Samotność, ale trzeba żyć dalej. - Netkobiety.pl

Cześć, do tego działu zawitają osoby takie jak ja... samotne.. Mam dosyć samotności... Nic się w moim życiu nie dzieje, taka pustka... w moim wieku rówieśnicy piszą z dziewczynami, śmieją się, rozbawiają je, spotykają i spędzają miło czas... później zazwyczaj z tego coś jest... u mnie tego nie ma... Stanąłem w miejscu... dookoła znajomi przestają być singlami tylko ja się zatrzymałem w miejscu, mam w życiu trochę problemów, rodzicę się nie dogadują zresztą od dawna, sprawy osobiste np. takie, że ostatnio policja mnie odwiedziła i jeszcze do szkoły przyjechała... takie tam pierdoły... Nie mam dużo znajomych, mam grupkę przyjaciół i czuję, że ona też się oddala, w tej paczce są 3 osoby, właściwie powinienem napisać 4 ale ta 4 taka już bardziej oddalona bo ma tam swoją 'paczkę' koleżanka chodzi z kumplem a drugi kumpel to kujon chociaż na takiego nie wygląda i kuje cały czas, kiedyś mi powiedział, że gdyby nie to to by zwariował, mieszka na wsi ma paru kolegów z którymi się spotyka/koleżanki więc on nie ma prawa się czuć samotny tak jak ja, kiedy najlepszy kumpel zaczyna mieć własne życie ze swoją dziewczyną która zresztą również się oddala ode mnie (przyjaciółka) ogólnie wygląda to tak, że jak ja nie napiszę to niestety odzewu z ich strony nie dostanę... Czyli zostaję sam... to jest smutne ale trzeba żyć dalej... Dobrze, że mam zajęcie oprócz szkoły (LO) ćwiczę na siłowni, od 4stycznia wchodzę na redukcję IF i będę właściwie się tym zajmował żeby nie zwariować, postanowienia na nowy rok to : -Być bardziej otwartym na ludzi, -Bardziej dbać o siebie,-Zrobić dobrą formę,-Poznawać ludzi,-Być miłym,uprzejmym..
Nie chcę być sam, w mojej szkole jest wiele singielek, ale jak do nich podejść, zagadać... To nie jest takie proste, gdybym zresztą to zrobił to gdybym zauważył, że zaczyna ona się mną interesować (tak sobie rozmyślam teraz - rozmyślam o tym z 2,3 mieś codziennie o tym - o tych sprawach) to pomyślałbym, że sobie ze mnie jaja robi z koleżankami itd. Mam wrażenie, że znajomi mnie nie rozumieją inaczej zachowuję się przy rodzicach - kuzynie ogólnie rodzicach a inaczej przy nich, zaczyna mi trochę odbijać tzn. gadam głupoty albo jak jestem zmęczony to nakręcam się że jestem zmęczony xd i potem zamulam przez cały dzień i gadam głupoty...
Czuję się odstawiony na bok maksymalnie jak to jest możliwe, czuję taką pustkę chciałbym mieć taką bliską osobę do której mogę się przytulić - ona również do mnie, mogę na niej polegać jak i ona na mnie, pełne zaufanie,zrozumienie... po prostu takie ciepło, troska... Wiecie jak to jest, widząc jak dookoła wszystkim się układa, jeżdżą ze znajomymi tam i tam a ja siedzę w miejscu i jeszcze oni się oddalają... Jestem sam jak palec i taka jest prawda... Moje poczucie humoru zanikło... zresztą zacząłem obgryzać paznokcie... nie golę się bo po co... Nie uczę się tyle co powinienem i mam o połowę słabsze oceny... Jestem po prostu przygnębiony, jak myślę o tym że zaczynam zostawać sam bez znajomych to mnie zaczyna nerwoból kuć, czasami sercę... co weekend widzę na fb zdjęcia jak byli gdzieś tam i gdzieś tam, żę ktoś sie umówił na coś tam, jakaś domówka,jakieś pierdoły a ja siedzę w domu to mnie szlak trafia. Się [wulgaryzm] to wszystko zajmę się nauką ból przeżyję, będę dalej ćwiczył wyjadę na studia do Wawy(400km od mojej miejscowości) i jakoś tam będę żył. Nie wiem jak poznawać nowych ludzi, jak poznawać dziewczyny. jak dziewczyną nowo poznaną sobą zainteresować, obawiałbym się napisać do takiej przykładowo w ten sam dzień wieczorem albo na drugi dzień. Męczy mnie ta sytuacja i chyba zrobie tak jak napisałem... poddaję się, nie mam już wiary, ani nadziei, zostaje samotne życie, muszę się wyrwać z tego piździdołka (mieszkam w mieście 15-20 tyś. mieszkańców).