Witajcie, byłam z facetem 4 lata w tym zaręczyny. wszystko poszło się czesać... Po roku bycie samą, poznałam bardzo fajnego ale to bardzo fajnego dobrego człowieka..spotykalismy sie, rozmwaialiśmy aż w końcu coś z tego wyszło. Dzieli nas 100km, Był czas, że zapomniałam o byłym...ostatnio całkiem bardzo całkiem przypadkiem spotkałam go na ulicy, za tydzień kolejny raz na koncercie i tak pare razy w dziwnych okolicznościach, a z kazdy widokiem to w sercu oranżada.. Mam obecnie bardzo fajnego faceta, dba o mnie, jest mega komicznie smieszny, mogę na niego liczyć, itp tid, ma wszystko o czym marzyłam jak byłam z ex. Dochodze do wniosku, że cierpię na tą 'żałobę od 2013" i wygramolić sie nie mogę, nic mnie nie cieszy z innych sfer życia. Przez swoje doły nie chce popsuć relacji z obecnym partnerem, bo to jest typ "z wymarłego gatunku". Mam pełną świadomość pewnych rzeczy, że czasami chyba wolałabym jej w ogóle nie mieć i być głupim dzieckiem. Co może być przyczyną mojego WIELKIEGO smutku wewnętrznego? Dodam do tego, że nic mi się kompletnie nie chce ostatnio, ani wstawać z łóżka ani iść do własnej firmy (ale idę). Poradniki psychologiczne czy filmy na youtube czy Michał pasterski itp itd...nie pomagają a do psychologa nie pójdę, bo na razie nie stać mnie na wizyty... Strasznie się martwię sobą, swoim zyciem i tym, że mój obecny partner nie będzie ze mnie zadowolony, że nie będzie ognia....bo się nie rozwijam a turlam się..mam świadomość tego ale nic z tym nie robię, żeby było lepiej. Może nie wiem od czego zacząć? gdzie zrobić pierwszy krok? Taki słabouszek jestem, jak mam sobie pomóc?
dodam, że mój stan wewnętrzny zaczął się psuć już od 2012r. a mamy 2015r. z tym, że z roku na rok, ciut gorzej ze mną ?
dziękuję za przeczytanie i pozdrawiam
Ona 28
. Widzisz, to jest tak skomplikowane jak wymyślenie i złożenie robota. Ciężko mi powiedzieć czy kocham ex, bardziej, że strony sentymentalnej do niego miejscami wzdycham, pierwszy poważny partner, pierwsze wszystko...Choć miałam wcześniej jeszcze 4 ale nic wielkiego tam nie zaszło. Z ex wiem, że nie będę szczęśliwa i głupotą by było jakbym robiła wszystko aby do niego wrócić...rodzinę też miał dziwną. Część była strasznie o mnie zazdrosna i podrzucała kłody pod nogi... (dużo pisać). Tamten związek jest spalony choć faktycznie coś do niego nadal czuję ale nie jest to kochanie. Reasumująć z tych wszystkich najlepszy jest ten z którym jestem obecnie i tu sama nie mogę siebie zrozumieć, że zamiast być szczęśliwą. Mam kogoś takiego u boku to ja sie czymś wewnetrznie zamarwiam, zniechęcam się do ŻYCIA i się nie zdziwię jak za jakiś czas coś się pokiećka w naszych relacjach... Cały czas staram się, żeby harmonia nie gasła choć tu, żeby chłopak nie cierpiał przez moje stany, bo po co ? Rozmawiam z nim dużo, sam właściwie rozkręca temat jak może mi pomóc, to mu odpwiedziałam: "być", bo myślę, że te 100km troche tutaj targa. Ale póki my razem ze sobą zamieszkamy, trochę jeszcze czasu minie. Dlatego przez ten czas chcę skupić się na naprawianiu siebie. Bo tak to on będzie nieszczęśliwy albo znudzi mu się ciągłe naprawianie mnie. Tylko od czego zacząć? Jak mam sobie pomóc. Jak szukać tu winnych, to niewinne są odległości czy ex czy obecny partner a winne tu - JA i mój wewnętrzny azyl.
