Nie mogę sobie poradzić z rozstaniem. - Netkobiety.pl

Potrzebuję pomocy. Jestem dziewczyną kochającą za bardzo, która dostrzegła problem za późno.
    W niedzielę 13 września po raz drugi rzucił mnie chłopak. Jesteśmy rówieśnikami, mamy po 22 lata, był to nasz pierwszy związek. Przeżyłam to bardzo, groziłam, że się zabiję, jeśli mnie nie opuści, że bez niego jestem niczym. Samo rozstanie trwało 3 godziny, gdzie ja płaszczyłam się przed byłym chłopakiem by dał nam jeszcze jedną szansę, a on tulił mnie tylko, jak sam powiedział, z resztki szacunku i dlatego, że tego potrzebuję.
    Pierwszy raz zerwał ze mną trzy miesiące temu. Powiedział, że przestał mnie kochać. Chciał  ze mną zerwać później, ale za radą jego mamy zrobił to od razu. Powiedział, że jestem piękna i idealna, ale nie potrafi mnie kochać, chociaż bardzo chce.
    Po dwóch godzinach przyszłam do niego oddać rzeczy mając nadzieję, że do mnie wróci. Zbagatelizowałam to, że już mnie nie kocha i nie potrafiłam przyjąć to sobie do wiadomości. Powiedział, że chce mnie przytulić. Potem, że chce spróbować jeszcze raz, czuł się, jakby ktoś mu zabrał część siebie, nie potrafi be zemnie żyć. Skończyło się seksem. Późnym wieczorem przyznał się jednak, że nadal nie wie, czy mnie kocha. Znowu to zbagatelizowałam, cieszyłam się tylko, że chce być ze mną nadal.
    Następnego dnia starałam się być, w moim mniemaniu, idealną dziewczyną jaka istnieje. Tak naprawdę nie odstępowałam go na krok, ubóstwiałam, jak zwykle. On nadal mówił, że się waha, potem rozpłakał się i powiedział, że nie potrafi mnie nie kochać i czy mu wybaczę, bo nie potrafi żyć beze mnie.
    Spędzaliśmy czas, w moim mniemaniu, jak zwykle, na spędzaniu ze sobą każdej chwili. On lubił spędzać ze mną czas, jednak było to dla niego za dużo. Obiecałam mu, że to się zmienię, on też chciał być dla mnie bardziej czuły. Minął tydzień i z racji końca roku akademickiego, każdy z nas rozjechał się do swoich miast, do domu. Mieliśmy się spotkać w połowie sierpnia i wyjechać na wspólne wakacje z jego rodziną.
    Jak zawsze przy rozłące wpadłam w depresję i manię, co on teraz robi. W moim mniemaniu odzywał się do mnie za rzadko, jakby mnie nie znał. Chciałam wiedzieć co robi, obserwowałam jego profil na fb, martwiłam się, że nie chce już ze mną być. Byłam zazdrosna, że pisze z innymi dziewczynami. On sam tego nie ukrywał, mówił mi o problemach tych dziewczyn i o czym z nimi rozmawia, że to są tylko koleżanki, z którymi czasem chodzi na piwo i był smutny, że mogę go posądzać o zdradę i mu nie ufam. Nie był na mnie zły. Zawsze miał dużo koleżanek i mi to przeszkadzało. Umówiliśmy się, że to ja mam być najważniejsza, a co on z nimi robi mnie nie interesuje. Sama zaproponowałam taki układ, mimo że to było bolesne, zaczęłam wtedy czuć, że ze mną jest coś nie tak i myśląc że mnie rani, ranię jego, że żądzą mną bezpodstawne uczucia. Jednak i tak miałam do niego pretensje, że więcej pisze z nimi niż ze mną. Nie zauważałam, że dzwoni do mnie codziennie i rozmawiamy nawet po dwie godzinny dziennie przez telefon i to on sam do mnie dzwoni. Dla mnie było to za mało. Okres rozłąki przeplatał się z euforią, że niedługo go zobaczę, a depresją i moimi wyrzutami do niego, że pewnie mnie nie kocha i ma mnie gdzieś.
    Minęło półtora miesiąca i pojechałam do niego ciesząc się, że go znów zobaczę. Bardzo tęskniłam. Jak później dowiedziałam się podczas rozmowy z drugiego rozstania, wrócił do mnie tak naprawdę z litości i z strachu przed byciem samym. Nie tęsknił za mną w tym czasie, w sumie się nie dziwię, skoro potrafiłam wybuchać płaczem i wyrzutami. Nie wiedziałam jeszcze o tym i próbowałam żyć z nim jak najlepiej jak umiem. Spędzaliśmy razem cały czas, jako że byłam w gościach. Odprowadzał mnie do domu jego babci i budził mnie rano, wyjechaliśmy na wycieczkę na Węgry. Często mówiłam, że go kocham, tylko wtedy mi odpowiadał, że on też. Sam nigdy z siebie nie powiedział mi, że mnie kocha. Czasem mówił, że jeszcze się zastanawia i nie wie, czy chce ze mną być. Odrzucił plany zaręczenia się ze mną za pół roku i mówił, że musi to przemyśleć. Ja za to weszłam w rolę kogoś, kto miał to wszystko naprawić.
     Czułam się winna sytuacji, mówiłam, że to moja wina i zmienię się, przestanę mu wchodzić na głowę i wtedy on zdecyduje się być ze mną, że miłość to wybór, a nie uczucie. Mówił, że przeszkadzało mu to, że spędzam z nim każdą chwilę, mamy tylko wspólnych znajomych i nie mam swojej „paczki”, czuje, że zabierałam mu wolność, przeszkadzały mu moje rzeczy w jego pokoju w akademiku. Jest animatorem mojego czasu, że chce z nim być przez każdą sekundę mojego życia. Jestem niesamodzielna, cały czas musi mnie trzymać za rękę, odprowadzać, chodzić za mną. Ja mu cały czas mówiłam że jest idealny, że nie mogę żyć bez niego, że chcę być z nim i go kocham i zrobię wszystko. Jednak nadal chciałam od niego więcej zapewnień jego miłości co do mnie, a gdy nie dostawałam tego, co w moim mniemaniu potrzebuję, robiłam sceny, że mnie nie kocha, obrażałam się na niego pokazując mu smutek i obojętność. On za każdym razem był smutny i zawsze po takiej scenie robił to, co od niego chciałam – tulił się, całował, ale zaraz potem znów brał mnie na dystans, ja znowu byłam smutna, płakałam i tak w kółko. Był to schemat- jesteśmy razem, jest dobrze. Nagle ogarnia mnie fala smutku, bo na przykład zamiast zwracać na mnie uwagę, rozmawia z kimś innym. Ja mu pokazuję mój smutek, albo uciekam. On próbuje ode mnie wyciągnąć co się stało, nie rozumie, że mnie to rani. Mówię mu z wyrzutem co czuję, a on by to naprawić, to robi. Nigdy mi nie mówił o swoich uczuciach i potrzebach. Późno się dowiedziałam, że dusi się w tym związku i jestem kobietą bluszczem. Zamiast się zająć sobą, chciałam, by był cały czas przy mnie i mną się opiekował. Że jest to jego zadanie, wypełnić mi pustkę niekochania mnie przez rodziców. Nadal mam przeświadczenie, że to on był dla mnie idealny, a ja wszystko zepsułam chęcią bycia z nim cały czas, że było mi cały czas mało. Mam teraz z tego powodu straszne wyrzuty sumienia.
    Przy drugim rozstaniu powiedział, że jestem piękna, idealna, ale mnie nie kocha. I zrobiłam wszystko by być z nim, ale nic to nie dało. Stwierdził, że jest złym człowiekiem i nie potrafi nikogo kochać, że chce być sam. Nie mogę sobie przetłumaczyć i nadal mam złudną nadzieję, że mnie kocha, że to się da jeszcze naprawić. Chcę być z nim. Zerwaliśmy kontakt, umówiliśmy się tylko na odbiór naszych rzeczy za dwa tygodnie. Przy błaganiu go poprosiłam go, by za dwa tygodnie odezwał się, czy to na pewno koniec. Powiedział mi, że nie powinnam z nim być, że moje łzy przestają na nim robić wrażenie, że jeśli z nim zostanę będziemy nieszczęśliwi i w końcu mnie zdradzi. Jednak równocześnie nie chce zrywać ze mną kontaktu i chce się ze mną przyjaźnić. Nie dociera to do mnie.
    Przeczytałam artykuły o toksycznej miłości i dwie książki - „Kobiety, które kochają za bardzo” Robin Norwood i „Toksyczne związki” Mellody Pia. Chcę się wyleczyć z tego uzależnienia, ale nadal nie jestem pewna, czy chcę to zrobić dla siebie, czy z nadziei, gdy zobaczy że się zmienię, wróci do mnie. To, że przez trzy miesiące udawał, że wszystko jest w porządku i mam się nie martwić, jednak zależało mu, próbował mnie zmienić jak to określił – bym była szczęśliwa, ale na złym przykładzie, nie dociera do mnie. Nadal mam wrażenie, że gdyby mnie przeprosił, wróciłabym do niego, bo w naszym związku nie było żadnej przemocy tylko radosne spędzanie ze sobą czasu. Że gdy teraz, gdy nie będę się do niego odzywać, zatęskni za mną i będzie chciał wrócić, jak to zawsze było. Po przeczytaniu ,,Toksycznych związków'' znalazłam odzwierciedlenie naszego związku, że byłam nałogowcem miłości, a on książkowym przykładem nałogowca unikania bliskości. Cykle naszego związku były identyczne do tych, przedstawionych w obu książkach. Jestem na etapie obsesyjnego pragnienia jego powrotu, ale powstrzymuję się od kontaktu z nim. Jednak nadal gdy ktoś dzwoni, mam nadzieję, że to on, wchodzę na fecebooka z nadzieją, że coś do mnie napisał, sprawdzam co na nim robi. Zdałam sobie sprawę z mojej obsesji, ale nie potrafię przestać.
    Moje obecne zachowanie pełne jest sprzeczności. Raz nie chcę, by był już częścią mojego życia, nagle pojawia się nadzieja co do powrotu. Nie dopuszczam informacji, że sam nie chce ze mną być. Chcę rozpocząć terapię i naprawić siebie, ale mam wątpliwości, czy chcę to zrobić dla siebie, czy po to, by wrócił. Wymyślam scenariusze co by było wtedy, gdybym się opamiętała. Raz jego obwiniam o zakończenie związku, że nie był dla mnie dostatecznym wsparciem, a raz siebie, że byłam wariatką i małą dziewczynką, że to wszystko moja wina, a on powiedział mi o mojej idealności tylko po to, by mi nie było przykro.
    Najgorsza jest ta nadzieja na to, że nadal będziemy razem, skoro oboje stwierdziliśmy, że mamy ze sobą problem. Powiedział, że nadal miał nadzieję, że znowu będzie mnie kochał tak, jak sam rozumie miłość i dlatego nie chciał ze mną zerwać i udawał dalej, że jest w porządku. Tłumaczę sobie, że jest niedojrzały i nie wie, co to miłość, skoro mówił, że lubi spędzać ze mną czas, jestem dla niego piękna. Ale sam powiedział, że takie uczucia może żywić do przyjaciółki, a we mnie dziewczyny i przyszłej żony nie widzi.
    Za dwa tygodnie, gdy wrócę na studia, rozpocznę terapię w związku z moim trudnym dzieciństwem, rozwodzie i powrocie moich rodziców do siebie, patologii w moim życiu. Mam nadzieję na ozdrowienie, ale gwałtowne uczucia które mam, nie pozwalają mi racjonalnie myśleć. Boję się swojej przyszłości i czuję do siebie żal, że nie uratowałam tego związku i obwiniam się za to, co się stało. Że można było temu zapobiec, ale nie byłam świadoma tego, co i dlaczego się ze mną dzieje. Chciałabym pokochać siebie i być silna, ale dla siebie, nie dla niego. Ale nie potrafię.
    Cieszę się, że uświadomiłam sobie moje błędy i chcę wierzyć, że jestem jeszcze młoda i mam szansę z tego wyjść.