a ja myslalam ze te problemy spotykaja tylko innych - Netkobiety.pl

Ja na Twoim miejscu to bym zaprowadziła Twojego męża do notariusza,skoro chce zacząć nowe życie to niech zaczyna....Od zera! Namieszała biedakowi kochanica w głowie i go po prostu odmóżdżyło.Nikt z nim nie wytrzyma ani on z nikim ponieważ macie bardzo długi staż małżeński.To jest kryzys wieku średniego.A Ty żyj i pracuj normalnie i nie proś,nie poniżaj się.Wiem,że to jest bardzo trudny okres w Twoim życiu ale naprawdę szkoda zdrowia.Za rok wróci z podkulonym ogonem a Ty zadbaj o sprawy materialne i o siebie.Facet jak chce odejść to dzieci raczej go nie przekonają do tego by zostać a zresztą po co Ci ktoś kto będzie z Tobą z łaski.Teraz to jakaś plaga nastała z tym porzucaniem rodzin.Idź do lekarza niech Ci przepisze jakieś leki i dasz radę.Na głupotę ludzką nie znalezione jeszcze lekarstwa.Niestety.Trzymaj się!

zapewnia, ze mnie nie zdradzil i w to wierze, ale obawiam sie ze mogl juz wejsc w jakies reacje emocjonalne z kobietami. Temu tez zaprzecza ale nigdy sie nie przyzna ze wzgledu na na dzieci. Ja widzialam ze juz od kilku miesiecy chodzi smutny, ale sadzilam ze to z powodu jego wielkiej pasji zyciowej ktorej nie moze juz uprawiac. Powiedzialam mu, jak bardzo go kocham i jak jest dla mnie wazny i dalam czas na podjecie decyzji (dowolny). Ale jesli zdecyduje sie odejsc, to musi dziecom (doroslym) powiedziec uczciwie - dlaczego a nie slogany " nie ulozylo nam sie z mama"

To prawda ale dzieci, w sumie ich to nic nie obchodzi. Zgroza jest tylko taka, ze kobieta jest w oczywisty sposob oszukana. Jej maz to oszust.

Nie zgadzam się z opinią, że dzieci to nic nie obchodzi.
Nawet małym dzieciom trzeba w pewnym momencie powiedzieć, że rodzice rozwodzą się, a tym bardziej dorosłe córki, które są przecież częścią rodziny powinny wiedzieć, co się dzieje.
Nie uważam też, że gdyby faktycznie doszło do rozwodu, Michalina nie  powinna kryć swojego męża udając przed córkami, że jest to ich wspólna decyzja.
To nie Michalinie znudziło się małżeństwo, to nie ona zamierza odejść. Nie wierzę, że 50 paro letni mąż, nagle chce odejść w próżnię i wieść samotne życie, bo nagle zrozumiał, że samotność da mu szczęście.
Zwłaszcza na stare lata ludzie nie chcą być sami, oczywiście zdarzają się wyjątki, ale myślę, że w/w mąż kręci na boku i to pewnego czasu.
Michalina, oprócz zabezpieczenia majątku, przyjrzyj się uważnie swojemu, jeszcze mężowi, obawiam się, że nie jest on taki kryształowy i tylko udaje biednego zagubionego misia.

Łatwiej powiedzieć, trudniej zrobić. Piszesz tak, jakbyś mówił o zwykłej przeprowadzce.
W tej chwili Michalina jest zaskoczona słowami męża, zdziwiona i zaniepokojona, podejrzewam, że rozwód jeszcze nie mieści się jej w głowie, nie wierzy w zdradę męża, być może myśli że to takie fanaberie, a martwi się przede wszystkim o dzieci i ich reakcję.
Kryzys nastąpi, gdy przysłowiowe szydło wyjdzie z worka, gdy mąż faktycznie się wyprowadzi i szybko okaże się, że związał się z np. młodszą kobietą, gdy zacznie się walka o majątek, gdy Michalina być może będzie musiała wyprowadzić się do mniejszego mieszkania, a standard jej życia znacznie się obniży.
Pięknie piszesz o rozstaniu "z klasą". Klasę może i można zachować, ale co masz na myśli pisząc o "normalnych stosunkach"?
Jeśli mąż Michaliny rzeczywiście spełni swoje marzenie i zacznie "nowe życie", to ona sama wyląduje na kozetce u psychologa, a córki będą ją stawiać na nogi i niewątpliwie cierpienie matki odbije się na nich samych.
Myślisz, że tak po prostu zaakceptują nowe szczęście tatusia?
Uwierz, trudno znaleźć partnera kobiecie po 50-tce, za to mężczyzna w tym wieku, do tego majętny, ma zdecydowanie łatwiej.
I tak po 30 latach małżeństwa, gdy żona spełniła swoje użytkowe funkcje, mąż ją wymienia na "lepszy egzemplarz".
Nie jest tak łatwo otrzepać się po takiej traumie i iść dalej, do tego z uśmiechem na ustach, a jeszcze traktując byłego męża jak przyjaciela i może spotykać się na kawki z jego nową miłością? Trudno pogodzić się z taką sytuacją, Ty tak lekko o tym piszesz, bo patrzysz na sprawę z męskiego punku widzenia.
Michalina jest dopiero na początku drogi, być może mąż się opamięta, ale jeśli nie, najbliższy czas nie będzie dla niej łatwy.

I tego sie najbardziej boje - wyprowadzki meza , "przypadkowego" pojawienia się młodej kobiety i przekonania z jego strony, ze "powinnismy zostać przyjaciolmi".
A na kozetce juz wyladowalam, bo nie chce czegos glupiego zrobic - jak to ktos napisal samobojstwo nie oznacza, ze nie chcemy zyc tylko ze nie chcemy zyc w danej sytuacji.
Ja jestem sama - moi rodzinie nie zyja, nie mam rodzensta corki sa daleko. Wole ten stan zawieszenia (chociaz boli piorunsko) niz moment rozstania. Mam nadzieje, ze dam rade sie do niego psychicznie przygotowac.  Jak oceniam te 30 lat? Dobrze, wydaje mi sie, ze moj maz zawsze mogl na mnie liczyc a i ja na niego. On jest powsiagliwy w uczuciach, zadne tam przytulanie czy chodzenie za raczke ale w sprawach intymnych bylo dobrze (no moze ostatnio sie psolo i toz jego strony).

do bartass72 -pewnie masz troche racji, trzeba uczciwie spojrzec w przeszlosc, w jakims tam obszarze mission acomplished. Ale chce miec pewnosc, ze tak jest, ze uczucia z jego strony wygasly, ze to nie jest chwilowy kryzys wieku sredniego. Dlatego dalam mu szanse i bede czekac. Na pewno nie chce zadnego orzekania o winie, bo czego On jest winien- ze mnie nie kocha? Ale z drugiej strony przez 30 lat tyle nas laczy- rodzina, dzieci, rozmawialismy ze soba o swoich problemach, wspieralismy sie wzajemnie, jak on byl chory to pokazalysmy (ja i corki) , ze moze na nas w kazdej chwili liczyc. Ja nie jestem zaniedbana kura domowa, wygladam nadal atrakcyjnie, dbam o siebie, chodze na silownie.
Jestem aktywna zawodowo,nie siedze na garnuszku u meza, chciaz lepiej zarabia on. Ja nie chce go nienawidziec. Ale boli kurewsko. A co do wchodzenia w inne zwiazki. Chyba kobiety czuja inaczej- ja nie bede w stanie  wejsc w jakis emocjonalny zwiazek z innym mezczyzna przez wiele lat.

Może dlatego nie jarzysz, bo sama nie jesteś w takiej sytuacji, czego Ci zresztą nie życzę.
Michalina nie pisze, że kurczowo trzyma się męża, a że prosiła o to, żeby przemyślał, nie odchodził, to naturalne, większość kobiet i mężczyzn także, z początku tak się zachowuje, zwłaszcza po tylu wspólnych latach. Nie ma nic poniżającego w takim zachowaniu.
Oczywiście, siłą męża nie zatrzyma, ja tylko twierdzę, że godne rozstanie (tzn, bez awantur, prania brudów, próbach okradania współmałżonka), a ból z powodu porzucenia, to dwie różne sprawy,

J.w. obyś na własnej skórze nie musiała doświadczyć tego, co w tej chwili przeżywa Michalina, wiesz, że punkt widzenia zależy od....

Jaką "wyższością" ? Nie jestem przekonana, że mnie to nie spotka, bo absolutnie nikt nie ma szans być o tym przekonanym na 100%, każdy może zostać porzucony. Mało tego, byłam już w separacji, ale wrócilismy do siebie. Tyle, że zamiast deklaracji "na dobre i na złe" żyjemy chwilą. Nie zakładam już, że któreś z nas nie uzna, że osobno bedzie lepiej.   Wiem, że gdyby odszedł, daję radę, nie wpadam w rozpacz, poboli, ale przestanie. Świat się nie skończy, trzeba żyć dalej i szkoda, by to życie było głównie pretensjami i tęsknotą za kimś, kto  nie chce, nawet mimo tylu wspólnych lat, już ze mną być.  Wolność też może być fajna.
Chciałam Ci dać takiego "energetyzującego kopa", bo moim zdaniem szkoda życia na rozklejanie się, ale jeśli wolisz pogrążenie w żałobie to szczerze współczuję.

Na pewno musisz zachować spokój, choć wiem, że to nie łatwe. Myślę, że to, co powiedział Ci mąż; że od dawna Cię nie kocha, nie koniecznie musi być prawdą, w tym sensie, że od dawna.
Zakładam, że jednak pojawiła się jakaś  kobieta (trudno mi uwierzyć, że on tak po prostu chce odejść, żyć  i mieszkać sobie sam), to jego wyznanie być może jest efektem nowego uczucia, tych osławionych motylków w brzuchu itd. W takiej sytuacji nic nie zdziałasz, bo on jest zafiksowany na nowe wyzwania i Twoje prośby, płacze, będą go tylko drażnić.
Możesz ewentualnie zaproponować mu terapię małżeńską, ale jeśli on odważył się i wspomniał już o rozstaniu, tzn. że myślał o tym od jakiegoś czasu, może się nie zgodzić, ale spróbować zawsze można.
Pisałaś, że chodził smutny, być może bił się z myślami, jak Ci to zakomunikować.
Jeśli Twoim zdaniem byliście dobrym małżeństwem, czy pytałaś go czego mu brakowało, dlaczego nic nie mówił, dlaczego nie dał Wam szansy?
Nie usprawiedliwiaj go, że nie jest wylewny, po tylu wspólnych latach, w Twoim przekonaniu, dobrego małżeństwa, należy Ci się szczera rozmowa, a nie zbywanie Cię, że on już nie kocha.
Piszesz, że jeśli przestał kochać, to nie jego wina, hmm, jeżeli nie zrobił nic żeby cokolwiek naprawić, tylko poszedł w szkodę, to owszem, jego wina, więc uważaj, żebyś nie obudziła się z ręką w nocniku.
Piszesz, że nie zamierzasz, ewentualnie, rozwodzić się z orzekaniem o winie. Jeśli udowodnisz mu winę, możesz wnieść o alimenty na siebie, należą Ci się po tylu latach służby.
Przeanalizuj, jak wyglądałaby Twoja sytuacja materialna, jeszcze pracujesz, ale jak sądzę, emerytura już blisko, więc nie odpuszczaj tak łatwo (w razie czego).
Michalino, nie bądź taka ufna i szlachetna, spróbuj go trochę prześwietlić, bo jak mówią; kto ma miękkie serce, musi mieć twardy tyłek.

Tak, on tez chcialby abysmy zostali przyjaciolmi, ale juz mu wylasnilam, ze do przyjazni po rozstaniu potrzeba symetrii - obje strony musza miec swiadomosc, ze cos sie skonczylo. A w naszym przypadku tak nie jest. Dziecmi nie mam zamiaru go rozgrywac, na pewno nie zmieni z tego powodu zdania a moze byc tylko gorzej. Zastanawiam sie czy po prostu nie chcialam pewnych faktow dostrzec. Ale na uczciwe rozliczenie z soba przyjdzie czas po rozstaniu, jesli do niego dojdzie - dzisiaj wydaje mi sie, ze to jest nieuniknione. Na razie staram sie przezyc dzisiejszy dzien.