Mój chłopak nie planuje ze mną przyszłości, 7 lat związku. - Netkobiety.pl

Kurde... tyle tat siedze na tym forum i nadal czasem mi rece opadaja jak czytam niektore posty - masz 22 lata i jestes w zwiazku od lat 7, czyli byliscie dzieciakami jak zaczeliscie ze soba chodzic.
Teraz jestes dorosla, piszesz, ze czasem mozesz z nim ledwo wytrzymac, a MIMO TO chcesz z nim zakladac rodzine. 

Znasz go tyle lat i to nas sie pytasz co zrobic?! Zacznij myslec! On nie stanie sie cudownym mezwm tylko dlatego, ze tak chcesz To nie ta bajka

Dziękuję bardzo za odpowiedź chyba faktycznie zainwestuję w tą książkę i ją przeczytam, może to pomoże w rozwiązaniu mojej sytuacji, dziękuję za odpowiedź i przede wszystkim za zrozumienie ( co nie nastąpiło w odpowiedzi powyżej Twojej) Jednak istnieją jeszcze dobrzy ludzie służący pomocą.

Zbyt młoda jesteś jeszcze aby zrozumieć dynamikę związków. Triki, które opisuje koleżanka powyżej, to czysta manipulacja. Daleko na tym nie zajedziesz. Kiedy zrozumiesz, że drugiego człowieka nie da się do niczego zmusić, on ma swoją rzeczywistość i że tak na prawdę wspólnie (bo twoja wizja związku jest inna od jego, co musisz uszanować) nie macie żadnych planów na przyszłość, a tylko się w tym związku męczysz, to wtedy odejdziesz.

Zamiast w tej chwili zainwestować w siebie, sport, karierę, zrobić wszystko aby stawać niezależną kobietą, ty siedzisz facetowi na głowie i wyjesz, że on ma ci dać, to co ty sobie zamarzyłaś. A może on nie postrzega cię w kategorii partnerki, żony, bo czuje, że jesteś trudna i wszystko potem będzie na jego głowie? Trochę tak się czyta ciebie między wierszami.

Ja też podpisuję się pod postem Iceni. Przyszłaś tu po możliwie najlepszą dla Ciebie radę, a nie po głaskanie po główce. Stosowanie manipulacji nie jest rozwiązaniem, bo one nie zagwarantują Ci szczęśliwego związku. Z polecanej książki można coś mądrego wyciągnąć, ale w takim sensie, że kobieta nie powinna nadskakiwać mężczyźnie. To jest banał wokół którego w sposób humorystyczny krąży autorka. Mam też nieodparte wrażenie, że zamierzeniem autorki nie było wcale pochwalanie manipulacji, dzięki którym można zaciągnąć faceta do ołtarza. Przeczytaj na spokojnie swój post i pomyśl. Źle Wam się układa, nie macie ciekawej perspektywy mieszkaniowej (u teściów z którymi się nie dogadujesz), a chłopak nawet nie odciął pępowiny mimo 25 lat na karku. On nie chce z Tobą pisać, rozmawiać i spotykać się, a Ty sądzisz, że ślub i zamieszkanie razem jest na to lekarstwem? Dlaczego? Bo wtedy nie będzie miał gdzie uciec i będzie musiał z Tobą rozmawiać? Zdziwisz się. 7 lat stażu to jest dużo, ale nie można porównywać siedmiu lat bycia ze sobą praktycznie od gówniarza, a siedmiu lat związku dwójki dojrzałych osób. Na siłę pchasz się w toksyczne małżeństwo, a potem będziesz tworzyć wątki "Teściowa nie daje mi żyć", "Mąż mnie nie szanuje, woli spędzać czas z kolegami" itp. Ślubu nie bierze się dla ratowania związku, tylko dlatego, że w tym związku dobrze się dzieje, para lubi ze sobą rozmawiać, spędzać czas, jest samodzielna itp. U Was nie ma żadnej z tych rzeczy. Powiedz mi szczerze, co tak naprawdę "macie" z tego związku? On zaczyna Cię mieć dość, a Ty chcesz w tym tkwić chyba tylko z przyzwyczajenia, bo trudno mi sobie wyobrazić jak można się czuć spełnioną i kochaną, gdy facet tak się zachowuje i mówi takie rzeczy.

Mnie w ogóle strasznie dziwią Twoje priorytety. Nie pytasz nas jak pracować nad związkiem, by było dobrze. Nie szukasz rad jak można popracować nad Wami, coś poprawić, sprawić by on znowu lubił spędzać z Tobą czas. Ty widzisz tylko tę białą kieckę i dla Ciebie wszystko jest ok, byle imprezę przed ołtarzem odbębnić. Czy Tobie w ogóle zależy na tym facecie, czy chcesz po prostu zmienić stan cywilny i zrobić sobie dziecko? Nie chcę Cię tutaj urazić, ale mówię tylko jak to wygląda z boku. Dlaczego nie zależy Ci na jakości Waszego związku, a bardziej na pozorach?