Na rozdrożu - nie wiem co dalej... - Netkobiety.pl

Odejdz od niego. Nie ma innej opcji, jak sama stwierdzilas rozowe okulary juz dawno spadly. Dziecko zaczyna tak samo sie odzywac, chcesz zeby i dziecko Cie tak traktowalo? Nie ma czulosci, a chociaz by szacunku, nie marnuj zycia na takiego nieudacznika. Nie zmuszaj sie do niczego co jest wbrew Tobie i Twoim potrzebom.

Laura -odnoszę wrażenie, że Ty wiesz co powinnaś zrobić, bo kilkakrotnie to pojawiało się w Twoich postach. Zwyczajnie BOISZ się radykalnych zmian, które z pewnością przewróciłby życie do góry nogami, a niestety niekiedy są konieczne, by za kilka lat, gdy obok dowodu osobistego włożysz legitymację emeryta mogła z uśmiechem przytulić wnuka - skarbu Twojego dziecka. No właśnie , a dziś  Twoje dziecko? - czerpie wzorce z rodziny - taty i mamy. Pomyśl, jaką codzienność jej fundujesz. Smutna, zdołowana, nieszczęśliwa mama, odarta z szacunku do siebie , i tatuś - zero odpowiedzialności za Was, zero troski zero pozytywnych emocji Masakra!
Kiedyś miałam identyczny dylemat. Rodzina, dziecko ,mąż, żona - to takie piękne słowa, na które się powoływałam tłumacząc swoje tchórzostwo Aż dostałam " młotkiem w głowę" od przyjaciół i postawiłam na jakość życia i mojego i mojej córki. Dziś w oczach córki jestem kobietą godną naśladowania, odważną, zaradną, uśmiechniętą, a nie a nie pustakiem ludzkim, popychadłem, któremu ktoś napluje w twarz, a ja wytłumaczę ,że deszcz pada.

Laura zamknij oczy i wyobraź sobie siebie za 20 lat pozostając w tej patologii............... co kogo widzisz?

Minęły 2 miesiące...
Odważyłam się powiedzieć mężowi, że go nie kocham... Że nic do niego nie czuje, że chcę być sama... Powiedziałam większość rzeczy co mnie bolą itd... Niestety on dalej uważa że powinnam oddzielić grubą kreską to cy było, że on się zmienił, że mam mu dać kolejną szansę... że on sobie nie wyobraża życia beze mnie i dziecka...  A ja co, dałam ostatnią szansę....  Mówię, że to nie ma sensu, że do miłości nie można zmusić, że moją miłość zabił... Mąż twierdzi, że sprawi że go znów pokocham... I mam wrażenie że jest egoistą, bo on chce szansy więc ja mam mu ją dać... a wtedy kiedy ja prosiłam, błagałam, plakałam i on miał to gdzieś... dlaczego ja mam się znów poświecić...

a ja... duszę się, nie mogę patrzeć na niego... Najlepiej jakby się do mnie nie odzywał... a on raz jest miły raz okropny... Dziecko mam wrażenie przy nim jest bardziej nerwowe, ojcu o niczym nie powie, o nic nie poprosi... ale bawią się razem, spędzają czas razem...

Gdzie w tym wszystkim jestem ja... mam się poświęcię dla dobra dziecka... ma mieć nieszczęśliwą matkę co na ojca nie może patrzeć i tego wszystkiego czepia sie o byle g...o? gdzie jestem ja... wiem, że temat pewnie dla większości nudny... niestety dla mnie wielki dylemat i dramat bo nie wiem co zrobić...

wiem jedno, nie kocham męża, nie chce z nim być, nie pokocham bo za bardzo mnie zranił i niestety nie okazuje że żałuje.... i jak w pytaniu, co dalej...

Witaj napisz do mnie na maila ok .pzdr.iskierka

Najgorsze jest to, że on nie dopuszcza w ogóle myśli, że to jego staranie nie przyniesie skutku… myśli, że jak będzie się dobrze zachowywał, robił coś dla mnie co ja lubie to będzie ok… Teraz np stwierdził, że zrobi remont łazienki bo ja kiedyś chciałam – nie słucha że owszem chciałam, ale teraz już nie bo jest jak jest… nieważne, remont będzie…

Stara się ok, ale jak się wkurzy to zaraz wracają chamskie odzywki, np. ostatnio… popsuł się samochód jak jechaliśmy do sklepu… stoimy w tym sklepie a on mi podaje kluczyki i wiecie co – pretensje, że nie taką minę będę miałam. Mówie, że co, miałam klęknąć że mi kluczyki daje a on „nigdy nie klękałaś” (nawiązanie do seksu oralnego)… i się zaraz człowiekowi przykro robi i myśli na ch*j ja się męczę…

Ale chyba nie mam siły jeszcze podjąć tej ostatecznej decyzji… chyba mi zwyczajne go żal, bo się chłopak jakos tam stara… Nie wiem naprawdę, nie chcę z nim być, nie chcę, żeby mnie dotykał i w ogóle żeby kiedykolwiek z nim znów seks uprawiać… ehhh najlepiej jakby sam odszedł ale na to nie mam co liczyć… Mówię mu „nie kocham Cie” a on „ale pokochasz, za pół roku zobaczysz”… I on jest przekonany że tak będzie, nieważne są moje uczucia – on sobie nie wyobraża życia beze mnie i dziecka – więc mam z nim żyć… mówi że można dawać i tysiąc szans… tylko żeby pomyślał o mnie

Dziękuję za rady i odzew... zawsze chłodne spojrzenie pomaga bo ja inaczej jednak na to wszystko patrze...

Lauro, odnoszę wrażenie, że wiesz czego chcesz, ciągle wracasz do tematu rozstania. Zastanów się nad argumentami przeciw rozstaniu, na które się tu powołujesz.
Dobro dziecka. Jak myślisz, co powie Ci dziecko za 10-15 lat? Podziękuje, że zostałaś, czy będzie miało żal? Czy będzie potrafiło zbudować prawdziwy, kochający się związek w przyszłości? Czy otrzymuje od Was właściwy przykład?
On się stara. Czy rzeczywiście jest to staranie się, które daje Ci powód do pozostania? Czy widzisz realną szansę na zbudowanie z nim związku, takiego, o jakim marzysz? Czy będziesz z nim szczęśliwa, gdy dziecko opuści już dom?

Z tego, co napisałaś o sobie wnioskuję, że jesteś silną, zaradną kobietą. Zadbałaś o swoje wykształcenie, karierę, walczyłaś o swoją zagrożoną ciążę. I wszystko praktycznie sama, bez wsparcia ze strony męża. Twoje zasoby pozwalają mi na przekonanie, że poradzisz sobie bez względu na to, jaką drogę wybierzesz.

W tym wszystkim brakuje mi tylko szacunku do samej siebie. Może się mylę. Pamiętaj tyko, że jeśli Ty sama siebie nie będziesz szanować, inni też tego nie będą robić. A Twoje dziecko weźmie przykład z Ciebie.

powiedzcie, czy człowiek może sie zmienić o 180 stopni - chodzi mi o mojego męża... On sie zarzeka, że się zmienił ale ja mu zwyczajnie nie wierze...  nie widzę, żeby żałował tego jak mnie traktował, mam wrażenie że tylko udaje...

czytam twój watek i czasem przypominam sobie mojego męża który miał również chamskie odzywki do tego alkohol...jego wizyta na dołku stracenie prawa jazdy ..szarpanie..moje leczenie ....dzieci wszystko czuły i słyszały to jest najgorsze swojej historii nie będe opisywać bo wcześniej już pisałam ..u mnie skończyło się kolejnym kopem dla mnie moralnym  ( mąż mi wmawiał ze się puszczam ze go zdradzam nigdy nie wchodziłam na portale aż pewnego dnia  zaczęłam flirtować z jednym kolesiem  przez neta teraz mowie flirt bo wpierw szukałam przyjaciela do pogadania ale te wszystkie rozmówki z innymi zawsze kończą się zdradą czy fizyczną czy emocjonalną drugiej osoby..wszystko prysnęło gdy się opamiętałam zaczęłam myśleć o jego żonie o moich dzieciach ..doznałam szoku,  zauważyłam że to zwykły kolejny facet który nie szuka przyjaźni . dodam że nie o sex mi chodzi bo to mi przez myśl nie przeszło ale same czułe słowa ...ogarnęłam się i plułam sobie w twarz jak mogłam mówić komuś czułe słowa a nie używałam ich w domu  dało mi to dużo do myślenia .. wyznałam mężowi co czułam i że flirtowałam bolało nas oboje ...zastanawiam się czy ty na prawdę z mężem nie kochacie się czy po prostu nie rozmawiacie ..ja dodam że z moim mężem sami zabłądziliśmy po paru latach męki i walki z alkoholem odsunęliśmy się   .po tym wszystkim zaczęliśmy się oboje starać on co prawda nie poszedł się leczyć ale zmienił sie ..dużo poświęcamy sobie czasu, patrzymy na nasze dzieci które nie boją się już czy tata jak wypije  będzie krzyczeć na mamę czy kolejny raz bedę z nimi znikać na cały dzień kiedy mąż spał cały dzień po kolejnej libacji..powiem tak postaw się postaw warunki w waszym związku ..niech się zastanowi czy mu zależy na TObie na Was, (mówię to ku przestrodze bo ja trochę za późno to zrobiłam i sama musiałam zboczyć z toru żeby to zrozumieć  ..przez co do końca życia pozostaną mi wyrzuty i wstręt pewnego rodzaju do siebie)nie puszczaj słów na wiatr jak mówisz "odejdę "jeśli on nie wykaże jakieś inicjatywy to" odejdź"niech poczuje co może stracić i nie mów że go nie Kochasz bo Kochałaś jak braliście ślub a że teraz jest źle to wina pewnie z obu stron najpierw postarajcie się dogadać czy warto niszczyć to co razem stworzyliście..uważam że jeśli jest co ratować to się powinno oczywiście jeśli będzie przy tym szacunek ..bo nikt nie ma prawa bluzgać na ciebie za nic...u mnie skończyły się wyzwiska i to była jedn z przyczyn która zaczęła coś zmieniać..a jak nie umie to niech lepiej się  nie odzywa..odnośnie dzieci co gorsza  są to  najlepsze łykacze takiego zasobu słownicta....

Czy Twój mąż mógł się zmienić o 180 stopni? Każdy z nas, mężczyzna czy kobieta, ma szansę zmienić swoje życie, zmienić siebie (nie zgodzę się, że człowiek ma raz z góry daną naturę, z którą nic nie może zrobić), ale zazwyczaj potrzebny jest naprawdę dobry motywator. Jeśli masz wątpliwości, do jego deklaracji o zmianie, to podejrzewam, że tej zmiany nie widzisz. I tak pewnie jest, że to tylko sposób na zatrzymanie Ciebie.
Podejrzewam, że całkiem nieźle znasz swojego męża, co według Ciebie mogłoby być takim silnym motywatorem do zmian w jego życiu? Czy uważasz, że jest on w stanie podjąć trud zmiany?