Niczego nie potrafię :( - Netkobiety.pl

nie wmawiaj sobie niczego

Grunt to przestać się nad sobą użalać, bo w ten sposób niczego się nie nauczysz. Nie jesteś głupia. Jedni szybciej się uczą np. gotowania czy jazdy samochodem, a inni potrzebują dużo czasu. To nie znaczy, że ktoś jest głupi. Każdy z nas ma jakieś swoje ograniczenia, trzeba je zaakceptować. Jeśli chłopak Cię zostawi, to właśnie dlatego, że masz takie podejście, a nie że z niektórymi rzeczami gorzej sobie radzisz. Jednak najłatwiej jest nam zwalać winę na jakieś czynniki niezależne od nas, zamiast wziąć się za siebie. Moim zdaniem najważniejsze są starania i robienie czegoś ze swoimi słabościami. Każdy będzie podziwiał taką osobę.

Moja była przyjaciółka nie umiała gotować (jadła na mieście albo kanapki w domu), sprzątać, prawo jazdy zdała za ósmym razem, ale znalazła pracę w której się spełniała i znalazł się facet, który ją pokochał. Tylko ona nie przejmowała się, że nie jest we wszystkim idealna. Sama napisałaś, że Twoim "konikiem" jest angielski, więc tego się trzymaj. Nie musisz uczyć akurat licealistów. Możesz spróbować uczyć dorosłych albo właśnie dzieci, skoro dobrze Ci się z nimi współpracowało. A uczenie dzieci wcale nie jest proste, więc już nie bądź dla siebie taka surowa. Licealiści lubią poprawiać i pokazywać, że są mądrzejsi. Grunt to odpowiednie podejście i dystans do siebie. Nie ma ludzi nieomylnych. Nawet jeśli świetnie zna się język, to można zrobić różne błędy. Moi nauczyciele też robili i nikt nie myślał, że są beznadziejni. Praca z licealistami czy studentami może być bardzo fajna, bo tutaj obie strony uczą się od siebie. Także powinnaś spojrzeć na to w ten sposób.

Powiem ci tak, jak podchodzisz do zadania i myślisz,  nie umiem tego zrobić, nie potrafię, na pewno mi nie wyjdzie to uwierz mi faktycznie tego nie zrobisz. Mam przykład po sobie, piekłam ciasta i  były bardzo dobre bez większego angażowania się w pieczenie, ale jak przyjeżdżali do mnie teściowie (w stosunku do mnie bardzo krytyczni), żadne ciasto mi nie wyszło, jak nie przypalone, to jakieś za bardzo wilgotne to znowu za słodkie lub za kwaśne. Dobre ciasto zdarzyło im się zjeść u mnie tylko kilka razy, jak tak wpadli bez zapowiedzi.  Tak krytykowali mnie na każdym kroku aż im uwierzyłam, że synowi ich trafiła się wręcz łamaga, wiesz mi, że nie umiałam nawet  ładnie obrać ich ziemniaków (w domu swoje potrafiłam .
W pracy też, powiedzmy miałam sporządzić np. raport lub sprawozdanie jak pomyślałam, ze tego nie umiem to ciężko mi szło, brałam pracę do domu i siedziałam czasami długo w nocy i ledwo skleciłam kilka zdań, wszystko było bez sensu. Zaczęłam kontrolować swoje myśli (oczywiście dopiero po terapii), odrzucać te które mówią - nie dasz rady, na ich miejsce na siłę wciskałam - no pewnie ze potrafisz, przecież to nic trudnego inni to robią to i ty dasz radę. Na początku musiałam stoczyć walkę  sama z sobą, trochę to trwało ale z czasem udało mi się i w pracy jestem cenionym pracownikiem, dostaję nagrody. Czasami przemknie mi myśl, znowu nic nie umiem, ale szybko  się jej pozbywam, teraz to świadomie  robię.  A z teściami nie utrzymuje teraz kontaktów i tak mi dobrze.
Piszesz, że jesteś dobra w angielskim, dajesz korepetycję to w tym się rozwijaj, to doda ci pewności siebie, a wtedy i pozostałe sprawy też będą przychodzić ci łatwiej, tylko podstawa, nie dopuszczaj myśli, że  jesteś jak to napisałaś zamotańcem. Nikt nie musi być dobry we wszystkim i co z tego, że słabo gotujesz, znajdź sobie kilka potraw, jakieś pasty czy sałatki, poćwicz w samotności, a później popisz się nimi przed rodziną, przed znajomymi, doda ci to pewności siebie w gotowaniu.
Co chodzi o sprzątanie, to też twój porządek i nikomu nic do tego. Podstawa to nie wolno myśleć o sobie źle, a już na pewno mówić o sobie, że jest się jakimś niewypałem, bo jak tak będziesz myśleć to inni tak cię będą odbierać.