panicznie boje się psów, jak mam pokonać ten lęk?? - Netkobiety.pl

Dusza , a czy ty masz psa ? Jeśli nie to polecam abyś go sobie sprawiła . Jeśli nie możesz z jakiegoś powodu to polecam zaprzyjaźnienie sie z pieskiem np. znajomych , wiem że ciężko jest pokonać taki lęk , ale wiem też , że to bardzo pomaga . Gdy  byłam dzieckiem też pogryzł mnie pies ,lęk pokonałam gdy tato kupił ratlerka . Pokochałam psiaki , z każdym pieskiem potrafię sie ,,dogadać'' , nawet najgorszy zły pies jest do mnie przekonany po paru chwilach . 3 lata temu zaprzyjaźniłam się z dwoma rotwajlekami , mimo że każdy odradzał mi jakikolwiek kontakt z tą rasą . Sama mam trzy psy , potrafię zrozumieć mowę ich ciał , wiem  kiedy czegoś chcą . Wiem też doskonale , że ktoś kto boi się psów jest w niebezpieczeństwie , ponieważ pies wyczówa jak ktos sie go boi i staje się mimo łagodności agresywny . Pies wyczówa , każde nasze odczucie , smutek , żal, złość , obawę dlatego są  tak dobrymi przyjaciółmi .

dusza- mój facet jest strasznym "kociarzem". Do każdego kota musi podejść i każdego kota musi wygłaskać. Psów jednak boi się panicznie i tutaj sytuacja jest ta sama. Jako że jestem "psiarą" i znam się troszkę na psich charakterkach, postaram Ci się nieco przybliżyć jak to wygląda ze strony naszych canis lupus familiaris i nie tylko, chociaż prawdopodobnie to wiesz. Tak czy siak nie szkodzi zaryzykować.

Psy wyczuwają ludzki lęk. Gdy się boisz, one automatycznie reagują agresją; jest to coś na wzór obrony. One bowiem odbierają te sygnały jako alarm i od razu rzucają się z zębami. To naturalny odruch (to zwierzęta, zatem działają instynktem). Skoro zostałaś ugryziona przez psa, nic dziwnego, że przeżyłaś traumę i zniechęciłaś się do tych zwierząt, ale jeśli zależy Ci na ponowne wkroczenie w inny wymiar w związku z nimi i nabrać zaufania, musisz zadziałać z odpowiednim podejściem. Każdy z nich ma INNY charakter. Dokładnie tak samo jest z ludźmi.

Staraj się nie stawać jak wryta na widok psiaka. Wiem, że to łatwo powiedzieć, bo zawsze tak mówię mojemu facetowi, ale próbuj. Sztywniejący człowiek to kolejny alarm dla zwierzęcia, bo myśli, że ktoś chce zrobić mu krzywdę (prawdopodobnie człowiek wytwarza wtedy charakterystyczny zapach bądź enzymy, które w ten sposób odbierane są przez psa). Jeśli widzisz "szczekota" na smyczy, spokojnego i absolutnie nie mającego w zamiarze Cię zagryźć, pomyśl sobie: "i tak jest uwiązany, więc nic mi nie zrobi". Nerwy nic nie dadzą, a tylko pogłębią lęk i jeszcze bardziej zdenerwują psiaka. Na sam początek (podobnie robi się w leczeniu arachnofobii- od małego do największego pająka) spróbuj zbliżyć się do najmniejszego psa, jakiego widzisz (oczywiście chodzi mi o czyjeś zwierzęta, bo do obcych tak czy siak radzę nie podchodzić)- np. do jakiegoś kundelka uwiązanego przy płocie nieopodal marketu. Jeśli siedzi spokojnie, możesz śmiało spróbować (nadal pocieszaj się myślą, że jest uwiązany) się do niego zbliżyć. Z psami robi się tak: podchodzisz do malca i najpierw wyciągasz spokojnie dłoń, którą on ma za zadanie obwąchać. Jeśli przypasuje mu Twój zapach, położy uszy i da się wytarmosić (jak wywali się kołami do góry to już będzie najwyższa forma zaufania i przyjaźni). Jeśli jednak zacznie unosić wargi i warczeć zaciekle, nie brnij na siłę. Pies po prostu Cię nie polubił (ja pomimo podejścia do tych zwierzów też nie miałam lekko- ze strony niektórych to była nienawiść od pierwszego wejrzenia ). Chyba, że zwierzak już podczas wyciągania przez Ciebie ręki zacznie ujadać, wtedy wiadomo, że nie ma co nawet podejmować próby. Nawiasem pisząc, zapach to główna wizytówka człowieka. Niestety konwersacja między nimi a nami jest niemożliwa, zatem pieski nasze charaktery rozpoznają po woni.

Jak już pisałam, każdy zwierzak jest inny i nie od wszystkich trzeba od razu wymagać przyjaźni (to tak samo jak z relacjami międzyludzkimi- nie wszystkich da się polubić). Do tego trzeba czasu i podejścia. Anyway, gdy już uda Ci się wygłaskać jednego psiaka, z resztą pójdzie już o wiele łatwiej. Z kundelków przerzucisz się na nieco większe psy w typie Spaniel czy jakieś większe Teriery. Potem przyjdzie czas na Owczarki, Rottweilery i inne. I wobec każdego z tych podejście jest to samo- najpierw zapach, potem głaskanie. Na zaufanie zwierzaka trzeba sobie zasłużyć. One bowiem czują potrzebę respektu jak każda żyjąca istota. I pamiętaj- nic na siłę! Jeśli któryś ze zwierzaków Cię nie polubi, daj mu spokój. Po czymś takim jednak nie zniechęcaj się. To tak samo jak by któraś osoba nie wykazała wobec Ciebie sympatii, ale jednak masz automatycznie znów to poczucie, że znajdziesz inną przyjaciółkę czy przyjaciela. Ugryzienie przez psa traktuj jak obrazę ze strony jakiegoś człowieka- zdarza się, ale to nie sprawia, że nabierasz strachu przed każdą istotą ludzką, prawda?.

Mnie też kiedyś ugryzł pies (mam bliznę na udzie do tej pory), ale nadal uważam, że psy to najwspanialsze istoty na świecie .

Życzę powodzenia i pozdrawiam!

Ja też się boje psów. Kiedyś je uwielbiałam do czasu jak jeden mnie nie ugryzł. Nie wydaje mi się, że kontakt z psem czy szczeniakiem pomoże. Mam stały kontakt z psem, nie jednym. I tym znajomym potrafię zaufać, bez względu na wielkość.
Problem pojawia się gdy pojawia się obcy pies. Nauczyłam się już nie stawać jak wryta ale czasem przechodzę na drugą stronę ulicy.

może ktoś mógłby mi doradzić jak się bronić jeśli już zaatakuje mnie pies:( w tamtym roku miałam również nie przyjemna sytuację. Wracałam w nocy do domu i zaatakowały mnie dwa duże psy mieszańce. Stanełam jak wryta , jedyne co zrobiłam to prysnełam gazem, który nosze przy sobie zawsze, tak się wystraszyłam ze do tej pory nie chodze tamta droga;( kurcze chciała bym pokonac ten przeklęty lęk;( ale musze tez nauczyc się obrony.

Ja tez boje sie psow.. Znajomi zawsze sie ze mnie smieja jak mozna bac sie psa:) Mnie nie ugryzl, ale jak mialam 6 lat na mojego 4letniego wowczas brata rzucil sie wielki rotwailer i ugryzl go w glowe. Dzis moge posiedziec w towarzystwie psa, ale tylko takiego, ktorego dobrze znam. Najgorzej jak ide sama ulica i widze jak pies biega bez smyczy, wtedy potrafie momentalnie zawrocic sie i pojsc droga na okolo (kiedys w ten sposob zrobilam 2 km niepotrzebnie wiecej ;p). Strasznie tez denerwuja mnie osoby, ktore ida z psem, pies zaczyna do mnie podbiegac, szczekac a one zawsze "spokojnie, on nie ugryzie, niech sie pani nie boi" a mnie az nosi ze strachu i nerwow na to osobe. Z psem nigdy nie wiadomo. Wlasciciel tego co rzucil sie na mojego brata tez tlumaczyl na policji, ze przeciez nigdy nikogo nie ugryzl bo wytresowany itd. No i co.. A jednak ugryzl.

ja robie tak samo albo cofam sie i ide na okolo albo jak widze przed soba kogos z psem to zatrzymuje sie i odczekuje chwile az beda dalej i ide wolniej dopoki nie znikna mi z oczu a te tlumaczenia wlascicieli psow sa tak wkurzajace ze szok, mialam sytuacje ze stalam pod klatka z dziecmi i gosc piany jak stodola spuścił  ze smycze amstafa BEZ KAGAŃCA, ten pies podbiegl do nas, moja starsza corcia (ma 4 latka) tak sie wystraszyla ze budzila sie po nocach przez jakis czas. mlodsza jest jeszcze malutka nie wie za bardzo o co chodzi ale mimo wszystko gdy zobaczyla ze starsza placze i ona zaczela. a wlasciciel zero reakcji ,prawie zataczal sie na chodniku. ze stresu nie moglam znalezc klucza od klatki, choc mialam go w kieszeni trwalo to kilka sekund a ja mialam wrazenie ze z godzine. na szczescie nic sie nie stalo ale stres byl ogromny teraz wygladam przez okno zanim wyjde z domu. tyle sie słyszy w telewizji o pogryzieniach przez psy dzieci i nie tylko. a zwlaszcza wiekszosc nieodpowiedzialnych ludzi zobowiazuje sie na wziecie wlasnie najgrozniejszych psow ktorych nie potrafia odpowiednio wychowac.

Ale z tym moim starchem przed psami bylo tez kilka smiesznych historii. Jak jescze mieszkalismy w starym bloku, w klatce bylo z 6 psow. Jak wchodzilam do klatki i juz wchodzilam po schodach zeby wejsc do domu wystarczylo zebym uslyszala warczenie psa przez drzwi a ja odrazu jak wariatka z powrotem w dol, zeby wybiec z klatki, az sie kurzylo za mna ;p I zawsze domofon do domu i "Mamo, bo wiesz co..", a mama "Matko kochana, dziecko poraz 5 dzisiaj sie zawracasz, juz po Ciebie schodze' Hahaha smiac mi sie teraz z tego chce;)
Inna to jak czekalam na kolezanke przed jej klatka. Stoje patrze,a woja strone idzie pies. Dosyc duzy, a ja juz nogi galareta, cala spocona a nie bylo gdzie uciec. Wiec stoje jak wryta, a pies idzie, zatrzymal sie na przeciwko mnie i stoi i sie patrzy. Myslalm, ze umre ;p A on stoi i stoi.. I wiecie co zrobilam ?;D
Zdjelam szybko plecak, wyciagnelam piornik a z niego stos dlugopisow i zaczelam nimi rzucac i krzyczec aport piesku, no juz uciekaj! A on cholerka nic. Ale z klatki wychdzila jakas Pani i wbieglam do niej jak opetana.
Hhaha no nie moge teraz sama z siebie. Co ja wyprawialam ze strachu. KABARET pierwsza klasa:D

hahaha no niekiedy sa bardzo zabawne sytuacje choc nam wydaja sie w chwili strachu nie  bardzo smieszne:Dkilka dni temu tez mialam smieszna sytuacje:) wyszlam wyniesc smieci i pod klatka stal jakis kundelek i oczywiscie wrocilam sie ze smieciami spowrotem hehehe

Odgrzebuję temat - chciałam opowiedzieć swoją historię. Kiedy miałam niecałe dwa lata rzucił się na mnie pies mojego wujka. Pies po prostu nie lubił dzieci. To było u mojej babci w domu, wujek był gościem i mimo że wcześniej babcia prosiła go żeby nie przyjeżdżał z psem to jednak zrobił to. Pies na szczęście mnie nie ugryzł, ale trauma została. Zresztą moja babcia bała się psów i przenosiła na mnie swoją fobię mówiąc mi wiele razy, że psy są złe, gryzą i trzeba się ich bać. Efekt tej traumy i babcinego "wychowania" jest taki, że w wieku 30 lat nadal panicznie boję się psów. Z biegiem lat walczyłam z tym lękiem i w efekcie nie boję się tylko tych, które znam od szczeniaka i tych, które z natury są wesołe, jak np. psy mojego partnera, kiedyś trzy, a dziś już tylko dwa kundelki (jeden naprawdę spory). Nie bałam się amstaffki znajomych, dwóch  dużych wilkowatych, ale niezwykle łagodnych piesków koleżanki, obronnego wilczura mojego wujka. Z tym ostatnim była dziwna historia: wiedziałam że wujek ma nowego psa do pilnowania warsztatu i domu, ale dzwonek nie działał i musiałam wejść na plac, choć wiedziałam, że pies tam będzie. No i był. Podszedł do mnie i po prostu polizał mnie w rękę, a potem zaciągnął do warsztatu do wujka. Mało się nie popłakałam ze szcześcia. W te wakacje w Dolomitach siedziałam na skałce i odpoczywałam. Miałam okres i czułam się strasznie źle, ale to był jedyny dzień w tych górach, musiałam wykorzystać okazję i trochę się powspinać. No i siedziałam taka powspinana i zmęczona na maksa, w dodatku obolała. I nagle podszedł do mnie golden retriever - należał do pary przewodników, po prostu biegł przed nimi. I zrobił coś bardzo dziwnego: mocno oparł wierzch głowy o mój brzuch na kilkanaście sekund, a potem popatrzył na mnie i słowo daję że się uśmiechnął - i pobiegł dalej. Nawet nie zdążyłam się wystraszyć. Nie wiem, co zrobił i po co. Właścicielka widziała to z góry, zeszła do mnie i przeprosiła, ale... to było strasznie dziwne.

A wczoraj zdarzyła mi się niezwykle niemiła sytuacja. Wujostwo mojego partnera ma psa rasy nie wiem jakiej, ale na pewno jest to pies myśliwski. Jest niewielki, ale bardzo agresywny. Non stop głośno szczeka, uniemożliwiając tym samym rozmowę. Rzuca się na ludzi, gryzie... i wkurza wszystkich, nawet siostrę mojego faceta, którą wszystkie psy uwielbiają wręcz z wzajemnością. Byliśmy u babci. Wujostwo mieszka w domu obok. Siedzieliśmy i rozmawialiśmy, kiedy nagle weszła kuzynka mojego faceta z tą gadziną. Gadzina zaraz rozdarła mordę oczywiście na mnie, wyczuwając że się boję, a ta dziewczyna nawet nie zareagowała. Mój facet stanowczo poprosił, żeby zamknęła psa w pokoju, bo ja się boję. Kuzynka nic, zero reakcji. W końcu jednak zamknęła zarazę, żeby po dwóch minutach wypuścić. I wtedy się zaczęło. Pies cały czas patrzył się prosto na mnie, widziałam jak się napina i przygotowuje do skoku. Prawie się rozpłakałam i powiedziałam mojemu, że natychmiast chcę jechać do domu. A ta dziewucha wzięła psa, powiedziała głośno i wyraźnie, tak że wszyscy to słyszeli: "chodź kochanie, idziemy do domu, bo to - i tu spojrzała na mnie - jest jakaś PSYCHOZA", po czym dosłownie wybiegła. Dawno nie czułam się taka upokorzona. Najgorsze, że nikt jej nie opierniczył za to. Nikt, nawet mój facet. Oczywiście powiedział, że zachowała się chamsko, ale dopiero po fakcie, w samochodzie. Nie dość że jestem 10 lat starsza od niej, to jeszcze byłam gościem pod dachem jej babci. Jestem pewna, że w mojej rodzinie by się coś takiego po prostu nie zdarzyło. Dziwne jest jeszcze to, że mimo że powiedziała to tak głośno, to chwilę później wszyscy łącznie z moim facetem udawali, że nic nie słyszeli. Naprawdę, nie zasłużyłam na takie traktowanie. Nic tym ludziom złego nie zrobiłam, zresztą zawsze traktuję innych tak jak chcę, by oni mnie traktowali a tu takie coś. I oczywiście pies na pierwszym miejscu. Porażka. Totalny brak kultury ze strony tej dziewuchy. Do teraz się cała trzęsę jak sobie to przypomnę. Mojemy facetowi już zapowiedziałam - ma zadzwonić do tej smarkuli i ją ochrzanić, bo w przeciwnym razie moja noga nie postanie u jego babci. Nie pozwolę się tak traktować. On twierdzi, że tego po prostu nie słyszał i jak znam życie, to po prostu to oleje. Niby mówi że kocha, ale widać rodzina na pierwszym miejscu. Strasznie mnie zawiódł.

Dusza - zapraszam do siebie do domu - mam dwie kundelki i gwarantuję Ci, że je polubisz. Kiedyś dawno temu, gdy miałam 6 lat zostałam pogryziona przez psa, ale po zawiezieniu mnie do szpitala i zastrzykach na tężec, znowu do tego psa podeszłam, tym razem bez pajdy chclea, a pies był łańcuchowy - na wsi. Drugi raz nie ugryzł. To zaczełam ryczeć, że ja chcę miec tego psa, i już. Przez wakacje pies był oswajany, a potem zył z nami w bloku do 18 r.z.

W moim życiu zawsze jest pies, a od pewnego czasu, nawet dwa. Zapraszam do siebie bo przełamiesz lęk - gwarantuję