Partnerka z pięciorgiem dzieci, mam pytanie - Netkobiety.pl

A czy Ty sam masz jakieś obawy? Czy nie przeraża Cię wizja bycia częścią życia tych dzieci?

CatLady wydaje mi się że za krótko się znamy, by stwierdzić że chce być ze mną z miłości, czy tylko dla tego
że mam dobrą pracę, dom, że potrafię zapewnić jej i dzieciom, dobry byt.
Nie wiem wydaje mi się, że za szybko się zaangażowała, nawet mnie dobrze nie zna, a już wyznała mi miłość.
Na początku mi powtarzała, że kto będzie chciał kobietę z 5 dziećmi. Powiedziałem że kocham dzieci, i nie patrzę na kobietę z perspektywy ile ma dzieci, ale patrzę się na serduszko.
To wystarczyło, by się bardzo zaangażowała
Mam takie wrażenie że patrzy się, by zabezpieczyć przyszłość dzieci, nie wiem:(

Czy mam obawy? pewnie że mam, i to bardzo dużo mam obaw....
kocham bardzo dzieci, i cieszył bym się że dom będzie tętnił życiem:)
Ale przede wszystkim boje się, że syn będzie miał mało co do powiedzenia w swoim rodzinnym domu
O zazdrość między moim synem a dziećmi partnerki
Boje się czy dzieci mnie zaakceptują
Nie jestem ich ojcem, i tez boje się że dzieci partnerki będą to wykorzystywać i będzie tak: Nie jesteś moim starym, wiec nie będę Ciebie posłuchał, jeśli zwrócę uwagę Wiele jest obaw?
I nie wiem czego mogę się jeszcze spodziewać?

A jeśli mnie kocha prawdziwie, i jeśli dam sobie spokój, a okaże się że ona prawdziwie mnie kochała?
i stracę prawdziwą miłość to co wtedy?

Ja bym się nie związał. Ewentualnie w systemie LAT (Living Apart Together) - ty u siebie ze swoim synem ona u siebie ze swoimi.

Zgadzam się też oczywiście z przedmówczynią - jak ci się babka podoba, to zluzuj poślady, pospotykaj się i dopiero jak będziesz wiedzieć więcej to podejmij decyzję czy próbujesz dalej czy mówisz pas. Poza tym, trochę to niskie i prozaiczne, ale jednak ważne - po czterech porodach to ona może też nie być po prostu atrakcyjna i ci się przestać podobać.

ja tez bym była ostrozna , nie tasz szybko wyznaje sie niłosc tymbardziej gdy jest sie po jakis doswiadczeniech zyciowych i to nie miłych .

Mozna byc z kims kto ma dzieci  bo to nic zlego .
Tylko trzeba sie zastanowic czy podoła sie czy tez nie zostanie skrywdzone to nasze dziecko . Czy ta kobieta obdarzy uczuciem nasze dziecko majac tyle swoich

Jest ładną zgrabną, wysoka kobietą, nigdy bym nie powiedział że urodziła pięcioro dzieci
Z charakteru jest spokojną, pracowitą i opiekuńczą

Właśnie używa tych, kobiecych sposobów.
Zastanawiam się dla czego, nawet nie musiałem o nią walczyć? Obdarowała mnie uczuciem, którego nigdy nie miałem.
Dla tego ciężko mi w to wszystko uwierzyć, by można było się tak szybko zakochać
Więc bardziej wydaje mi się że szuka jelenia, by zabezpieczyć swoja i dzieci przyszłość

Ponad to, ja muszę myśleć o życiu, przyszłości, relacjach miedzy moim dzieckiem a jej dziećmi
Jeśli był bym sam, to bym się zdecydował
Ale mam wspaniałego syna, i nie chciał bym by czuł się pokrzywdzony
Może dojść do tego że jej dzieci, mogą dokuczyć synowi ja stanę na swoim synem, a ona za swoimi dziećmi i może być zgrzyt:(
Tak samo, jej dzieci mogą mieć mnie głęboko w czterech literach, a końcowy wynik tego będzie taki że, ja z synem nie będziemy mieli nic do powiedzenia w swoim domu

Czasem występuje zjawisko, które ja nazywam przerzuceniem uczuć. Wiele razy spotkałem się z tym że osoby samotne szybko wyznawały miłość, bo w taki sposób szybko mogły przestać być samotne. Chodzi o to, że Ty nie do końca musisz się jej podobać. Spełniasz minimum, jakie ma w założeniach, a czy jest coś więcej? Nie wiem. Sam stwierdziłeś, że wyznała Ci miłość za szybko.
Problem takiego podejścia zaczyna się po kilku miesiącach wspólnego życia lub kilku latach. Wtedy może się okazać, że to, co wystarczyło "zdesperowanemu" partnerowi na początku, potem już nie wystarcza. Jak za szybko zrobi się pewne rzeczy, to potem więź nie jest zbyt silna. Zakładam, że pierwszego męża kochała i problem może się pojawić, jak więź z Tobą będzie słabsza, niż więź z nim, w okresie "szczęscia".

Spotkałem już kilka osób, które przeżyły takie związki. Dzieje się różnie, ale jak ktoś postępuje nierozważnie, potem wszystko się rozlatuje. Co możesz zrobić? Wydłużyć relację. Najpierw musi powstać realna więź, a potem dopiero wskakuje się na głęboką wodę. Ona może przerzucać więź, którą wytworzyła do innych facetów na Ciebie. Wiem, jak to brzmi, ale tak często jest. Najgorsze jest to, że potem pojawia się frustracja, jak nowy partner nie ma cech starego, jak już się razem mieszka. Niektórzy nawet siłowo starają się wymusić, by nowy partner się zmienił.

Tak, jak napisałem, najlepiej jest rozciągnąć wszystko w czasie.

tak trzeba byc ostroznym , chociaz nie zawsze musi tak byc bo zycie rozne fgle płata .
i moze byc szczesliwy z ta kobieta i jej 5 dzieci . ale najpierw trzeba sie dobrze poznac . bo teraz to za szybko aby stwierdzic

to juz sam musi ocenic
sam musi wiedziec czego chce

Ja tez jestem samotna mama , a nie szukam jeslenia
szukam kogos z kim moge spedzic reszte zycia .
A mam dzieci , i chcialabym aby przyszły partner je zaakceptowal .

Wiec mimo tak wielodzietnej rodziny ta pani tez szuka aby nie byc samotna .
Chociaz za szybko wyznaje milosc .
Bo napewno ma przezycia z przeszłoscia zwiazane i to zawsze zapala sie czerwona lampka .
ale kazdy jest inny .
Ale wybory w zyciu naleza do nas samych

Szybkie wyznanie miłości powinno wzbudzić u ciebie niepokój. Strzeż się takich ludzi, którzy zakochują się po kilku spotkaniach. Najczęściej nie potrafią odróżnić zauroczenia od miłości

Problem jest chyba inny bo co kultura to obyczaje i zupelnie co innego by Ci znajomi "radzili" gdybyć żył na innym kontynencie. Choćby w takiej Am. PŁd. duża rodzina jest powodem do dumy. A posiadanmie 1-2 dzieci patologią. Zupełnie inaczej niż u nas. Duża rodzina to troski i radości x X ale tylko dlakogoś kto ceni życie i wartości rodzinne.

Przede wszystkim, trzeba podjąć decyzje czy zyje się dla siebie, samemu podejmuje decyzje, czy zgodnie z wolną innych. Po drugie, należy odrzucić kwestie dzietności kobiety i zastanowić się nad tym, jakie relacje panują między wami. To podstawa podstaw i od tego należy zacząć. Dopiero potem są kwestie ew. wspólnego życia, wychowania dzieci, itp. Pewne rzeczy można rodzielić, innych się nie da. Nie trzeba trzymać się uparcie standardowych schematów. Dla mnie np. szokujące jest to, że już jest kwestia wspólnego życia i zamieszkania. Musisz chyba być bardzo niedojrzałym człowiekiem (mimo posiadania syna). Wyobrażam sobie to tak, że w normalnym poznawaniu siebie czasami mijają miesiące a nawet lata zanim dojdzie do "małżeństwa". Dojrzali ludzi bowiem najpierw nawiązują relację uczuciową a dopiero potem idą ze sobą do łóżka (czy zamieszkują razem, jak zwał tak zwał to jest to samo). Po drugie gdybanie o problemach (które słusznie przewidujesz, które bedą) nie służy niczemu o tyle, żę owszem można je przewidywać, przygotować się na nie, ale one się i tak pojawią i wtedy trzeba będzie je rozwiązywać. Stawianie wszystkiego w relacji walki między wami (ja - ona) już dzisiaj a nie dialogu pokazuje jak "egoistycznie" zapatrujesz się na ten związek. Ktoś inny by np. powiedział, że takie sytuacje zawsze się da rozwiązać drogą dialogu i kompromisu (ktoś kogo cechuje taki właśnie sposób postępowania). I tak samo jak ona może "polować na jelenia" (co to za określenie? - od ilu tys. zl brutto miesięcznie jest jeleń?) tak samo TY możesz być nie dojrzały do związku parterskiego. Więc zamiast się spieszyć, daj relacji dojrzeć, poznajcie się lepiej jeśli chcecie a intencje bycia razem wyjdą same zarówno z jej jak i z Twojej strony (bo nie uważam, że Twoje są 100% czyste). Jeśli natomiast czujesz, uważasz że ulegasz manipulacji, to po prostu nie spiesz się, czekaj.

Hmmmm....poznalam swego czssu pana z 4 dzieciakow, w tym jedno niepelnosprawne, a jedno male....

I jakos nie przerazala mnie ilosc dzieci, chociaz mam jedno swoje( to chyba podobna sytuacja do autora)
I zdaje sobie sprawe z obciazen liczna rodzina.( + mama tych dzieci)

I jak zauwazyl maniek- dalam temu po prostu czas....a czas sam wszystko rozwiazal...

Stad moja rada: nie martw sie na zapas.

ja bym wiała na miejscu autora tym bardziej, że może poznac kobietę bez aż takich zoobowiązań.

Uważam, że tylko szczera rozmowa z Twoją partnerką pomoże Ci podjąć decyzję. Tak naprawdę rady innych osób nic Ci nie dadzą. Sam musisz podjąć decyzję czy ją kochasz, czy kochasz jej dzieci i czy chcesz się dla nich poświęcić. Bo musisz wiedzieć, że wychowywanie piątki dzieci to poświęcenie, ale jeżeli one Cię kochają i ich matka Cię kocha, to może to być najpiękniejsze poświęcenie. Trzymam za Ciebie kciuki

jaka miłość po miesiacu znajomości? bez przesady.

eldorondo czyli co ten Twój szukał nianki do dzieci?

1. Dorosła kobieta i miłość wyznaje po miesiącu?
2. Rozkminiasz tak, jakby Ci się już oświadczyła, a Wy jesteście na etapie zwykłych spotkanek.

Tak czy siak, nad czym już mógłbyś się zastanowić, to nad kwestiami organizacyjnymi/finansowymi. Nie wieszczyłabym tu tego, że zameldujesz ich, a ona Cię zostawi z dziećmi, ale... Skoro zastanawiasz się, czy ona nie szuka jelenia do zapewnienia bezpieczeństwa dzieciom, to zakładam, że jesteś w sporo lepszej sytuacji finansowej niż ona. I teraz pytanie, jak byś to rozwiązał przy wspólnym mieszkaniu? Każdy zarabia na siebie i swoje dzieci? Najprościej i najsprawiedliwiej, ale co zrobisz, jeśli ona się poczuje urażona? Bo np. ma wizję (nawet nie z wyrachowania), że rodzina ma sobie pomagać, że wszystko wspólne, że jak to się tak liczyć, przecież się kochacie. I wtedy co, wspólny budżet? A to w końcu nie chodzi tylko o to, że TY będziesz miał mniej, ale i Twój syn. Bo nagle zamiast jednej dużej pensji na dwie osoby będzie jedna duża i jedna mała na 8 osób. To znaczna różnica. Chcesz się tam dokładać nawet kosztem dziecka? I w ogóle co Twój syn na to? Rozmawiałeś z nim?

remi- ale ja wlasnie wyzej pisze o tym, ze mial u mnie szanse facet z 4 dzieci...
czemu uwazasz, ze to juz desperacja??on znajdowal chetne...

i to on ze mnie zrezygnowal, nie ja z niego...

tak wyrokujesz...a moim zdaniem nie masz racji...

No macie rację. Facet z 5 dzieci znajdzie sobie kobietę. O ile jest dobrze sytuowany, ma niezłą pracę, to nie ma problemu. Bo co mówi o facecie, że ma 5 dzieci? Rodzinny, lubi dzieci, ma pieniądze, bo dzieci kosztują, płodny, zaradny.
Kobieta która ma 5 dzieci to już zupełnie inne jest myślenie o niej

Dzieci narobiła, po m-cu miłość wyznaje nowo poznanemu facetowi . Desperacja.

Kurde, to nie było fajne. Skoro jego syn ma mamę, to co tam, nie będzie poszkodowany. Tak, jakby fakt, że ta piątka dzieci jest z matką (a bez ojców) pokazywała, że są ważniejsze (nie ogólnie, a podczas podejmowania decyzji). A to nie tak. Są tak samo ważne - ogólnie, a dla ojca to jego dziecko powinno się liczyć przede wszystkim, nieważne, czy ma matkę, czy nie.

A, szczerze mówiąc, nie widzę dobrego rozwiązania dla tego dziecka, choćby pod względem mieszkaniowym, o finansowym już nie mówiąc (bo w końcu może się autor postawić i zażądać osobnych finansów). No bo hm... jeśli jest jeden chłopiec, to pokój ma osobny. Swój. Więc jak zamieszkają razem, to ile by musiało być pokojów, żeby wszystkie dzieci miały takie same warunki? Albo dorzucą chłopcu jakieś obce dla niego dziecko, albo co... tamtą piątkę ulokują w 1-2 pokojach? Skoro autor wspomina o przeprowadzce do niego, to jak to widzi? Bo raczej logicznym by było, że to ta matka ma piątce dzieci zapewnić jakieś tam warunki. A jak przeprowadzą się do niej, to też nie wydaje mi się, żeby przy piątce swoich dzieci miała wolny pokój dla chłopca, żeby nie miał gorzej, niż przed ich związkiem. O ile któreś z nich nie ma willi/pałacu, to wydaje mi się, że syn partnera będzie pierwszym poszkodowanym w imię tej miłości.

To ja teraz machnę swoim infantylnym postrzeganiem, mimo że od 15 roku życia do domu wracam tylko na wakacje. Nie wszyscy mają 1-2 dziecko dlatego, że tak wyszło. Część po prostu uznaje, że przy większej ilości byłoby gorzej pod względem finansowym, nie mają warunków. Każdy sobie te warunki określa inaczej. Moja mama zawsze chciała, żeby nam było dobrze. Jest wykształcona, pracuje, nigdy nam niczego nie brakowało. Wiadomo, nie zmienialiśmy komputera co 3 miesiące, ale było w porządku. Miałam na rozmaite zajęcia pozalekcyjne, oddzielne pokoje z bratem, jakieś wakacje. Więcej dzieci nie było (mimo że moi rodzice rozwiedli się jak miałam 13 lat, czyli czas na tworzenie kolejnych dzieciaczków był ), bo raz, że nie chcieli, a dwa - moja mama nigdy nie uważała za dobre posiadanie większej ilości dzieci, niż kogoś na to stać. Jasne, nie chodziłoby głodne, ale np. mogłabym usłyszeć, że przestajemy jeździć na narty, że mam zrezygnować ze szkoły językowej, że coś tam. I może nawet bym to przełknęła, gdyby chodziło o moje rodzeństwo. Ale na pewno nie tak, że coś, na co moja mama cały czas pracowała, nagle ma zniknąć, bo pojawia się pan z piątką dzieci.

On mógłby być super facetem, może dzieci fajne i tak dalej. Ale wiem, że moja mama na pewno nie pozwoliłaby, żeby przez jego dzieci jej własne miały gorzej. Że np. to, że pracowała na takie mieszkanie, żebyśmy mieli osobne pokoje, ma nagle przepaść, bo wprowadza się piątka kolejnych. Że nawet, jeśli zarabiali podobnie, to na przykład nie będzie dla mnie właśnie na szkołę językową, bo dać jednemu dziecku 200 zł, to jedno, a dać szóstce? A raczej podział na zasadzie ja swoim, Ty swoim zbyt dobrze by nie wpływał na nasze kontakty (zakładając, że jest tak, jak w przypadku autora - bo odebrałam to tak, że ta kobieta dysponuje mniejszą ilością funduszy i o tym piszę) - bo co, ja i mój brat mamy na różne zajęcia, a oni nie? Nie mówiąc już o tym, że nie wyobrażam sobie dziecka, które byłoby zachwycone, że nagle w pokoju zakwaterowali mu dodatkowe dzieci. Nie chodzi o niechęć, ale nawet moje kuzynki, między którymi są 3 lata różnicy, cieszyły się, jak rodzice wybudowali dom i miały w końcu osobne pokoje - mimo że mają świetne kontakty. A co dopiero niemal obce dziecko... No i jak tak patrzę po sobie, to to nie chodziłoby tylko o kontakty z tymi dziećmi i moje chcenie czy niechcenie. Ja mam w miarę duży pokój u mamy, ok. 20 metrów i tam by się nie wcisnęło drugiego łóżka, a co dopiero biurka. Bo jest pianino, biurko, łóżko, dwie duże szafy, dwa regały z książkami, stoliczek i 2 foteliki, dwie małe, wąskie szafki, jakieś drapaki i legowiska dla kota. Więc emm... nowe rodzeństwo, super, mam wywalić swoje rzeczy? Ciuchy i książki trzymać na strychu? Czy wywalić pianino, bo w końcu to nie rzecz pierwszej potrzeby? ;p Nie wiem, ktoś może lubić rodzeństwo, ale nie widzę opcji, w której dziecko chętnie godzi się na dużo gorsze warunki w imię obcych dzieci.

Na tym etapie mozna tylko snuc insynuacje.... to jest zdecydowanie zbyt krotka znajomosc by cokolwiek moc powiedziec jedynie co mozna stwierdzic to to ze dziwne jest ze dorosla kobieta, po przejsciach, z piatka dzieci tak szybko angazuje sie w ten "zwiazek"? Oni sie nie znaja a juz pojawiaja sie plany gdzie, kto, kiedy i z kim, to za szybko, narazie autor niech sie spotyka z ta kobieta ale bez takich deklaracji,  niech sie poznaja i pozniej sie okaze ale po co teraz w to dzieci mieszac, przeprowadzac sie do obcego faceta a za miesiac wyprowadzka bo okaze sie ten "zwiazek" bledem? Niestety nie jest to kobieta bez zobowiazan. Jesli zaangazuje sie w ten zwiazek to razem z kobieta dostanie w bonusie jej rodzine i to nie jedno dziecko a piatke dzieci