Nasze ciało - dom dla duszy czy źródło zmartwień? - Netkobiety.pl

Może jestesmy próżni i dopiero po wielu latach rozumiemy co tak naprawdę ważne w życiu wartościowe? a i wokół złosliwi ludzie nie pomagają.

Kiedyś przejmowałam się bardzo, tym bardziej, jeśli ktoś coś złośliwie mi wytknął. Teraz tak jak Martain, jeśli ja czuję się dobrze ze swoim ciałem, to jest ok i nie obchodzą mnie opinie innych ludzi. Co do duszy i umysłu - w zdrowym ciele zdrowy duch

Ja zaczęłam lubić - a właściwie zauważać - swoje ciało, gdy zaczęłam praktykować yogę. Wcześniej albo wręcz nie lubiłam, albo za wiele o nim nie myślałam. Teraz zaczyna mi się podobać, zaczynam zauważać, co może zrobić, zamiast skupiać się na niedoskonałościach. Muszę tu dodać, że mam problemy z kolanami, miałam operacje na oba, więc np bieganie nie wchodzi w grę. Czułam się przez to zawsze jak kaleka. A teraz, praktykując yogę widzę, że do czegoś tam jednak się nadaję, że jest na świecie sport dla mnie, że może mi sprawiać przyjemność.

Kosmetyki, kremy itp - lubię być czysta, pachnąca, zdrowa. Nie używam jakichś dziwnych specyfików, które mają sprawić, że zniknie tłuszczyk, bądź celulit, czy zmarszczki. Zdrowo się odżywiam, unikam słodyczy, jem dużo owoców.

Ciało staje się przyjemnością, domem dla umysłu. Zadbane zdrowe ciało równa się szczęsliwy umysł. Nie na darmo przysłowie: w zdrowym ciele, zdrowy duch.

PS. Jest to dość zabawne, bo mam 32 lata. Jak miałam 20, u szczytu młodości i urody, nie lubiłam siebie, nie akceptowałam, ukrywałam pod brzydkimi ubraniami. Teraz gdy się "starzeję" zaczynam lubić, dbać, cieszyć się nim.

Powtarzam nie od dziś: ciało jest opakowaniem. Dobrze, gdy opakowanie jest ładne (choć gusta są różne), ale wbrew pozorom nie mamy na nie zbyt wielkiego wpływu (pomijam ingerencje chirurgiczne). Znacznie ważniejszym jest zawartość. Tymczasem sporo osób za swe niepowodzenia w różnych dziedzinach życia (a zwłaszcza w relacjach damsko-męskich) odpowiedzialnością czyni wygląd. Mało zaś wkłada wysiłek w rozwój osobisty, by zmienić swe zachowania.

źródło: Newsweek

Czy lubię swoje ciało? Tak, mimo że jest niedoskonałe.

Oczywiscie ze zrodlo zmartwien, co nie przeczy temu ze jest domem (a raczej wiezieniem) dla duszy.

Ja nie kocham swojego ciala, chociaz wygladam ladnie (nawet bardzo). Cialo to niestety nie tylko wyglad ale tez narzedzie za pomoca ktorego czlowiek poznaje rzeczywistosc, i wyrokuje o niej na tej podstawie. Jak odczuwasz bol fizyczny od urodzenia, wszystko Cie uwiera - odbierasz swiat jako nieprzyjazne miejsce, ludzi jako potwory, uwazasz ze jest zly. Jak dostaniesz znieczulenie - ostrza dotykanych krawedzi miekna, a istoty (ludzie) ktore uwazales przedtem za diably zmieniaja sie w pluszaki. Tak to jest, moi drodzy. Mozna powiedziec ze cialo to wiezienie, i jedna z lepszych rzeczy jest uwolnienie sie z niego. Ja nie jestem katoliczka, ale uwazam ze wielu swietych chrzescijanskich mialo racje widzac cialo jako zniewolenie, jako to co utrudnia wzniesienie sie, zobaczenie prawdy, i tym samym wyzwolenie. Podobnie zreszta mowia buddysci i maja w tym duzo racji.
Jak beda Cie torturowac, zadawac meki Twojemu cialu - zrobisz najgorsze swinstwo zeby to sie skonczylo. TAK, CIALO TO KLATKA. Mozna oddzialujac odpowiednio na cialo manipulowac czlowiekiem, mozna zrobic z niego marionetke.
Bol pochodzi najprawdopodobniej z miesa, przez bol wiekszosc staje sie skur******* znecajacymi sie nad otoczeniem.
Dla uciech cielesnych, z leku przed przykrosciami cielesnymi - wiekszosc (oprocz jakichs mnichow wycwiczonych, znajacych odpowiednie techniki) posunie sie do najstraszniejszych okropienstw.

Wiedzieliscie ze niemowleta odczuwaja bol nawet przy polykaniu pokarmu, oddychaniu?

Sądzę, że w przypadku samych kompleksów to nie ciało jest prawdziwym więzieniem, ale umysł. Przecież osoby mające kompleksy na punkcie wyglądu będą je miały niezależnie od tego czy np. uda im się zmienić niefajną część ciała. Jeśli się uda, to coś innego przestanie się podobać. W takich przypadkach powinno się leczyć umysł, a nie zmieniać ciało.

Niemowlaki nie przeżywają najgorszych chwil w życiu, bo niemowlaki nie myślą jak dorośli.
Niemowlaki nie myślą abstrakcyjnie.
Jak niemowlaka coś boli to płacze. Jak jest zadowolony to jest spokojny i zrelaksowany lub się śmieje.
Ty porównujesz niemowlaka do myślenia dorosłego człowieka i jest to podstawowy błąd we wnioskowaniu. Stąd wnioskowanie jest błędne. Niezadowolone niemowle które odczuwa ból/dyskomfort płacze, jak jest zadowolone to się uśmiecha. Dlatego po niemowlaku bardzo łatwo poznać, czy jest wszystko wporządku czy nie jest. W odróżeniu od dorosłych, którzy potrafią to ukrywać. Niemowlaki nie potrafią.

"80% kobiet ma zaburzony obraz własnego ciała". Zdanie kiedyś zasłyszane chyba z jakiegoś programu dokumentalnego.

Wlasnie dlatego ze niemowlaki nie mysla (w klasycznym tego slowa znaczeniu) cierpia MOCNIEJ. Kiedy nie umiesz ubrac doswiadczenia w slowa, podzielic na przeszlosc, i przyszlosc jestes bardziej zanurzony w chwili, wiec jesli cos Cie boli, uwiera, to ten bol, meka zdaje Ci sie WIECZNY, masz wrazenie ze sie nie skonczy, bo nie nauczyles sie jeszcze ze wszystko mija. To jak pieklo. Tak maja chyba tez zwierzeta. Niemowleta,  i zwierzeta zyja bardziej tu i teraz, ma to swoje wady,  i zalety, sa w pewnym sensie uwolnione od leku potencjalnie zlej przyszlosci, i obciazone brakiem mozliwosci uciekania/pocieszania sie mysla "to minie" gdy im zle.

Gdy malo rozumiesz, nie wiesz co sie wokol Ciebie dzieje meczysz sie mocniej, bo ta meka nie ma uzasadnienia, i konca (tak Ci sie wtedy wydaje), dorosly wie (albo moze raczej wierzy?) ze kazdy bol kiedys sie skonczy, chocby poprzez smierc, ponadto usprawiedliwia sobie istnienie zla (w sensie cierpienia, krzywdy) jakims glebszym sensem, a niemowle tego nie potrafi.

Wracajac do tematu : mozna czuc sie w swoim ciele zle nie z powodu wygladu, ale roznych boli, niewygody, kogos moze jego cialo uwierac, spinac, draznic, jak zle uszyta sukienka. Ja tak mialam, i czasami nadal miewam. Mozna byc zlym na cialo za brak sily fizycznej, za to ze to cialo ulega wszelakim pokusom, ze instynkty biora gore, ze popycha czlowieka do robienia rzeczy, ktorych on jako czysty rozum nigdy by nie zrobil.

Zadziwiajace, ze w takich tematach ludzie skupiaja sie tylko na wygladzie, nie rozwazajac w ogole trudniejszych kwestii o ktorych wspominalam.
Czy nie jest zniewoleniem ze moje cialo lgnie do roznych rzeczy, ktorych ja sobie moge nie zyczyc?
czy nie jest zniewoleniem, ze moje cialo ciagle sie o cos dopomina, a gdy tego nie otrzyma, potrafi dowalic?
czy nie jest to ponizeniem dla czlowieka ze musi chodzic wydalac, robic rozne ohydne rzeczy?
czy nie jest ponizeniem dla ducha ze cialo dreczone celowo przez dreczycieli doprowadzi zazwyczaj do tego ze torturowany zdradzi swoje idealy w zamian za zakonczenie mak?

Mam sobie cialo, mozna robic ze mnie marionetke, mamic rozkoszami cielesnymi, i straszyc fizycznymi katuszami, czy to nie zniewolenie?

Czy chrzescijanie, i buddysci nie maja racji w pewnych kwestiach?

Zgadza się. Pamiętam siebie w tamtym okresie. Nie miałam nadwagi, bo zawsze gdzieś tam był sport -swego czasu nawet wyczynowo, za to były kompleksy - mnóstwo kompleksów. Zwłaszcza, że nie mam typowo słowiańskiego typu urody, bardziej cyganka choć dziś odkąd przestałam się tak "bratać" ze słońcem to wrócił mój naturalny odcień skóry, czyli lekko blady.

Dzisiaj nie miałabym na tamtym tle żadnych kompleksów. Wiadomo, człowiek młody i durny

A to ja, paradoksalnie, mam dzisiaj lepsze ciało niż wtedy. Dlatego, że wtedy nie wiedziałam "jak to się robi", a sport był dla sportu nie dla sylwetki Teraz się to trochę zmieniło i jest pół na pół co najmniej. Ale zdecydowanie bardziej siebie lubię w dzisiejszym wydaniu. Moment przeistoczenia się mentalnie z dziewczynki w kobietę chyba zrobił tu najwięcej.

Ciekawe, bo wczoraj przypadkiem natrafiłam na świetny materiał a propos tego tematu, idealnie się w niego wpisuje.
https://www.youtube.com/watch?v=Y-iOOnOBLOk  nic dodać, nic ująć

O mnie to się podoba

To co napisalam w ostatnim poscie nie opieram tylko na slowach Samsona, a wlasych podejrzeniach-przemysleniach. Wydaje mi sie ze niemowle jest w takiej samej sytuacji jak osoba sparalizowana, jest calkowicie zdane na laske innych, nie rozumie co sie z nim dzieje, jest bardziej zanurzone w chwili obecnej przez co chwilowy bol wydaje mu sie cierpieniem bez konca itd.

Do tematu : jesli chodzi o wyglad to moje cialo podoba mi sie wizualnie, o czym niejednokrotnie wspominalam zreszta. Mam dzieciece, subtelne rysy twarzy (okragle oczy, biala cere, pelne usta) przez co nadal mimo 26 lat prosza mnie czesto o dowod osobisty. Jestem szczupla, mam wciecie w talii, drobne rece, i dobrze wykrojone nogi. Jestem uzalezniona od ciaglego ogladania swojej twarzy w lustereczku, i czerpie z tego przyjemnosc, co wskazywaloby na narcyzm. Wspominalam tez o tym ze chetnie pocalowalabym swojego klona. Co do innych czesci ciala, to ich raczej z takim maniakalnym zaangazowaniem jak twarzy nie ogladam, bo generalnie uwazam twarz za najciekawszy element wygladu czlowieka.

Przyznam sie ze gdzies tak okolo 11-14 roku zycia myslalam ze mam zbyt wydatne usta, i rozwazalam nawet operacje plastyczna zwezajaca je, ale potem te same usta oczarowaly mnie, i teraz widze ze wcale za duze nie sa, tylko wlasnie idealne, pelne (ale nie nazbyt), i ladnie wyciete. Kiedys (w czasach wczesnego nastolectwa) mialam dziwna obsesje, i brzydzila mnie w pewnym sensie kobiecosc u siebie, i innych. Akceptowalam (i pragnelam byc) jak osoby ktore sa plaskie jak deska, z mega waskimi ustami, waskimi, meskimi biodrami, koniecznie suchymi wargami, w meskiej odziezy. Obwiazywalam sie bandazem zeby nie bylo widac mi piersi, gdyz niestety zwracano na nie uwage (zbyt wczesnie dojrzalam ). Wszystko to wzielo sie u mnie z ambiwalentnego stosunku do seksualnosci, z ktora fizyczne oznaki kobiecosci mi sie kojarzyly. Pragnelam byc aseksualna, ale nie udawalo mi sie to niestety. Potem to zniknelo (to w jaki sposob jest zbyt skomplikowane aby wytlumaczyc w dwoch-trzech slowach) i to co uwazalam wczesniej za odpychajace, czyli kobiecosc, uznalam za najpiekniejsze.

W pewnym momencie zycia (gdy przeszlam na druga strone barykady) zaczelam wrecz przesadzac z eksponowaniem swojej kobiecosci, bylam brana po wygladzie za dziwke (swoja droga pochlebialo mi to, bo czuje do dziwek sympatie) co juz naprawilam (stonowalam), ale nadal jestem, i stylizuje sie na dziewczeco/kobieco najczesciej.

Zupelnie inna sprawa jest zlosc jaka zywie do swojego ciala ze wzgledu na rozne dolegliwosci bolowe. Jestem troche "popsuta" od wewnatrz ze wzgledu, powiedzmy na eksperymenty jakie na sobie przeprowadzalam, wielokrotnie przeklinalam cialo za bol fizyczny ktory sprawial ze nienawidzilam wszystkiego, i rozwazalam samobojstwo (to dawna sprawa, juz minelo). Mialam nieprzyjemnosc obserwowac latami roznych cierpiacych fizycznie ludzi, i widzialam do jakich zachowan potrafi doprowadzic cierpienie cielesne, stad taki, a nie inny stosunek u mnie do ciala (cialo-wiezienie).

Skad wiesz ze noworodek nie odczuwa zlosci, smutku, radosci? Czemu niby nie zna takich uczuc wg Ciebie?

To ze ktos nie doswiadczyl nigdy innego stanu (tutaj - stanu bez tego rodzaju cierpienia) nie znaczy ze odpowiadu mu jego polozenie.

Znam stany w ktorych nie mysli sie jezykiem, w ktorym nie dzieli sie na przeslosc/przyszlosc, w ktorym istnieje tylko tu, i teraz, i pamietam dokladnie ze wtedy bol (nawet niewielki) czyni istnienie pieklem. Dlaczego? bo nie mozesz uciec nawet myslami wstecz/do przodu, bo nie wiesz ze jest cos takiego jak mozliwosc zmiany, jak koniec, przerwanie tego co jest. Bo nie wiesz ze da sie wyjsc z koszmarnego tu i teraz.

Wiem, ze nie moge na 100% miec pewnosci ze tak wlasnie niemowleta maja, ale wszystko na to wskazuje (to samo inne zwierzeta).

Jesli niemowle nie odczuwa wedlug Ciebie zlosci, przykrosci itd. to czemu tak wazna jest opieka, i delikatnosc matki w tym okresie?