Jak poradzić sobie z uczuciem nienawiści? - Netkobiety.pl

Kochasz - stąd chęć zemsty.
Jak przestaniesz kochać i ochota na zemstę minie.

Tak swoją drogą, zemsta - to nic innego jak niszczenie samej siebie.

Dzięki za wasze odpowiedzi.

Niestety nadal kocham i to mnie boli. Boli mnie to, że mam to uczucie w stosunku do niego.

Nienawiść, poczucie krzywdy - teraz to bardziej czuję, że siebie zawiodłam, bo kontynuowałam tę relację, pomimo tego, że była dla mnie zła. Czuję, że bardzo sama się skrzywdziłam, na własne życzenie.

Nie mam zamiaru mu nic robić, a tym bardziej jakoś się mścić. Czasami tylko w kłótni, kiedy tak jestem przepełniona żalem, próbuję mu wbijać szpile.

Nie wiem. Pierwszy raz w życiu przeżywam tak coś intensywnie. A kiedyś już przerabiałam rozstania i one były ok. Potrafiłam odejść, jak tylko uznałam, że coś nie rokuje. I nie pamiętam, abym potem coś przeżywała, albo, że samo rozstanie było tak koszmarnie trudne. Wszystko było tak ok.

Boję się, że pomimo odejścia, ja nadal będę go kochać, tęsknić za nim i uczucie nie wyblaknie.

Może po prostu pierwszy raz jestem aż tak niecierpliwa i nie rozumiem, że na wszystko potrzeba czasu. Łącznie z zabliźnieniem ran i przebaczeniem.

Tamarka81 napisał/a:

Ja tam kochać męża będę przez całe życie. Bo albo się kocha na wieki albo to nie była miłość. Był jednak częścią mojego zycia i żal i smutek nie wziął się z tego że księżniczke ktoś zostawił , tylko, że zakochaną księżniczkę ktoś zostawił Ale cała reszta właśnie jest na etapie wyfruwania z mojej głowy i serca.

Ja właśnie przez to czuję się skołowana. Wciąż nie potrafię zrozumieć tego, jak to możliwie, że nadal kocham. Choć jak w twoim przypadku, za dużo krzywdy i złego, aby być razem. Mój mózg nie może tego pojąć.

Zobaczymy co powiesz, jak minie jakiś czas
A i na drodze pojawi się nowe ciacho ha ha ha
Przepraszam za odrobinę humoru

Chcesz odegrać się na byłym partnerze, czyli stać się, choć na krótko, takim samym człowiekiem. Człowiekiem, który drugą osobę ma za nic, który krzywdzi. Załóżmy, że zrobisz to, jakimś sposobem dotrzesz do jego bolesnych miejsc, skrzywdzisz go. Jakie później będziesz żywiła uczucia do... siebie? Będziesz mogła bez obaw spojrzeć w lustro?

Chcesz zapomnieć o tych traumatycznych wydarzeniach. To znaczy wyciąć ze swego życia bardzo ważne, wiele mówiące i o Tobie, długie lata. Jak to zrobisz? Bo amnezja jest wynikiem choroby albo wypadku. Odważysz się na to? Jaką będziesz miała gwarancję, że przeżyjesz, że będziesz sprawną , że 'wytniesz' tylko niechciane zdarzenia?

Możesz z tych trudnych lat wyciągnąć wnioski, dojść do przyczyn Twego zaślepienia i pozostawania w traumatycznym związku. Bo to, że kochasz (kochałaś) nie jest żadnym wytłumaczeniem. Jeśli nie dojdziesz do przyczyn, kolejne Twe związki będę podobne.

Chcesz pozbyć się nienawiści. Ok. Pozwól jej odejść, nie trzymaj jej, nie używaj jej i nie podsycaj.

smallangel napisał/a:

Zobaczymy co powiesz, jak minie jakiś czas
A i na drodze pojawi się nowe ciacho ha ha ha
Przepraszam za odrobinę humoru

Dzięki. Pewnie masz rację, choć dla mnie osobiście rozgrywa się teraz dramat. Najgorsze jest to, że pomimo, że podjęłam decyzję o rozstaniu i tylko czekam na wyprowadzkę za miesiąc, czuję się tak silnie z nim związana, że czuję, że to wygląda jakbym ostatnimi siłami dobiegała do oazy na pustyni się czegoś napić.

Zamiast cieszyć się, że to koniec i nareszcie będę wolna i stabilna emocjonalnie, ja opłakuję tego drania, ten związek i wszystko co razem stworzyliśmy.

Najlepszy jest też mój umysł - ON PO PROSTU NIE WIERZY, ŻE MY SIĘ ROZSTANIEMY.

Idę zjeść kanapkę, bo samej siebie nie mogę słuchać.

Trochę się zagalopowaliście,bo ja nigdzie nie napisałam, że szukam zemsty, tylko, że czasami w naprawdę złej chwili, mam taką ochotę aby poczuł to samo co ja. Jedyne co mu robię, to mu wtedy nawciskam słownie. Na co dzień nie ma we mnie tak skrajnych emocji, raczej myślę o nim ciepło i z uczuciem. Wychodzą i wychodziły tylko w odpowiednich momentach. Dla mnie te momenty są już nie do zniesienia, więc nie chcę kontynuować tej relacji. Za dużo się złego wydarzyło.

A dlaczego za miesiąc. Decyzję o naszym rozejściu się podjęłam już wcześniej, ale nasze sprawy materialne muszą być rozwiązywane etapami. Nowe mieszkanie dla mnie dostępne będzie od początku września.

Nie wiem, ale ja jestem przykładem rozstania z rozsądku. To jest trudne i nie wiem jeszcze jak to wszystko sobie ogarnę.

Zemsta - każdy o niej marzy. Ale potem przychodzi refleksja ... po co ? Po co się zniżać do jego poziomu ?
Też mam taki cholerny charakter że zawsze wsadze szpilę pod żebro.

A Ty się zawijaj kochana z tej chaty chyba, że jesteś masochistką Mój małżonek zanim nie wyleciał w trybie przyspieszonym , przychodził do domu po 5 koszulek przez 3 tyg. I dawał nadzieję. A ja nie potrzebowałam nadziei tylko odpowiedzi. To były najdłuższe 3 tyg mojego życia. Lepiej się wynieść i wziąć to na klatę od razu niż siedzieć w tym gównie i liczyć na cud. Mówi Ci to już poobijana ale naprostowana Ciocia Tamarka

Tamarka81 napisał/a:

Zemsta - każdy o niej marzy. Ale potem przychodzi refleksja ... po co ? Po co się zniżać do jego poziomu ?
Też mam taki cholerny charakter że zawsze wsadze szpilę pod żebro.

A Ty się zawijaj kochana z tej chaty chyba, że jesteś masochistką Mój małżonek zanim nie wyleciał w trybie przyspieszonym , przychodził do domu po 5 koszulek przez 3 tyg. I dawał nadzieję. A ja nie potrzebowałam nadziei tylko odpowiedzi. To były najdłuższe 3 tyg mojego życia. Lepiej się wynieść i wziąć to na klatę od razu niż siedzieć w tym gównie i liczyć na cud. Mówi Ci to już poobijana ale naprostowana Ciocia Tamarka

Ciociu Tamarko, to jest jego mieszkanie i to ja muszę się wyprowadzić. Byłoby szybciej, ale to mieszkanie będzie wolne dopiero od września, a ja muszę spaść na cztery łapy. Nie mam w tej chwili siły na dodawanie sobie jakiś koszmarnych manewrów z mieszkaniem. Idę na znane, lubiane i tak mi z tą myślą dobrze i spokojnie. Spokoju i ładu potrzebuję.

I tak, cholera wiem, siedzi tam we mnie na samym dnie jakaś nadzieja. Ale jak to mówią, nadzieja umiera ostatnia, a ja nie chcę z tym popaprańcem wieść dalszego życia. Co to, to nie.

Tamarka81 napisał/a:

Tylko nie bądź złośliwa i nie myj jego szczoteczką kibelka.

Ha, ha, to właśnie ja . Mademoiselle szpileczka. Ale nie umyję. Dziś jestem zen jak nic, bo pojechałam do rodziców zawieźć część rzeczy, robotę wzięłam zdalną i tu jest spoko. A on mi dzwoni z pracy jaki to biedny misio, bo jest teraz na badaniach, bo od wczoraj ma problemy z brzuchem. Może nawet na serio coś jest, bo już od jakiegoś czasu było coś nie tak. Z jednej strony szkoda mi go i wiem, że czuje się fatalnie, ale z drugiej strony myślę sobie - teraz będziesz musiał się nauczyć żyć w takich chwilach sam. Mnie nie będzie, do cyca nie przystawię i po główce nie pogłaszczę. Może za kilka m-cy nawet powiem mu żeby już nawet nie dzwonił, bo się z kimś spotykam (choć wydaje mi się to niedorzeczne).

Obawiam się, że mi nic nie minie. Czuję się tak wewnętrznie złączona z tym facetem, że gdziekolwiek jestem czy pojadę, wiozę ze sobą w myślach jego i nasze życie.

Denerwuje mnie to, bo przez to nie czuję się spokojna ani wolna. Noszę w sobie całą paletę emocji i to mnie też dobija. Jestem skołowana. Nie chcę już tego kontynuować, bo do niczego dobrego to nie prowadzi, a jednak nie potrafię się od niego emocjonalnie odciąć.

Marudzę dziś, lepiej się czymś zajmę.

No brawo cioteczko! . Doprawdy winszuję. To jest coś. Ja z kolei popijając sobie toskańskie wineczko, które nota bene przywiozłam z urlopu z panem dziwakiem, rozmawiam z kumpelą na skype o weselu jej we wrześniu, i co..., i jak ja mam jej powiedzieć, że my się rozstajemy? Że przyjdę sama? A w międzyczasie dostaję smsa z zaproszeniem od sąsiadki z mężem na posiadówkę w w tę sobotę. I co?? I co ja mam temu światu powiedzieć?

Ale to jest nasza i moja wina, bo my jeszcze przed tym światem gramy parę amantów, no piękna on i ona, sami nawet w tę bajkę wierzymy, ale do czasu, aż iskra nie pójdzie i się pokłócimy i on mnie w nerwach z domu wywala.

Co ja mam robić? Dziś dzwoniliśmy do siebie, bo badania miał, usg i takie tam. Zapalenie jakieś wykryte. No wspieram go, a on mi dziękuje za to. Czyli jednym słowem informacja do mózgu: jesteśmy razem. Ale mózg też już wie: razem nie idzie, nic z tego nie będzie.

Tak bardzo wkurza mnie to uczucie do niego. Nie ciepię tego rozkroku. Dlaczego to tak wygląda?

Chyba muszę zadzwonić dziś do niego i ustalić, że musimy znajomym powiedzieć prawdę. Że się rozstaliśmy i nie ma już zapraszania nas jako pary. To chyba zmobilizuje mnie do tego, aby spojrzeć prawdzie w oczy - to się dzieje naprawdę i nie ma odwrotu. Najgorszy będzie jeszcze ten miesiąc, gdzie mieszkamy jeszcze pod jednym dachem. Dobrze, że on często wyjeżdża do innego miasta do pracy.

Trudne to wszystko. Tamarko dziękuję .