Boję się brata, który niszczy mi życie - Netkobiety.pl

To nie są tylko Twoje humory. Od dzieciństwa byłaś traktowana jako gorsza i to wpędza Cię w kompleksy. Twój (młodszy?) brat nauczył się czerpać satysfakcję z dokuczania Ci i poniżania i jest bezkarny. Nie możesz liczyć w swojej rodzinie na sprawiedliwość i zrozumienie. Nawet nie czujesz się tu bezpiecznie. Nie duś tego w sobie. Rodziców ani brata pewnie już nie zmienisz, ale spróbuj mówić o tym w dalszej rodzinie, może ktoś z zewnątrz jest w stanie uświadomić rodzicom, że źle się dzieje. Jeśli masz zaufanych przyjaciół to rozmawiaj o tym i nie wstydź się iść do psychologa, bo wygląda na to, że naprawdę potrzebujesz pomocy.

Mam troche podobnie bo moj brat tez mnie osmieszal i klamal na mój temat przy każdej okazji ale ze to ukochany synek ojca to oczywiście jego strona jest trzymana. Nie można pokazywać ze się jest słabym bo taka osoba tym bardziej dręczy. Skorzystaj z pomocy specjalisty.

Masz rację, po prostu zajmij się własnym rozwojem, budowaniem poczucia własnej wartości i nie przejmuj się jego złośliwymi uwagami. W ten sposób odbierzesz mu przyjemność z upokarzania Cię. Mów otwarcie rodzinie i znajomym o jego zachowaniu tak by nie czuł się bezkarny. Możesz zwrócić się do psychologa po pomoc w radzeniu sobie z emocjami.

Bardzo zależy mi na tym, żeby utrzymywać dobry kontakt z rodzicami. Kto chciałby na własne życzenie wyrzec się mamy?

Nie mogę im w żaden sposób przedstawić swojego punktu widzenia. Za każdym razem, kiedy próbuję coś powiedzieć słyszę tylko "Nie, ja z wami chyba depresji dostanę." albo po prostu "Przestań już."

Konkurencja w rodzeństwie jest naturalna ale może te metody nie sa najlepsze.
Dobre może pytanie byłoby takie dlaczego ze sobą walczycie , albo co sobie lub sobie nawzajem , lub swoim rodzicom chcecie udowodnić.
Wydaje mi się ze przyczyna jest prozaiczna to walka o terytorium jeżeli każde z was pójdzie na swoje relacje poprawia się.
Nie musisz do końca życia szukać sprawiedliwości w oczach brata , czy rodziców.
Ta sprawiedliwość może być albo jej być nie musi , nie wiadomo tez czy ta sprawiedliwość to tak naprawdę "sprawiedliwość".

Teoretycznie twoi rodzice ocenili ze masz większe szanse rozwojowe poza ich domem rodzinnym niż brat.
W sensie skoro udało Ci się z niego wyjść to nie powinnaś już wracać, bo tam został tylko on , a jego tez muszą jakoś "wypchnąć".

Chwilowo nie wygląda to najlepiej ale z perspektywy rodziców zbliża sie moment w ktorym "odetchna" bo i brat może pójdzie na swoje a Ty w zasadzie sobie jakoś radzisz.
To jest ogólnie kwestia czy chcesz budować swoja przyszłość albo opierać sie na tych relacjach które są w domu rodzinnym.
Na pewno dobrze mieć oparcie w rodzicach ale te sytuacje wyjaśnia się z czasem.

Nadrzędne w tym przypadku wydaje się nie to czy Ty czy brat macie racje bo to sie unormuje albo wyjaśni , tylko czy każde z was będzie mogło wyjść z domu
rodzinnego i wkroczyć w dorosłe życie z takimi metodami ( nie powiem ze najlepszymi) które zagwarantują wam "przetrwanie".
Jedyne co mi przychodzi do głowy to przyjąć wersje ze teraz nic nie naprawisz ale możesz spróbować nie przenosić tej roli z domu rodzinnego w późniejsze życie.
A cała sprawa pewnie kiedyś się wyjaśni a może okaże się po latach że wcale nie była albo już nie jest taka ważna.

Nie odkładaj rozmowy ze specjalistą.
Być może jednak nie są Ci potrzebne leki, tylko psychoterapia. Mimo to masz realny problem, nie są to żadne Twoje wymysły ani fanaberie. Twój płacz, Twój lęk to po prostu normalna reakcja psychiki na przewlekły stres i przemoc.
Do psychologa nie chodzą przecież tylko ludzie chorzy psychicznie, większość ich klientów to ludzie tacy jak Ty, normalni, którzy napotkali w życiu  problem, który w jakimś stopniu odbił się na ich psychice i chcą skutecznie sobie z nim poradzić.
Powiem Ci, że nie wyobrażam sobie człowieka, który będąc w sytuacji takiej jak Twoja stwierdziłby, że nie ma żadnego problemu. Gdyby tak twierdził to byłaby oznaka głębszego zaburzenia.
Acha: rozmowy z bratem starałabym się w miarę możliwości nagrywać. Do rodziców może coś dotrze jeśli im zapodasz jak brat się zachowuje kiedy ich nie ma w pobliżu.

Na Twoim miejscu odizolowałabym się totalnie od tego człowieka - ZERO KONTAKTU.
Rodzicom powiedz po prostu, że źle się czujesz w jego towarzystwie i nie chcesz się z nim kontaktować.
Może sami zaczną rozmowę, dlaczego tak jest, albo w końcu Cię wysłuchają.

Pomyśl o psychologu. Naprawdę może pomóc.

Dziękuję za odpowiedź i wsparcie.
Co do nagrywania - próbowałam to zrobić będac nastolatką... niestety, zbyt duży stres był przeszkodą i nie doszło to do skutku.

Czyli ogólnie wyszło na to ze byłaś ta która wyciągała rękę ale niczego się nie doczekała.
Wiec jeżeli to było Twoim zamierzeniem, biorąc pod uwagę ze podobnie postępowałaś z rodzicami ( przedstawiając im to w ten sposób).
Ze tez wyciągałaś rękę do brata no ale on jest taki jaki jest , jednak to dobry człowiek bo z czasem przychodzi rozwaga.
To nie wiem czy osiągniesz ten rezultat który byłby satysfakcjonujący.
Ponieważ starasz się przedstawić 3 osoby w niezbyt dobrym świetle( a siebie jako pokrzywdzona) a to nie wróży nic dobrego.

To dosyć mocne słowa. Nie próbuję siebie wybieliś, ale proszę o radę odnośnie do sytuacji, w jakiej się obecnie znajduję - co mogę zrobić, aby naprawić relacje z bliskimi, jak się zachować? Bardzo proszę o wyrozumiałość, bo nie staram się skrzywdzić nikogo, a mieć dobre relacje rodzinne.

Oczywiście, że nie. Przecież gdybyś mogła sobie z tym poradzić sama, to nie pisałabyś tutaj i nie szukałabyś żadnej pomocy.
Skorzystanie z pomocy psychologa/psychiatry to żaden wstyd. Nie należy się tego bać.