swojeg stylu. Ja osobiście bardzo lubię eleganckich mężczyzn i nie patrze na ich ubiór przez pryzmat tego ile na niego wydali. Ubolewam nad tym, ze w naszym kraju nie ma takiej kultury dbania o ubiór przez facetów. Zresztą w dzisiejszych czasach można zrobić "markowe" zakupy w zagranicznych czy nawet polskich outletach, więc wcale nie trzeba przeznaczać fortuny na dobre ubrania.
A Ty mieszkasz w jakiejś mniejszej miejscowości czy miescie?

PS. Nie jest tak, że teraz zaczynasz trochę bujac w obłokach i zajmować sie pierdołami? Weź chłopie porozmawiaj najpierw z żoną i doprowadź swoje małżeństwo do porzadku- albo w jedna albo w druga stronę, a nie zastanawiaj się nad tym w jaki sposób Twoje drogie ubrania zostaną odebrane przez inne kobiety i ewentualną zmianą garderoby...

nowyrok ja nie mialabym oporów aby spotkać się z rowodnikiem. każdy ma swoją przeszłość i niestety czasem za wczęsnie bierzemy slub i pozniej tak wychodzi że ludzie z różnych względów sie rozstają. Jednak jeśli ktoś mi się spodoba, zaiskrzy i jest dla mnie dobrym człowiekiem, nie wiele jest rzeczy z jego przeszłości które sprawiłyby mi problem.

co do twojego stylu, ubierania się itp. nie zmieniaj go. jeśli czujesz sie dobrze tak jak jest teraz nie zmieniaj go dla nikogo, tylko bądź sobą. Ja akurat patrzę na to jak mężczyzna wygląda i lubie jak jest zadbany, ma dobre perfumy i dobrze wygląda. Sama o siebie bardzo dbam więc tego samego oczekuje od płci przeciwnej

Oczywiście macie rację - na tą chwilę najważniejsza sprawa to moja żona i rozwiązanie naszego problemu. Tylko teraz ja już wiem czego chce i czuję siłę w sobie żeby to zrobić. Tu niestety nie ma już miejsca na kompromis, rozwiązanie jest jedno - rozstanie. Największy mój problem aktualnie to jak przez to przejść żeby jak najmniej ją zranić, żeby nie cierpiała więcej niż jest to konieczne. Wiem że łatwo nie będzie. Na razie czekam z tematem do najbliższego okresu - tak na wszelki wypadek żeby jakiegoś dramatu niepotrzebnie nie zrobić.  Ale myśli o tym co dalej, jak to będzie też się pojawiają - w sumie innego świata nie znam więc jakaś obawa przed nieznanym jest. Z drugiej strony mnie to fascynuje, pomaga w utrzymaniu obranego kierunku. Okazuje się że nagle od sylwestra wraca kontakt z siostrą - urwał się gdy poszła na studia, w tej chwili znów jest niemalże "na miejscu" i to że mogę się jej zwierzyć dużo daje.

Sam temat ciuchów wyszedł przez jakby przez przypadek z pocieszania mnie na zasadzie - "nie ma się czym zamartwiać, jeszcze możecie sobie oboje życie inaczej ułożyć". No jej łatwo powiedzieć - facetów to pewnie z 10ciu już miała (po 6tym przestałem liczyć), drobna kobietka w rozmiarze S to i powodzenie ma.  Przyznaje że mnie zaskoczyła - ja tego tak nie widzę, nie czuje się jakoś tak "zamożnie" - ot średnia krajowa, no może z lekką górką. Kompleksy na pewno jakieś mam, jak się ubiorę tak jak lubię i ktoś mi się przygląda to czuje się z tym dobrze. Podobno ze mną też nie jest najgorzej - w końcu jestem jej bratem:D. Jedyny mój problem to zatrzymanie się w czasie na 20tym roku życia i całkowita nieświadomość swoich własnych możliwości. A do takiego wniosku doszła po wcześniejszej wizycie w sklepie i mojej rozmowie z jedną z ekspedientek. Wyszło na to że nie zauważyłem że dziewczyna była "zainteresowana". Moja siostra skwitowała to tak: "to co ona jeszcze miała zrobić? Wskoczyć na ciebie i zgwałcić? Wtedy byś zrozumiał?" Mi się wydawało że była miła bo to taka praca, chciała coś sprzedać na co moja siostra stwierdziła że jedyną rzeczą która ona chciała mi tak naprawdę sprzedać była ona sama. I że debil jestem jak tego nie widziałem. No ale jak ja miałem widzieć skoro mam żonę.

Mieszkamy w raczej małym mieście pod warszawą - poniżej 100tys mieszkanów.

Drogi autorze przeczytaj rady dane ci tu przez madison jak i feniks i zastanów się nad sobą, bo z twoich postów wynika, że jesteś jeszcze bardzo niedojrzałym człowiekiem. Dojrzały człowiek sam podejmuje decyzje i ja realizuje, ponosi tez konsekwencje tej decyzji .  Ty sypiasz jeszcze z żona w jednym łóżku, uprawiasz z nią seks, chodzisz na zabawy, wyjeżdżasz z nią na wycieczki, śmiejecie się razem (robisz jej totalny mętlik), a w głowie swojej snujesz projekcje jak by wywinąć się z tego związku tak by nie ponieść dużych strat. Uprawiasz seks z żoną, a na anonimowym forum dopytujesz się o swoje szanse na następny związek.

Piszesz, że jej nie zdradzasz, może fizycznie nie ale moim zdaniem jest to już jest zdrada żony, a jeszcze większą zdradą jest to że omawiasz problemy małżeńskie nie z żona a ze swoja siostrą. Twoja siostra decyduje o życiu seksualnym obcej dla niej osoby jaka jest dla niej twoja żona. Siostra stwierdziła, że od dzisiaj koniec z seksem,  nie uważasz że tym udowodniłeś jak bardzo emocjonalnie związany jesteś ze swoja siostrą? Ty nie tworzysz rodziny z żoną ty dalej tworzysz rodzinę z siostrą, to ona jest główną powierniczka twoich spraw osobistych. Żona jak na razie żyje w nieświadomości rozgrywanych za jej plecami przez was spraw, które w dużej mierze, jak nie przede wszystkim uderzą w nią.

Z tego co zrozumiałam to  brałeś z żoną ślub kościelny. Ślubowałeś jej  i odebrałeś jej ślubowanie o miłości i uczciwości małżeńskiej wiedząc, że nie do końca  jesteś przekonany o słuszności swojej decyzji. Zastanów się czy już wtedy nie kłamałeś, bo tak wypada, bo rodzina chce, bo nie miałeś okazji przespać się z nią przed ślubem.

Dla ciebie jako osoby niewierzącej nie ma znaczenia czy z przyszłą żona (nie brzmi to okropnie gdy jeszcze spisz z aktualną żoną?) weźmiesz ślub cywilny czy w ogóle  będziesz żył bez ślubu, jednak dla twojej żony,  brak  możliwości wzięcia ponownego ślubu kościelnego, może nie pozwolić na ponowne ułożenie sobie życia z innym mężczyzną, a chyba  zasługuje na szczęście bo nie ona zdradza ciebie tylko ty ją,  jeszcze raz podkreślam omawianie swojego życia seksualnego, które masz z jeszcze żona z własna siostrą jak dla mnie to zdradą i to obrzydliwa zdradą.

Jeżeli jak twierdzisz jesteś uczciwy, szanujesz żonę i  i myślisz o jej dobru, to nie przeciągaj sprawy tylko natychmiast porozmawiaj z żoną ( nie z siostrą), powiedz że kłamałeś biorąc z nią ślub i  wyprowadź się z domu. Powiedz jej również żeby rozpoczęła starania o unieważnienie ślubu kościelnego z racji twojej niedojrzałości małżeńskiej oraz to,   że potwierdzisz przed sądem kościelnym to że nie byłeś do końca przekonany że dobrze robisz, ale rodzina naciskała więc się zgodziłeś i wypowiadając przed ołtarzem słowa przysięgi  '”ślubuje ci wierność i uczciwość małżeńską” wcale tego nie byłeś ich pewny oraz to ze emocjonalnie związany jesteś z siostrą nie żona.  To powinno być  podstawą unieważnienia waszego ślubu kościelnego, uwolni żonę od złożonej przysięgi i  pozwoli jej na ponowne ułożenie sobie życia z innym człowiekiem,winny to jesteś swojej żonie, bo to nie ona wprowadziła kłamstwa do waszego życia, nie ona udaje.

Stań więc na wysokości zadania i zachowaj się jak na mężczyznę przystało, weź winę na siebie i nie kłam że ci się wypaliło, bo u ciebie nie miało się co wypalić.

Żona pewnie swoja miłość do ciebie i twoje odrzucenie odchoruje, ale z czasem stanie na nogi  i pójdzie dalej i może znajdzie kogoś kto ja pokocha tak jak na to zasługuje.

I przestań pisać o drogich ciuchach (te wpisy o ciuchach dokładnie świadczą na jakim poziomie emocjonalnym znajdujesz się), bo jakie one maja znaczenie gdy w przypadku twojej żony wali jej się zbudowany przez nią świat.
Edytuj
Madison - Okresu żony, miesiączki bo on cały czas z ta niekochana żona współżył, bo   siostra mu zabroniła dopiero teraz wspólżyć z żoną więc czeka do najbliższego okresu, bo jak będzie dziecko to on dopiero zastanowi się co dalej robić lub zapyta siostry. Uwolnij żonę jak najszybciej bo jesteś żenujący. Ona zasługuje na kogoś lepszego tylko załatw unieważnienie ślubu kościelnego biorąc winę na siebie. Bądź mężczyzną.

" A do takiego wniosku doszła po wcześniejszej wizycie w sklepie i mojej rozmowie z jedną z ekspedientek. Wyszło na to że nie zauważyłem że dziewczyna była "zainteresowana". Moja siostra skwitowała to tak: "to co ona jeszcze miała zrobić? Wskoczyć na ciebie i zgwałcić? Wtedy byś zrozumiał?" Mi się wydawało że była miła bo to taka praca, chciała coś sprzedać na co moja siostra stwierdziła że jedyną rzeczą która ona chciała mi tak naprawdę sprzedać była ona sama. I że debil jestem jak tego nie widziałem. "

Czy twoja siostra jest na pewno dla ciebie najlepszym doradcą? Po jej lekkim podejściu do tematu, wnioskuję że na pewno nie jest mężatką. A może jest po prostu tak, że się wahasz właśnie ze względu na to co ludzie powiedzą i dlatego szukasz sojuszników? Zaczynasz urabiać otoczenie począwszy od siostry..