no i kolejny samotny wieczór - Netkobiety.pl

już to przerabiałam - jak wróci w nocy i mnie nie będzie to następnego dnia on mi zrobi aferę - co to ja sobie myślę? i zupełnie wyprze z pamięci to czym moje wyjście było spowodowane.

Nie ma dobrych słów, które pomogą Ci to skończyć, takie rzeczy rozwiązuje się jedyną słuszną metodą - chirurgicznym cięciem. Najważniejsza jest też konsekwencja: oznajmiasz mu, że odchodzisz, bo masz dość niesłowności, łamania obietnic i za dużo Cię to kosztowało. Oznajmiasz, a nie dyskutujesz czy szukasz rozwiązania.

Bardzo, bardzo istotne jest to, co odpowiedziałaś na radę Delicious - mężczyźni, którzy obracają sytuację tak, że czujemy się winne, choć grałyśmy tylko wg ich reguł - będą prawdopodobnie robili tak zawsze. Za to jego pretensje do Ciebie i poczucie, że wszystko mu wolno ma jedynie sprawić, że przestaniesz czegokolwiek wymagać... I będziesz kompletnie uległa.
Tak w związku jak w życiu nie wolno stracić szacunku do siebie. Więc pakuj manatki, kota i krótko mu streść swoją decyzję.

Czego się obawiam? Utraty tej wspaniałej, wyjątkowej części jego. Jak typowy alkoholik ma on dwie twarze - kiedy jest trzeźwy jest wspaniałym, czułym facetem, który jest przy mnie, dba kiedy jestem chora, pomaga przetrwać kryzysy w pracy czy nawał roboty w szkole. Ale kiedy się napije zmienia się o 180 stopni w kogoś, kogo nienawidzę i nie chcę znać. W upierdliwego, głupiego (tak, głupiego - gada takie pierdoły i farmazony wtedy, że ręce mi opadają), niewychowanego buca, który np kiedyś na imprezie wykrzyczał o mojej przyjaciółce, że za chwilę i tak pójdzie na imprezę obściskiwać się ze swoim byłym kiedy ona siedziała przy tym samym stoliku ze swoim chłopakiem (a to dlatego, że kiedyś w tajemnicy wyjawiłam mu, iż ona zastanawia się co nadal czuje do swojego byłego i że chyba jeszcze nie zamknęła tego rozdziału). Nie znoszę go wtedy, potrafi mi mówić, że jestem pusta i głupia, obrażać się nie mówiąc już o sytuacjach takich jak to, że próbował uciec moim samochodem... a ja rzuciłam się na maskę jak jakaś idiotka bo nie chciałam żeby się zabił prowadząc po pijaku.... Jest wtedy jakimś kompletnie obcym mi człowiekiem... ale potem trzeźwieje i ja tracę rozpęd żeby wreszcie odejść...

Yvette - wiem, że muszę zrobić to chirurgiczne cięcie ale czuję się tak strasznie bezsilna przez to wszystko co on mi robi, że tracę wiarę w to, że potrafię cokolwiek... A przecież na co dzień jestem naprawdę całkiem konkretną osobą, która zazwyczaj nie daje sobie w kaszę dmuchać... Z nim jest inaczej - niby w trakcie rozmów pokazuje mu, że mam jaja i mówię wprost o co mi chodzi ale on wtedy standardowo ucieka i próbuje mnie przetrzymać (czyli np. w połowie rozmowy oznajmia, że ma dość, że mogę sobie robić co chcę ale on i tak mnie kocha i kładzie się do łóżka mówiąc, że jest zmęczony i idzie spać - skutkiem czego ja całą noc nie śpię, wypłakuje sobie oczy i rano już wszystko mu wybaczam)....
gdzie są moje jaja?!

dobrze cię rozumiem!!!! przez 3 lata się męczyłąm czekałam w domu aż łaskawie przyjedzie dzwoniłam w poniediałek żęby był w środe a on dzwonił dopiero w piątek ze będzie jutro tyle się wyczekałam umówione spotkanie ze będzie za 2 godziny ale go jednak nie było po 4 dzwonił ze go nie będzei ile esów napisanych do niego ile płaczu proszenia. znalazłam w sobie odwage powiedziałam że go kocham nad życie ale odchodze nie chce go widzieć zbyt dużo cierpienia dokładniej rozstaliśmy się w grudniu przyszedł do mnie w święta z bukietem kwiatów płakał błagał prosił ze się zmieni ale zbyt dużo było obiecanek były dni wspaniałe a były te gorsze nie rzuciłam mu się na szyję nie uwierzyłam cały czas byłam na nie po paru dniach przychodził do moich koleżanek żęby mnie tylko któraś namówiła zebym do niej przyszła a on tam czekał zadnej się nie udało byłam uparta ale powiem ze jak jechałam do miasta to tylko patrzyłam czy go gdzieś nie ma. tak chciałam się do niego przytulić ale nie mogło to tak być
pisał setki esów na które nie odpisywałam maile przy których płakałam ale nie odpisałam i tak przez 9 miesięcy biegał za mną robił podchody a ja cały czs chciałam żęby zrozumiał ze czułam się jak dodatek do jego kolorowego świata po 8 miechu rozłonki zaczełam koleżeńsko do niego pisac on mi odpisywał. przyjeżdzał po mnie do pracy wracając śmialiśmy się było tak jak na początku jak poznawaliśmy się, opowiadał gdzie był gdzie sie bawił czego mu brakowało ja też do niego pisałłam jak do przyjaciela ale bałam się zeby tak nie  zostało. po miesiącu czyli w 9 od rozłonki spotkaliśmy się na kawie a to jeszcze obiad zjedliśmy a to lody widziałam jak na mnie patrzy ale nie ruszył tematu ze mu mnie brakuje nie chciał mnie spłoszyć zajadając lody zaczeliśmy łyżeczkami strzelać bitą śmietaną bawiliśmy się jak dzieci w pewnym momęcie jakoś tak się odwrócił do mnie a ja bez zastanowienia go pocałowałam tak mnie przytulił płakał ze tyle na to czekał wie co zrobiłnie tak zebym mu wybaczyła ze damy rade no i znów byliśmy razem ale zebym mu zaufała buł kompromis większośc czasu musieliśmy nadrobić wieć większość miał dla mnie z kolegami umawiał się dzień wcześniej uprzedzał mnie o tym mówił o której wróci gdzie są wiedział ze jeden wyskok i znów nie nie ma z tym ze bezpowrotnie od rozstania mineły 2 lata a rok jesteśmy po ślubie oświadczył mi się w sierpniu w naszą rocznice po 7 miechach od powrotu po kolejnych 5 kolejnych miechach czyli w grudniu tamtego roku wzieliśmy ślub jest super czasami moze się nie dogadujemu do znajomych jezdzimy razem czasami on jedzie sam.

wiedziałam ze bardzo kocham i nie chciałam byś z nikim innym niż on ale musiałam pokazać ze nie jestem uzależniona od niego pokazać ze przez niego cierpiałam. dać nam obu czas na zrozumienie dać nauczke. i tak było tęskniłam niesamowicie za nim ale byłam silna wróciłam  kiedy ja tego chciałm kiedy nabrałam pewności opłacało się ale walka samej ze sobą była trudna

T co pisze bozka87 jest super, taka romantyczna komedia, tylko czy u niej był problem z alkoholem??
Alkohol to niestety nieodłączny towarzysz problemów, które przeżywa coraz więcej kobiet.
Pennylane ja można tak powiedzieć, mam/miałam  podobny problem do Twojego ale przestałam pisać o tym na forum, bo w sumie najczęstszą odpowiedzią jest-,,odejdź od niego". A tak naprawdę czekamy , żeby ktoś napisał, że się zmieni, że będzie dobrze.
Jesteś w o tyle dobrej  sytuacji, że nie macie dzieci, da się jeszcze odejść i odizolować na zawsze.
Może faktycznie da coś to , że odejdziesz na dłużej tak jak zrobiła bozka87, może odmieni mu się  pokaże że mu na tobie zleży.
Może...
Nie wiem czemu, ale ja bym nigdy nie brała chłopaka który gra w jakiejś kapeli, jakoś mi się to niezbyt miło kojarzy: z fankami, nieodpowiedzialnymi kolegami i alkoholem( lub innymi używkami).
Zacznij myśleć o sobie.
A takie jedno pytanko, bo niestety nie jestem w stanie przeczytać wszystkich twoich postów, troche tego jest, czy miałaś w rodzinie problem z alkoholem wiesz chodzi mi dokładnie czy jesteś DDA??

wiesz kobieta to kobieta a facet to facet.
Tyle w tym racji, że jak ktoś chce i  nie jest uległy to zawsze można inaczej.

biedulo kochana on naprawdę urwał ci parę lat z życiorysu. Na całe szczeście tą smutną noc masz już za sobą, wiem jak bardzo boli zwłaszcza to, że gdy ty wyprówasz sobie flaki aby uratować wasz związek on zdecydowanie wszystko olewa i kończy słowami czy mogę iść do swojego przyjaciela ??!!! Podjęłaś decyzje i nie uginaj się odejdz od niego raz na zawsze
Powodzenia życzę kochana

Będzie baaardzo ciężko, ale minie trochę czasu i będzie coraz lepiej i lepiej, a Ty powtarzaj sobie uparcie, że jesteś fajna, uśmiechaj się, choćby miał to być śmiech przez łzy i ciesz się z tej decyzji, bo choć ona jest bardzo bolesna to kiedyś przyniesie owoce w postaci człowieka, który wart będzie Ciebie. Jestesmy z Tobą !!!

Wiem co to znaczy czekać na faceta.... prosić go o wszystko.... nawet o to by się spotkał ... spędził czas.... Takie jego zachowanie to jest moim zdaniem niepoważne podejście do życia, związku z drugą osobą!!!! Ale MY "głupie" dziewczyny siedzimy w tym bagnie bo nam trudno odejść..... bo mamy sentyment.....myślimy, że z czasem się zmienią.... a tu mija jeden rok, drugi, trzeci i dalej nic!! Zmienia się tylko nasza psychika.... nie ufamy, boimy się, wszędzie widzimy kombinowanie naszych mężczyzn......jesteśmy zagubione....czujemy się bezsilne....Czym więcej wywija nnumrów tym bardziej nie mamy odwagi powiedzieć stop.....

Cóż ciężka sprawa z tymi wszystkimi poradami.. bo wiadomo, to zawsze relacja jednostronna .. z jednostronną możliwością modelowania rzeczywistości.. ale inaczej być nie może i ciężko wszystko ująć, zwłaszcza kiedy szukamy wsparcia.

Osobiście, zawsze unikałem podpowiadania rozwiązań typu odejdź itp. uważam, że nie mam do tego prawa.. nie znając sytuacji z obu stron.. ale oczywistym jest, że nieważne, która ze stron jest winna lub bardziej winna? lecz ważne, że to jest problem i niestety faktycznie tutaj chyba najlepsze jest / było chirurgiczne cięcie..
Oczyści Ciebie.. facet prędzej czy później,  może dojdzie do wniosku, że to było dobre rozwiązanie, tylko on był za ?słaby? na taki krok, (bo to faktycznie wymaga dojrzałości i odwagi ? szacun ) .. do tego będzie miał szacunek do Ciebie.
Pewnie doskonale to wiesz, ale nie powinnaś się również nastawiać, na to że gość przejdzie jakąś ?kuracje? i będzie podobnie (sielankowo) jak w opisanym wyżej przypadku. Niestety, nawet jeśli ma dobre serce, dobre intencje, do hmm jakby to ująć, dźwiga brzemię toksyczności, które nie jesteś zobowiązana dźwigać razem z nim choć paradoksalnie, znajdą się osoby, które tego szukają. Toksyczni ludzie są wiecznie tykającą bombą. Chciałoby się jeszcze napisać kilka frazesów o życiu i sztuce wyborów..  szukaniu złotych środków.. ale to wszystko wiesz.. tyle, że racjonalizm i intuicja nie zawsze współpracują.. .. z jednej strony chcesz faceta z rozwiniętą emocjonalnością.. empatią (duże prawdopodobieństwo, że może to być artysta? osoba bardziej wrażliwa) ?a z drugiej strony ta sama wrażliwość? emocjonalność, stają się podstawą toksyczności i zabiegów manipulacyjnych?
Dobra co by nie komplikować.. zakładam, że się nastarałaś.. dałaś z siebie wszystko i nadszedł czas na cięcie. Z małym smutkiem stwierdzam, że to był dobry wybór. Z radością stwierdzam, że po oczyszczeniu się.. dostaniesz mega zastrzyk energii, wykorzystaj go rozsądnie.

Nic nie pisz! tylko utwierdzaj sie że Twa decyzja była słuszna. Bo ja jestem przekonany że dobrze zrobiłaś.

Uważaj na siebie i bądź dzielna !!! Podjęłaś bardzo mądrą i odważną decyzję, niejedna kobieta nie potrafiłaby powiedzieć STOP, możesz być z siebie dumna. A gdy on już całkiem zniknie z Twojego życia otrzyj łzy i i bądź szczęśliwa !!!! BRAWO

Pennylane-właściwie postąpiłaś, podziwiam Cię za tą odwagę!! Wierzę, że nie jest Ci łatwo-ale myślę, że dasz radę, zaczniesz życie od nowa! Z biegiem czasu poczujesz znów siłę i podniesiesz się po tym upadku! Życzę Ci tego z całego serca!!! Rozstanie boli, ale miłość do człowieka, który daje niewiele chyba jest jeszcze bardziej bolesna!!!

Jestem twarda, mam poza tym całodobową opiekę przyjaciół także to pomaga.

A on wczoraj o 1 w nocy przyszedł, zaczął dzwonić do drzwi, kompletnie narąbany i chciał zostać. powiedziałam, że mogę mu zadzwonić po taksówkę, on może zaczeać tutaj i zadzwonić do siostry i pojechać do niej. Oczywiście odwracał kota ogonem i powidział, że w takim razie to on zamarznie i wyszedł...
Zadzwoniłam do jego siostry i powiedziałam jaka jest sytuacja, zapytała czy mogę go poszukać... Moja przyjaciółka wyszła po niego ale nigdzie go nie było. Wrócił jednak, dałam mu telefon żeby pogadał z siostrą, naładowałam mu jego telefon i dałam ładowarkę i kazałam wyjść. Cały czas w kółko powtarzał, że "czy mogę zostać?" "ale wolałbym zostać"... to było tak niewyobrażalnie ciężkie doświadczenie, że nawet moja przyjaciółka była zdruzgotana. Ale ja dałam radę! I nie ugięłam się bo wiem, że robię to dla jego dobra też. Że nie będzie ze mną ale ze sobą będzie całe życie i jeśli mogę mu pomóc sięgnąć dna dzięki czemu się ogarnie to zrobię to choćby nie wiem co.
Oczywiście wzięłam tez pod uwagę fakt, że tutaj nie mógł zostać bo to by zniszczyło wszystko do czego doszłam już przez ostatnie trzy dni.
Ufff, dziewczyny powiem wam, że stałam się ostatnio tak świadoma i ogarnięta - tak bardzo widzę to wszystko i to, czego chcę... Czuję namacalną wręcz zmianę w samej sobie i bardzo mi się to podoba.

Jestem dumna, naprawde. Domyślam sie, jaka ta noc musiała być straszna, ale ciesze się, że dałaś radę:)

Pennylane-naprawdę Cię podziwiam!! Chciałabym mieć tak silną wole i charakter jak Ty!

Jeszcze raz ale tak samo mocno dziękuję wam za wszystkie ciepłe słowa i podtrzymywanie mnie w mojej decyzji.

Jest naprawdę trudno, budzę się rano i dzień zaczynam od płaczu nawet sama nie wiedząc dlaczego. Czuję jak mój mózg mnie okłamuje - wmawia mi że to dobry człowiek, że może się zmienić mimo, że logicznie do tego podchodząc doskonale wiem, że wcale tak nie jest. Cały czas wydaje mi się gdzieś w głębi - i to męczy okrutnie - że może zmarnuje jakąś szansę, że stracę wielką miłość. Gdy jednak staram się przypomnieć sobie dobre chwile - i to nie takie, że siedzieliśmy na kanapie przytuleni ale takie naprawdę wyjątkowe, niepowtarzalne chwile to jest ich przerażająco mało jak na dwa lata związku. A w każdym razie nieporównywalnie do tych złych.
Mówię sobie co godzinę niemalże - tu nie chodzi nawet o samo picie. Chodzi też o to, że chcę mieć wesołego, dowcipnego, otwartego człowieka, który będzie duszą towarzystwa a nie zamkniętego w sobie, zgorzkniałego i głęboko zakompleksionego. Że w tym wszystkim, poza oczywiście jego powrotami nad ranem w stanie tragicznym jest też ta codzienność, która wcale nie była taka sielankowa jak teraz mój mózg mi wmawia. Że chciałam chodzić do kina, teatru, mieć znajomych, którzy wpadają na herbatę a nic takiego nie było.
Zmuszanie się do takiego myślenia wręcz fizycznie boli...

Ale trzymam się do cholery no bo co mam zrobić? Do tego co było już nigdy nie wrócę...

Dziewczyny nie wiem co robić. Straciłam całą pewność, cały zapał...
Od kilku dni miałam względny kontakt z moim byłym, jakieś smsy czy coś. Wcześniej był u mnie zabrać kilka rzeczy, pogadaliśmy wtedy i umówiliśmy się na randkę za 3 miesiące - żeby zobaczyć co będzie. Był już na 2 spotkaniach w AA, opowiadał mi o nich.
Mówi, że jest załamany bo nie ma co ze sobą zrobić. Mieszka kątem u siostry i jej męża. Oboje pracują do późna, poza tym ona teraz po 3 latach prób zaszła w ciążę i są kompletnie tym pochłonięci. On nie ma tam nawet pokoju tylko śpi na kanapie, mówi, że to jest straszne bo nie może nawet zamknąć się gdzieś sam i posiedzieć...
Ja nie chcę żeby tu wracał ale nie chcę też żeby przez to stracił energię, która sprawiła, że przełamał się i poszedł do AA. Codziennie toczę ze sobą bój - z wiarą że mu się uda i z brakiem wiary w to, że tak naprawdę coś robi. W końcu już raz mi obiecywał, że był na spotkaniu a wcale nie był (około pół roku temu).
Na dodatek teraz ostatnio zaczął mi pisać naprawdę piękne rzeczy. Wiem, że to gra ale dałam się w nią wciągnąć i teraz jestem zupełnie oszołomiona. Nie wiem już co i jak mam robić, znowu chce mi się płakać i znowu chcę, żeby wrócił. Chcę go widzieć i czuć mimo, że zachowuje się okropnie. Zadzwoniłam dziś do niego z płaczem bo nasz kot znowu ma problemy z pęcherzem. Musiałam o 22 wieźć go do weterynarza, cewnikować. Znowu leki ma, być może czeka go operacja. Przytłoczyło mnie to wszystko, gadałam z nim. Był bardzo miły, kochany ale już po chwili rozmowa zeszła na inny tor - jak to strasznie mu ciężko. Jak on ma teraz przerąbane. Jeszcze chwila i to ja zacznę się czuć winna a przecież to on sam do tego doprowadził!
Kilka dni temu tak mocno wierzyłam w to, że otworzyły mu się oczy, teraz jak go słyszę to mam wrażenie, że obarcza mnie winą za wszystko. Jednak przez to, że był taki kochany znowu wpadłam po uszy. Jestem idiotką, wiem o tym, przecież miałam z nim w ogóle nie rozmawiać! Jeśli kocha to wytrzymałby 3 miesiące a ja co? Dałam się w to wciągnąć i znowu czuje się jak gówno.
Jest 2.30 a ja nie mogę zasnąć zupełnie. Kręcę się po domu i nie mam pojęcia gdzie się podziać. Jak to rozwikłać. Czekać i mieć z nim kontakt? Czekać i nie mieć kontaktu? Nie czekać w ogóle?

Ratujcie bo za chwilę zwariuję a naprawdę jeszcze kilka dni temu byłam najsilniejszym człowiekiem pod słońcem...

Chyba nic więcej nie trzeba dodawać, w 100% zgadzam się z Don Pedro . Bądź silna i nie cofaj się wstecz tylko idź do przodu... Jestem pewna, że dasz radę tylko potrzebujesz troszkę czasu. Trzymaj się !!!

pennylane  jak się sprawy maja u Ciebie? Coś nowego się wydarzyło? Jak sobie dajesz radę?

Hm, cóż. Mój chłopak jest od dwóch miesięcy na terapii - dwa razy w tygodniu po godzinie. Zmienił się kompletnie jego stosunek do rozmów o tym - bardzo otwarcie przyznaje, że jest alkoholikiem i, że już nigdy nie będzie się mógł napić nawet szampana. Z drugiej strony wiem, że dwa miesiące to bardzo niewiele - dlatego cały czas zachowuję czujność.
Nie bez znaczenia pozostaje jednak fakt, że dla mnie - a raczej dla nas i dla siebie w dużej mierze również odszedł z zespołu (który był jego miłością i pasją) bo zdał sobie sprawę z tego jak bardzo destrukcyjne jest dla niego to środowisko. Teraz żyjemy sobie spokojnie - dom, praca. Częściej wychodzimy razem do knajpy czy do kina i jest naprawdę ok... Póki co jestem dobrej myśli ale z drugiej strony wiem, że wszystko może się zdarzyć.

''Nie bez znaczenia pozostaje jednak fakt, że dla mnie - a raczej dla nas i dla siebie w dużej mierze również odszedł z zespołu (który był jego miłością i pasją) ''Tak właśnie -DLA MNIE-przestanie pić,będziemy żyć spokojnie jak papużki ...Wiele razy zastanawiałam się skąd u mnie wzięło się to poczucie wszech mocy.Ze dla mnie to ,dla mnie tamto,że on podporządkuje całe swoje życie moim potrzebom.Jeżeli człowiek ma pasje,miłość to to jest najpiękniejsza rzecz na świecie nie wolno z tego rezygnować.Czy uczestniczysz razem z nim w terapii? Najgorsza jest pustka i tęsknota za swoim wewnętrznym wyrazem.Twój chłopak ma pasje i to jest cudowne.

Dario, mój chłopak ma pasję i jak najbardziej go wspieram w poszukiwaniu osób do wspólnego grania jak również w tym, że w domu mam porozstawiane piece i wzmacniacze i kolumny jakieś i sto tysięcy gitar. Nie zmienia to jednak faktu, że zespół, w którym grał wcześniej spotykał się nie dla muzyki a dla pijaństwa - i według mnie nie było to rezygnacja z pasji a raczej z uczestniczenia w czymś totalnie patologicznym i degenerującym.
Nie uczestniczę z nim w terapii z dwóch powodów - gdy ją zaczynał nie byliśmy razem (byliśmy w separacji - niech to tak zostanie określone). Po drugie miałam dość tego, że przez długi czas całe moje życie kręciło się wokół alkoholu i jego picia. Potrzebowałam się od tego zdystansować bo któregoś dnia mogłaby mi eksplodować głowa. Wtedy też powiedziałam mu, że nie chcę chodzić z nim na terapię i znowu angażować się w to bo czuję, że muszę odpocząć a on z kolei, że musi sam w końcu stawić temu czoło. Myślę, że każdemu z nas wyszło to na dobre.

pennylane doskonale cie rozumiem wiem jak to jest kiedy facet robi nam na zlosc a pozniej kiedy sie zrewanzujemy to oczywiscie my zrobilysmy cos zlego a oni sa zawsze swieci ;/ jednak mimo wszystko sprobowalabym tak jak radzi Delicious jechac do kolezanki pogadac rozluznic sie i odstresowac i pokazac facetowi jak ty sie czujesz nie wiedzac co robi i ze wogole mial plany

Kiedyś udzielałaś mi rad - mądrych,rzeczowych i byłam pewna że Ci się udało.Tak,takie związki bardzo trudno zakończyć...
Będę tutaj zaglądać bo jestem współuzależniona,uzależniona od faceta.

Cudownie się to czyta...Nie wiem czy zdarzały Ci się odejścia i powroty ale życzę Ci z całego serca aby była to dla Ciebie sprawa zamknięta - raz na zawsze.
Ja niestety nie potrafiłam stanowczo i konsekwentnie powiedzieć "dość " - i teraz znów wszystko od początku:policja.wyzwiska.strach,walące się butelki po mieszkaniu.
Setki razy zadawałam sobie pytanie co mnie przy nim trzyma - i znów złość,poczucie winy,oskarżanie siebie że jestem tak nieudolna.Jak mogłam być tak głupia...
Nadejdą gorsze dni.Popatrz co znalazłam :
"Czarna dziura-którą do tej pory zapychałaś uzależnieniem.
Poczujesz pustkę,jakiej być może do tej pory nigdy nie czułaś.Będzie w niej smutek,złość ,wstyd i lęk.Zaznasz tych wszystkich emocji przed którymi uciekałaś.Uzmysłowisz sobie swoje deficyty,zobaczysz że masz tylko jedną nogę.To odkrycie może być dla Ciebie bardzo bolesne(...)

Ja nie chciałam tego wszystkiego czuć ale jakoś dziwnie czułam - i wystarczyło że pojawił się   on tj ;facet  i znów mogłam zajmować się innymi sprawami tylko nie sobą.Taniec zaczynał się od początku...Mogłam zająć się naprawianiem jego - ale nie siebie
                                      Mogłam rozmyślać nad tym jak bardzo został skrzywdzony w dzieciństwie- dzięki temu nie musiałam zastanawiać się nad moi dzieciństwem.Ale przede wszystkim chciałam aby mój mąż który jest uzależniony od alkoholu,który zagrzebał gdzieś swoje uczucia sobie przypomniał że  tam na dnie jego serca jest dobro które pozwoli mu wygrzebać się z nałogu,które go poprowadzi ku lepszemu życiu.

Tylko że do cholery nikt mi nie powiedział że On sam musi chcieć odszukać w sobie to dobro...

Jestem uzależniona ...Mam poważny problem...
Czuję ból,potworny smutek.Czasem mam ochotę zakopać się pod kołdrę a na drzwiach pokoju wywiesić - "Od dziś mam wszystko w dupie.Nie przeszkadzać udałam się na wieczny spoczynek". No,może nie wieczny ale taki przedłużający się ...Taka jestem zmęczona i obolała czuję się jak 80 letnia staruszka...

pennylane - dla niego zamknij swoje serce na klucz ,na siedem spustów.Weż głęboki zamach i pierdyknij tym kluczem aby Cię już nigdy nie kusiło - "a może dać mu jeszcze jedną szansę"...

Będę tu zaglądać i pisać jak wygląda mój powrót do zdrowia ,jak staje się istotą z dwiema nogami ,bez zbędnych fałszywych podpórek...

dziwne, nie? napjpierw smski, pierdu pierdu rozmowy a jak slusznie zauwazylas-poczul sie pewniej i prosze.
wiesz, kobitki robia taki blad, ze daja facetowi pewnosc, ze to on ma pilota do naszych emocji i naciska sobie guziki jak chce.
ja kiedys bylam w takiej sytuacji jak Ty i zwiazek powoli wypalal. niewidzenie sie, malo pisania, zero dzwonienia.
nie bylo o czym gadac potem juz, cos sie zatarlo.
mloda jestes, wiem, ze Ci zalezy ale zastanow sie, chcesz byc z kims kto nie ma czasu dla Ciebie, z ktorym nie da sie nawet o tym pogadac i wylewasz lzy ?

samotnosc w zwiazku to chyba najgorsza rzecz. niby ktos jest, ale go nie ma.

Uważam, ze jesteś mądrą dziewczyną i nie będziesz dalej pogrążać sie w tym związku. A jeślizajdziesz w ciążę? Będzie ci robił takie jazdy to nie wytrzymasz. Zastanów się dwa razy zanim podejmiesz decyzję o zostaniu. Będzie tak za każdym razem. Jesteś młoda ciesz się życiem. Powodzenia

Dario,
bardzo smutne jest to co piszesz. Wydaje mi się, że im dłużej trwasz w tym związku i im więcej prób odejścia podejmujesz tym trudniej jest cokolwiek tak naprawdę zrobić. Nie będę zgrywać specjalisty od toksycznych związków ponieważ tak naprawdę wiem, że w porównaniu z innymi dość szybko się z mojego uwolniłam (ok. 5 lat) jednak wiem, że to, co ostatnim razem dało mi siłę to to, że najpierw bardzo długo myślałam o tym jak się z moim eks rozstaje. Każdego wieczoru jak zasypiałam wyobrażałam sobie co mu powiem, jak to rozegram żeby mieć to jak najszybciej za sobą. I czekałam aż nadejdzie moment, w którym naprawdę poczuję - każdym malutkim kawałeczkiem mojego ciała - że jestem w stanie to zrobić.
Mi tego kopa dał paragon, który znalazłam chociaż sądzę, że równie dobrze może to przyjść znikąd i nagle. W jednym momencie stoisz w kuchni i robisz herbatę a za chwilę czujesz w sobie moc zakończenia toksyku.

Dodatkowo myślałam dużo o Al-Anon i innych grupach wsparcia dla osób współuzależnionych. W zasadzie nawet wybierałam się już na spotkanie. Po kolei wszystko co działo się w mojej głowie mówiło mi "To już koniec". I w końcu się udało.

Oczywiście mój eks próbuje jeszcze jakichś trików. Wczoraj pół dnia walczyłam z nim ponieważ chciał odbierać mi wszystkie prezenty jakie mi dał i jeszcze domagał się zwroty jakichś pieniędzy, które wydał na meble. Ja oczywiście stwierdziłam, że absolutnie nic mu nie oddam i niech spada. Jednak dopiero się odczepił jak moja mama do niego napisała, że w kwestiach finansowych mnie reprezentuje i żeby to jej przedstawił swoje żądania... A w nocy wypisywał jak to strasznie chciałby się do mnie przytulić.
A ja? Nic nie czuję! To cudowne widzieć takiego smsa i nie zalewać się łzami, nie tęsknić, nie histeryzować. Zobaczyłam to, wyłączyłam telefon żeby przypadkiem nie zaczął wydzwaniać i dobranoc.

Kocham swoje życie ostatnio. Nawet mimo tego, że jestem chora i sama muszę sobie robić herbatkę i podawać leki

zerwał ze mną.... teraz to już w ogóle załamałam się ;((((((

Dario, nie poddawaj się! Weź najpotrzebniejsze dzieci, idź po syna na basen i uciekaj stamtąd jak najprędzej. Jeśli nie masz żadnych przyjaciół ani rodziny to idź do ośrodka pomocy. Na pewno wszędzie lepiej niż tam, gdzie jest twój mąż - psychopata. Pamiętaj, że musisz to zrobić także dla swojego syna.
Mam jednego ucznia, którego mama była w związku z przemocą i alkoholizmem. Chłopak ma 8 lat, bardzo poważne problemy natury psychologicznej, wyrzucają go ze szkoły... ale jak się dziwić kiedy matka jego mi opowiada jak go musiała szukać po melinach pijackich jak raz tatuś odebrał go ze szkoły bez jej wiedzy... albo jak matkę znalazł w kałuży krwi. Pamiętaj, że trwając w tym związku wyrządzasz krzywdę swojemu dziecku - on nigdy nie zapomni tego co widział ani tego jak się czuł w rodzinnym domu. Teraz ważne ile dasz mu lat normalnego dzieciństwa - nie naznaczonego przemocą i cierpieniem!
UCIEKAJ!