Siostra choruje na nerwicę i obwinia nas o swój stan - Netkobiety.pl

Trudno sobie wyobrazić kogoś kto przez 10 lat nie wychodził z domu. Czy lepiej się czuje gdy ktoś jest w domu, czy jak nikogo nie ma poza nią? Co ona robi przez cały czas? Może siostra czuje się osaczona, każdą radę traktuje jako zamach na jej wolność? Spróbuj po prostu być z nią, zapytaj jak się czuje, co ją boli, czego się obawia, wysłuchaj jeśli się przed Tobą otworzy, wyżali...

Jeśli jest tak jak piszesz to nie są to zwykłe fochy ale coś poważniejszego. Wybierz się do psychiatry, spisz wszystkie jej dziwne zachowania, może to pozwoli lekarzowi postawić jakąś wstępną diagnozę i pokierować Cię jak jej można pomóc. Ale psychiatra, nie psycholog.

Problem jest bardziej złożony niż się wydaje.
Rodzice wychowali Was w lęku przed światem. Z pewnością robili to podświadomie, bojąc się że obie wyfruniecie z gniazda zostawiając ich samych. Skutkiem jest twój brak pewności siebie oraz agorafobia waz z zaburzeniami współistniejącymi objawia się agresją, lękiem, drażliwością. Prawdopodobnie nie są to już tylko zaburzenia psychiczne ale psychosomatyczne, wymagające kompleksowego podejścia.
Wszyscy musielibyście poznać problem od podstaw i powoli odkręcać całą sytuację. Oczywiście zdaję sobie sprawę że łatwo się mówi, gorzej z realizacją.

to co zdarzyło się Wam nie jest rzadkością. Większość nie uświadamia sobie przyczyn takiego stanu rzeczy, a podstawową sprawą jest uświadomienie sobie przyczyn. Jest to proces długi i często bolesny dla wszystkich biorących w tym udział, ale warto to zrobić. Nie należy się zniechęcać. Nic nie przyjdzie łatwo bo i sytuacja jest bardzo trudna.

Wcześniej Ci tego nie napisałam ale mam podobne podejrzenie.
Dlatego postaraj się pójść do tego psychiatry i opowiedzieć ze szczegółami o zachowaniu siostry..
Podobno są leki w kroplach, które można podać takiej osobie aby złagodzić objawy "trudnego" zachowania aby chciała w ogóle rozmawiać i samodzielnie poddać się leczeniu. Lekarz psychiatra może je przepisać.

Sory za offtop,ale muszę jakoś zagadać do Rumpelka - mój drogi uświadomiłeś mi sedno sprawy - moi rodzice też wychowali mnie w lęku przed swiatem,stąd te wszystkie moje problemy.A ja przekazałam to dzieciom!!Jak mogę się z tobą skontaktować poza forum?

Nie znam się na psychiatrii, ale niestety mam bolesna doświadczenia własne związane z nerwicą, depresją, agorafobią. W czasie nasilenia miałam bardzo podobne objawy, drażniły mnie niesamowicie wszelkie dźwięki,tego nie dawało się wręcz wytrzymać,również zbyt jaskrawe ( w mojej chorej ocenie ) światło było ciężkie do zniesienia.Moim zdaniem cała rodzina powinna przejść fachową psychoterapię.Siostra zarzuca wam, że zmarnowaliście jej życie ( ty jesteś najmniej temu winna ) i trochę to prawda - postawa matki.Ona chce się z tego uwolnić, bo naprawdę takie życie to jedno wielkie cierpienie i zamknięte koło.Moja rada - udaj się do psychiatry i omów tę sytuację.W takich przypadkach lekarze mogą przyjść na wizytę domową.Niestety spróbuj znaleźć dobrego psychiatrę w swoim mieście, z polecenia czy choćby z opinii w internecie . Warto ratować siostrę, warto ratować siebie.Ja zmuszałam się do funkcjonowania, na siłę wychodziłam z domu, choć miałam potworne zawroty głowy, palpitacje serca, odruchy wymiotne, lęki, omdlenia i co tylko kto chce ( tak to wygląda, więc trudno się dziwić, że siostra woli już siedzieć w zamknięciu), trudno było mi ocenić odległość od samochodu na przejściach dla pieszych,więc kilkakrotnie cudem uniknęłam wypadku,hałas uliczny odczuwa się wielokrotnie bardziej niż w normalnym stanie,przed oczami istny chaos,ciągłe uczucie duszenia i tego, że za chwilę umrzesz, udusisz się, to tak w skrócie, może to ci przybliży co mniej więcej siostra czuje.

Bardzo trafna ocena sytuacji, wynikającą z wnikliwej analizy.
Nie każdy lubi kiedy się analizuje jego sytuację ale Green nie powinna mieć o to pretensji.

Choć sytuacja jest bardzo skomplikowana to twój post swiadczy o tym że patrząc z boku na to wszystko, można dojść wszystkich przyczyn.

Należy zacząć od tego jaką rolę pełnią postaci w tym dramacie. Siostrze Green pozwalano na wiele, ale tylko w ramach, które dawały poczucie swobody i bezpieczeństwa. Nie była uczona samodzielności, podejmowania decyzji. Była wywychowywana na tą, która ma zostać w domu z rodzicami.
Z tego co można do tej pory wyczytać wychodzi na to że jest to głównie udziałem matki. Gwoli wyjaśnienia dodam że być może robiła to instynktownie. To nie musiało być działanie z premedytacją.
Green miała za zadanie otoczyć opieką siostrę. Istna sielanka. Gdyby nie fakt że u siostry Green dał znać zew natury. Poczuła że chce czegoś wiecej niż ta rola jaką jej wyznaczono, jednak zdała sobie sprawę że nie nauczono jej tego co potrzebne kiedy wyfruwa się z gniazda i chce żyć samodzielnie lub w zwiazku z mężczyzną.

Uświadamiając to sobie znienawidziła tych, którzy jej ten los w mniej lub bardziej swiadomy sposób zgotowali.

To oczywiście tylko ogólny zarys tego bardzo złożonego tematu. Nie mam czasu na rozpisywanie się na ten temat, ale jeśli Green będzie temat kontynuować, to można rozwinąć poszczególne kwestie.

Zaznaczam że cała sytuacja kwalifikuje całą rodzinę do psychoterapii. Rozmowy na forum mogą pełnić tylko i wyłącznie funkcje pomocnicze.

O rany, aż tel.to ja nie wymagałam Ale dzięki i lepiej usuń ten nr jak najszybciej, bo ja erotycznych smsów nie mam zamiaru wypisywać, jeśli w ogóle odważę się na jakikolwiek Ale za inne użytkowniczki ręczyć nie mogę. Co do dzieci to starałam się jak mogłam żeby nie powielać zachowań rodziców, tych, które nieźle podkopały mi psyche, ale masz rację,w inny sposób przekazałam dzieciom lęk Po uświadomieniu tego ( jeszcze raz dzięki ) stanę na głowie żeby przed tym je chronić i będę się modlić żeby jeszcze nie było za późno

Dzięki za wsparcie... jeśli chodzi o moją mamę, to nie wiem, czy wychowała nas w lęku przed światem, ona jest po prostu obojętna na nas, na nasze sprawy, a nie chce rozwiązać problemów z czystego wygodnictwa, moja siostra w pewnym sensie oczekuje od niej i od nas jakiejś pomocy, ale z drugiej strony reaguje tylko agresją, obwinianiem, potępianiem itp. Każdą próbę wyjścia z tego piekiełka podaną w formie delikatnej propozycji mama torpeduje słowami: "zajmij się sobą" itp. i generalnie oskarża mnie o atakowanie je osoby. Ale przy innej okazji wręcz każe mi pomóc" To zrób coś!" i Kółko się zamyka... Mogę powiedzieć, że psychicznie jestem już bardzo wyczerpana... Terapia byłaby najlepszym rozwiązaniem, ale nikt z mojej rodziny nie skorzysta z tej opcji - pisałam już chyba, że to odrzucają i wyśmiewają: "sama idź się lecz", bo jest i fałszywy wstyd, ale i jakaś zgoda na ciągnącą się od 10 lat problemową sytuację i niedostrzeganie, że siedzi się w bagnie, bo winni są ci inni, ale na pewno nie my... to jest najgorsze: ci inni, ale nie my... ukrywam naszą domową sytuację przed znajomymi, dalszą rodziną, która domyśla się wszystkiego, ale nie reaguje, bo nie chce urazić mojej mamy..? bo im wstyd? Co mi zostaje? sama udam się do terapeuty albo psychiatry, nie wiem tylko, czy można tak po prostu pójść do psychiatry i opowiedzieć mu o nie do końca własnym problemie. Piszecie o wizytach domowych, kilka lat temu była u nas policja, ktoś z życzliwych sąsiadów zadzwonił podczas awantury. Rodzina oskarżyła mnie o to, że ja zadzwoniłam na policję... tak więc o żadnych wizytach domowych asystentów rodziny itp. nie ma mowy, nikt ich nie wpuści. To tyle, miłej niedzieli!

Moim zdaniem Twoja siostra nie ma nerwicy.
To mi wygląda na coś podchodzącego pod schizofrenię, nie wiem, nie jestem lekarzem.
Wiem jedno, mam nerwicę lękową i nie mam takich zachowań jak Twoja siostra.

Powinniście zacząć od prawidłowego zdiagnozowania siostry. Jeśli ona nie chce iść do specjalisty, spróbuj zamówić wizytę domową.

Moim zdaniem warto najpierw zdiagnozować siostrę. Otrzymałaby odpowiednie leki i może sytuacja w domu uległaby znaczącej poprawie i terapia Autorki nie byłaby już konieczna.

Mam to tzw. ''stare drzewo'', którego się nie przesadza.
Myślę, że najlepsze wyjście to byłaby wyprowadzka Autorki z domu, ratowanie siebie i doglądanie siostry, i mamy ''z doskoku''.

Może się okazać, że po odcięciu się od źródła problemu rozterki Autorki znikną i terapia nie będzie potrzebna.