Jak mam sobie poradzić z tym okropnym bólem po rozstaniu?;( - Netkobiety.pl

I to jest najgorsze, że przez takich idiotów, bo inaczej tego nie nazwę, cierpi dziewczyna nie tylko dlatego, że kocha... Ale przede wszystkim dlatego, że skutki uboczne powstaną w nastepnym związku, bo historia zazwyczaj jest taka sama. Bedziesz się bała, bedziesz zazdrosna, zrzędliwa itp. Bo to normalne, że juz tak nie zaufasz.
Nie wiem co mam Ci poradzic... Bo pewnie to jest taki ból, że obojetnie co bym pisała, to bedzie bolało. Ale z czasem coraz mniej i mniej... a kiedys zapomnisz.
Jedyne co bym Ci poradziła to zdobyć w sobie taką siłę i udawać przed nim, że jestes szczesliwa. Wiesz to moze brzmi głupio, ale moim zdaniem najlepszą zemstą jest to jak chłopak zobaczy, że jestes szczesliwa i bez niego. On Cię zranił więc Ty tez mozesz go zranić i iść z podniesioną głową po szkole ze wzrokiem mówiącym 'nie byłeś mi do niczego potrzebny dupku' .  A jesli bedziesz siedziała w kącie smutna to on zobaczy wtedy jaki to nie jest wspaniały, że ty go taaak kochasz... Że zyc bez niego nie umiesz. A on za bardzo Cie skrzywdził, żeby coś takiego w tobie widział.
Takze głowa do gory i pokaz ze jestes silna.  ! 
Nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło, widocznie czeka na Ciebie gdzieś ktoś inny. Swoją drogą lepiej, że stało się to teraz niż po kilku latach związku po ślubie.

No smutna ta twoja historia. Ciężko znaleźć jakąś receptę na złamane serce, raczej takiej idealnej nie ma. Cóż weź się w garść i po prostu postaraj się jak najmniej o nim myśleć. Wiem że to pewnie nie jest takie proste ale spróbuj.
Jak już pisałam -CZAS LECZY RANY. Mam nadzieję że z biegiem czasu będzie coraz lepiej. Postaraj się czymś zająć, basen,kino,koleżanki itp. Przede wszystkim nie pokazuj mu że jest ci źle. Tak jak pisała moja poprzedniczka-GŁOWA DO GÓRY!
Jesteś jeszcze taka młoda że wszystko przed tobą!

Maryanno3 wiem jak bardzo boli złamane serce. Pewnie teraz trudno Ci w to uwierzyć, ale przyjdzie taki dzień, kiedy obudzisz się rano i zauważysz że już nie boli. Nie będę oszukiwała musi upłynąć sporo czasu,.. ile zależy jak bardzo go kochałaś. Przede wszystkim TO NIE TWOJA WINA to on nie docenił tego szczęścia jakie go spotkało w Twojej osobie. Jesteś wspaniałą dziewczyną nigdy więcej nie mów o sobie tak źle. Znajdzie się w Twoim życiu nie jeden chłopak, który będzie marzył o tym żeby Cie uszczęśliwiać.  I jeśli będzie znosił Twoją podejrzliwość ograniczone zaufanie Twoje serce się otworzy samo. Nie przyspieszaj niczego i najważniejsze nie pakuj się z żaden związek tylko po to żeby mu pokazać że nie cierpisz po rozstaniu. Owszem noś zawsze głowę wysoko podniesioną, bo Ty nie masz się czego wstydzić.
Trzymam kciuki.. Uda Ci się przetrwać ten ból i nie rób nic głupiego jak będziesz miała doła pisz netkobietki Ci pomogą...

Maryanno3 jesteś na tyle młoda, że może, albo i z pewnością tylko Ci się wydaje że już nigdy nikogo nie pokochasz.
Znam to skądś, okazuje się że człowiek którego kochasz, to ostatnia świnia, potem trudno odbudować zaufanie do gatunku męskiego ale da się. Mi się udało mimo wielu nieudanych związków.
Co Cię nie zabije to Cie wzmocni.
Tego trzymać się trzeba, uśmiechnij się owocowo, i idź dalej z tym uśmiechem przez życie, nie odrwacając się wstecz. Nie najważniejsza jest przeszłość, na pierwszym miejscu jest przyszłość, a rozpamiętywanie przeszłości, nic Ci nie da
Pozdrawiam Ciepło:)

Dziękuję Wam wszystkim za te słowa wsparcia, to naprawdę pomaga. Ale chyba właśnie mam doła:( już się wydaje że będzie ok, że przecież on nie jest mnie wart i nigdy właściwie nie był, w szkole się śmieję, rozmawiam z wieloma osobami, widzę że są tacy ludzie na których mogę liczyć, cieszę się bo jakoś tak przez cały dzień udaje mi się go nie widzieć na przerwach...aż tu nagle pod koniec lekcji widzę go z jego nową dziewczyną, ma świetny humor i dobrze się bawi, nawet tego nie ukrywa mimo że mnie zobaczył i wie że stoję obok to ją przytula i całuje z takim uśmiechem satysfakcji...i pojawiają się głupie myśli: w czym ona lepsza ode mnie? jak mógł mi to zrobić po tych wszystkich wspólnych chwilach, przecież jeszcze trochę ponad miesiąc temu to ja byłam na jej miejscu...i ta paraliżująca myśl że będę musiała na to patrzeć przez następne pół roku i że już zawsze będę sama mimo że mam 18 lat. Chciałam się przepisać ale to klasa maturalna, poza tym mam w tej szkole przyjaciół, znajomych. Nie wiem co mam robić, kompletnie się gubię i czuję jakbym się rozpadała na tysiąc kawałków.

Twój były zachowuje się jak niedojrzały dzieciak... najpierw mówi, że kocha, chce mieć dzieci i się ożenić i nagle wszytsko się zmienia...
NIe wspominając już o tym, że obnosi się z nową dziewczyną już następnego dnia w szkole... Pokaż mu , że wcale z tego powodu nie cierpisz...  że dobrze ci bez niego. Olej faceta.. to dzieciak...

Historia bardzo smutna ja też usłyszałam od faceta, że nie wie czego chce i nie wie co czuje. To jest taki problem, gdy spotykasz się z chłopcem, a nie mężczyzną, przykre jest gdy oni kłamią prosto w twarz. Mówią jedno robią druge. Kiedy osttani raz rozmawiałam z moim facetem to przywitał mnie pocałował przytulił a za 10 min jak wsiedliśmy do auta powiedział, że nie wie co czuje i że to koniec. pełno jest niedojrzałych emocjonalnie facetów jak i dziewczyn na świecie. I ich zachowanie nie wynika z wredoty tylko braku emocjonalnej stabilności, którą osiągną za jakiś czas (mam nadzieje). Trzeba iść dalej chociaż to nie jest łatwe. Sama z trudnej znajduje siłe, żeby rano wstawać i iść przez życie sama. Ale kto wie ile nam jeszcze zostalo czasu. Nie można tkwić w wiecznym bólu. Trzeba postawić grubą kreche, podnieść głowę do góry i nie dać się życiu, bo ono jeszcze nie raz da nam po mordzie!

Znalazłam to przed chwilą: "Mędrzec jest mędrcem tylko dlatego, że kocha. Zaś głupiec jest głupcem, bo wydaje mu się, że miłość zrozumiał". Ile jest tych głuków na świecie....

Wiem co czujesz, mnie też przepełnia gorycz, złość, poczucie beznadziejności, niespełnienia, straty czasu i do tego tęsknota. rozrywa mnie złość, że nic już nie moge zrobić, nic już nie zmienię. Rozumiem Cię. Najgorsze jest to, że nikt i nic tego uczucia w Tobie nie zmieni, nie pomogą żadne słowa, ani czyny. Każdy musi to sam odchorować. Ja już choruje któryś raz, zawsze wygląda tak smao, nie jem, nie śpię, płaczę ostatnio musze łykac jakieś prochy żeby funkjconować jakoś (widać ta choroba jest gorsza),  ale niestety wiem, że nikt mnie nie pocieszy. Jedyne co Nam pozostaje to uzbroić się w cierpliwość, wiem, że to stwierdzenie wkurza niesamowicie ale jest prawdziwe. najlepiej jakbyś go nie widywała, ale rozumiem, że czasami się nie da. A koleżankę olej, jest tyle warta ile on, odchodząc i tak cię traktując. Wiesz są ludzie i "ludzie", na pewno na swojej drodze spotkasz jeszcze wielu tych i tych. Potraktuj to jako bolesną, życiową lekcje która prędzej czy później zaprocentuje.

P.S. Dzisiaj było mi strasznie, więc zrobiłam coś czego nigdy nie robię. Włozylam adidasy i poszłam pobiegać, jak nie lubie biegać czułam, że muszę. ledow to przezyłam, aczkolwiek przebiegałm spory kawałek i byłam z siebie taka dumna i momenatlnie zeszła ze mnie złość i napięcie, chociaż jeden wieczór będzie lżejszy. Polecam!

P.S.S. Myśl o zostaniu starą panną jest jak najbardziej naturalna, czujesz się skrzywdzona i twoja psychika tak reaguje, żeby zaczęła normalnie funkcjonować, a tym samym zacząc myśleć pozytywnie potrzeba jeszcze chwilki. Narazie nie staraj się szukać i robić czegoś na siłe, bo sie pogorszy, dojdzie do tego kac moralny a po co! Zywsze barwy same do Ciebie przyjdą, nawet nie zauwazysz kiedy... mam nadzieje, że do mnie też. I do wszystkich Nas, bo na to zasługujemy!

Z czasem będziesz gotowa do nowego związku i do zaufania, bo każdy człowiek jest inny i swoich partnerów nie należy porównywać z ex, bo z tego nigdy nic dobrego nie było. Teraz twoje serducho potrzebuje odpoczynku i stabilizacji. Z tą szkołą to faktycznie patowa sytuacja, ale tu się nic nie poradzi. Kiedyś przeczytałam takie zdanie: "Porzuciła Cie? Żyj tak, aby żałowała, że Cię zostawiła". Może przyjmij sobie to za maksymę, przynajmniej do maja, szybko zleci.
A i jeszcze jedno, nie chcę być złym prorokiem, ale myśle, że jeszcze nie raz się zakochasz i nie raz będziesz się rozstawać, a co za tym idzie cierpieć. Takie są prawa miłości i aby docenić te dobre chwile trzeba posmakować tych złych. Wierze, że z czasem będziesz się z tego wszystkiego śmiać, a nawet wyrzucisz ten podly czas ze wspomnień.

Klin klinem faktycznie jest średnią opcją, ranimy tym siebie jak i innego , nieświadomego niczego człowieka. Ja wczoraj spotkałam się z moim ex, oddałam mu rzeczy, wcześniej miałam okazje pogadać o tym wszsytkim z jego znajomymi, którzy o dziwo okazali zrozumienie dla mnie a nie dla niego i pod ich wpływem zdecydowałam się ze oddam te rzeczy. Chciałam po nowym roku bo  nie miałam siły teraz, ale bym go zobaczyła za miesiąc i wszytko by na nowo wróciło. Teraz także wróciło, ale że czuje się fatalnie to nic się nie zmieniło. Nie moge sobie miejsca znaleźć, a po tym wczorajszym spotkaniu tęsknota mnie zabija. Tak bardzo bym cjciała , po prostu nie pamietać... a co do opisów na gg to coś w tym jest. On też ma optymistyczne, wiecie zabawa, super etc. to boli jak choera, ale nie potrafie go usunąc z gadu, no nie da sie po prostu!

Dobra metafora. Ciekawa jestem ile ten las rośnie...

A najbardziej to mnie wkurza, że On imprezuje, baluje, cieszy się, ma wesołe opisy, a ja tu rycze i się dołuje, ehhh, szkoda słów....

Wiem misia, tylko jeszcze nie potrafię... wpatruje się w ten ekran jak głupia i wymyślam co teraz robi... nie mam już siły... narazie pewnie zosatwie, ale jak zaczną się pojawiać opisy dla nowej miłości to sie pewnie w koncu zdecyduje na ten klawisz delete....

Chlip, chlip.... teraz ja mam doła:...( Właśnie weszłam na nk. I co ? Dodał zdjęcie z dedykacją dla jakieś lafiryndy. A pod spodem komentarz od niej : Kochanie dziękuje że spełniłeś moje życzenie :* Chlip...  I cały dzień do duuuuuuuuuuuuuupy:(

Dziewczyny, posłuchajcie mnie, chciałabym opowiedzieć swoją historię. Z góry uprzedzam, że jest mało pocieszająca.
Wszystko zaczęło się tak jak u Was - początkowe zauroczenie, motyle w brzuchu, rumieńce na twarzy, następnie poważne zakochanie. Zostaliśmy parą. Byłam przeszczęśliwa, był ideałem chłopaka, lepszego nie mogłam sobie wymarzyć. Dni mijały szybko, widziałam świat przez różowe okulary, było cudownie.
Niepostrzeżenie nasz związek przechodził mały kryzys - z dnia na dzień układało się już mniej kolorowo jak wcześniej, kłótnie o niesamowite błahostki, obrażanie się. Spotkaliśmy się, porozmawialiśmy na spokojnie, każde z nas powiedziało co jest nie tak, co się nie podoba, co trzeba zmienić. Od tej chwili miało być nawet lepiej, niż na początku. I tak było przez kilka tygodni.
Wtedy we mnie coś się zmieniło - wciąż miałam w głowie jego słowa jaka jestem, a jaka być powinnam i zaczęłam się starać jeszcze bardziej, żeby go nie zawieść i nie zniszczyć tego co jest między nami. We wszystkich jego koleżankach widziałam teraz rywalki, często mu wyrzucałam, że więcej poświęca czasu innym dziewczynom, niż mnie. Lecz potem szybko starałam się być miła, dopasowywałam się do wszystkiego, byle tylko nie zerwać.
I tak się stało, koniec. To był najgorszy okres w moim życiu. Może nie byłam wrakiem człowieka, ale czułam jakbym nim była. Chodziliśmy do tej samej szkoły, więc wizja tego, że miałabym go widzieć codziennie w szkole po tym wszystkim, była nie do zniesienia. Na szczęście z całego stresu wymiotowałam codziennie, przeziębiłam się także (mokra głowa za okno) i nie musiałam być w szkole przez kilkanaście dni. Pamiętam jak te dni wyglądały - budziłam się, nie miałam na nic ochoty, przestałam się w ogóle uśmiechać, rzeczy, które dawniej mnie cieszyły straciły urok, nie jadłam prawie nic, leżałam w łóżku całymi dniami i płakałam. Odcięłam się od całego świata, nie odbierałam telefonów, komputera w ogóle nie włączałam - mieliśmy wspólnych przyjaciół, bałam się, że oni odwrócą się po momencie i wszystko mu wypaplają, także zerwałam z nimi kontakt i nie oczekiwałam od nich żadnej pomocy.
W jednej chwili byłam najszczęśliwszą dziewczyną na całej planecie, na drugi dzień mój świat się zawalił. Byłam w takim dołku, że przestałam chodzić do szkoły w ogóle. Z piątkowej uczennicy stałam się wagarowiczką, która z większości przedmiotów będzie miała szansę jedynie na dopuszczające. Nie wychodziłam z domu, bo bałam się że za rogiem mogę go gdzieś spotkać, to była już obsesja. Gdy do szkoły w końcu musiałam iść, robiłam to z wielkim ociąganiem się, we wszystkich widziałam wroga. Dni były dla mnie szare, monotonne, nigdzie nie wychodziłam, po powrocie ze szkoły włączałam sobie jakiś film albo czytałam książki. Przeszłam przez wszystkie fazy bólu po rozstaniu. Najpierw wielki dołek, płacz, niezrozumienie. Potem zwykła obojętność, nie zależało mi na nikim i niczym. A potem przyszedł bunt, dziwna euforia. Powtarzałam sobie, że jest dupkiem, nie zasługuje na mnie. Chodziłam na imprezy, zaczęłam palić, upijałam się do granic możliwości. Faza ta na szczęście szybko mi przeszła, na imprezach gdy byłam już mocno pijana, gdy wszyscy dookoła tańczyli i się wygłupiali, ja siedziałam w kącie i ryczałam jak nigdy.
Wygrzebałam się z tego towarzystwa, z papierosów i alkoholu, zaczęłam być grzeczną dziewczynką, uczyłam się całymi dniami. Ból wrócił ze zdwojoną siłą. Nie płakałam już nawet bo nie miałam siły, potrafiłam siedzieć godzinami i patrzeć się w okno. Byłam smutna, zmarnowana.
Od tego czasu minął rok. Uczucia wcale nie osłabły, ból choć nie tak wielki jak wcześniej, wciąż gdzieś we mnie głęboko siedzi. Na dzień dzisiejszy nie chcę mieć żadnego chłopaka, boję się zaufać, zawsze będę porównywać z tym moim ideałem. Momentami czuję się kompletnie bezwartościowa, beznadziejna - nie mogłam go utrzymać przy sobie. Czas leczy rany - z jednej strony tak, bo rok temu byłam w kompletnej rozsypce, ale teraz wspomnienia, wszystkie przepiękne chwile razem nadal są w mojej głowie, nieważne ile bym zdjęć wyrzuciła do kosza. Te wszystkie romantyczne nastroje - święta, walentynki, śliczny śnieg spadający z nieba powoduje że zamiast cieszyć się życiem, ja siedzę w domu i wspominam sobie wszystko i gdybam, a co by było gdyby...

Wiecie co? Macie rację. Dlaczego my mamy cierpieć bardziej niż oni? Przecież idą święta, czas radości i spokoju... Nie psujmy ich sobie przez to, że jakiś tam facet nas rzucił. A po świętach jest sylwester. Nowy rok to nowe życie.... Nie wracajmy do niemiłych wspomnień. Póki co, udaje mi sie nie myśleć o nim. I mam nadzieję, że tak zostanie już na zawsze.

to weź bądź na tyle silna,weź się w garść i skasuj raz na zawsze tą nk
po co Ci to?

Macie rację. Skasuję. Z gg i skype go wyrzuciłam.  Ja już nie mam fazy buntu, ja to wszystko olewam

Znowu dawno tu nie wchodziłam a wiele się wydarzyło. Święta jakoś super mi nie mijają bo co jakiś czas coś mi go przypomina no i ten cały cudowny nastrój z którego się zawsze tak cieszyłam a teraz do końca nie potrafię: ale to nie są jakieś wielkie doły, po prostu robi mi się trochę smutno ale za chwilę jest lepiej. Zdaję sobie sprawę teraz już tak naprawdę świadomie po tych ponad 2 miesiącach od rozstania że tak musiało być że trafiłam na dupka, nic na to już nie poradzę bo nie cofnę czasu. Jedyne czego się boję to oczywiście standardowo tego że zawsze będę sama choć wszyscy mi powtarzają że chyba jestem głupia że tak myślę ale ja wiem swoje;) Odpoczywam psychicznie od całej sytuacji nie widzę go w ogóle parę dni bo nie trzeba chodzić do szkoły i już mam efekty: przytyłam i wróciłam po części do normalnej wagi sprzed rozstania bo po nim dużo schudłam. Fizycznie i psychicznie jest dużo lepiej.To mnie pociesza bo wiem że jak są tam jeszcze we mnie jakieś emocje, żal to większość tego minie po wyjściu z tej szkoły jak już go nie będę zmuszona oglądać. Może dziewczyny to nie będzie dla Was pocieszenie ale ja naprawdę trochę teraz odżyłam, a byłam w naprawdę złym stanie także ten banał o tym że czas leczy rany to najszczersza prawda: może nie do końca leczy ale to wszystko już tak nie boli i można popatrzeć z perspektywy na całą sytuację z dystansem i opanowaniem. Co do jego nk czy gg: skasowałam wszystko za namową przyjaciółki zaraz po rozstaniu tzn jakieś 3,4 dni po , nie miałam ochoty patrzeć na jego zdjęcia z nową dziewczyną lub opisy dokładnie takie same jak kiedyś do mnie tylko ze zmienioną literką imienia. Poczułam się od razu lepiej. A co do jego nowej dziewczyny to nasza wspólna znajoma która czasem musi z nim rozmawiać gdyż mieszkają blisko siebie a jest jednocześnie moją przyjaciółką streściła mi ostatnio ich rozmowę: opowiadał jej o tym że głupio że zbliża się studniówka bo nie ma z kim na nią iść, ona się zapytała czy nie idzie ze swoją nową dziewczyną on na to że nie bo koledzy go ostrzegali że ona zmienia chłopaków jak rękawiczki ale on im nie wierzył no i teraz właśnie go rzuciła. Co za mądra dziewczyna. Pytał się zupełnie nie wiem co go to obchodzi co tam u mnie no to dowiedział się również od tej mojej przyjaciółki że spotkałam się parę razy z kolegą(którego on też zna), byliśmy w kinie(choć to nie były żadne randki ani nic takiego po prostu nie chciałam być wtedy sama) i że idę ze znajomymi na imprezę na sylwestra(zapewne sądził że będę po nim wiecznie płakać i siedzieć sama w domu 31 grudnia). Zrobił podobno wielkie gały i powiedział coś w stylu że nie sądził że gustuję w takich chłopakach i że dobrze że wróciłam do życia towarzyskiego(idiota, ja nie zamierzałam z tego życia przez niego wypaść kiedykolwiek) a także opowiedział o swoich bogatych planach podrywania panienek na sylwestra. Jejku czy on nie jest żałosny? jak usłyszałam tą rozmowę to tak właśnie stwierdziłam ale odczułam też małą satysfakcję przynajmniej nie będę musiała go oglądać od nowego roku jak się namiętnie całuje z nową dziewczyną(bo tak właśnie robił:stawał centralnie przede mną chociaż widział gdzie stoję i całował się na moich oczach z nią chyba żeby sobie podwyższyć samoocenę). W ogóle mam nadzieję że ten nowy rok będzie zupełnie nowy i zupełnie inny mniej dla mnie stresujący i bardziej szczęśliwy. Czego i Wam wszystkim życzę:)

Witajcie....

Długo zastanawiałam się, czy napisać...

ale w zasadzie moja historia jest podobna i skończyła się jak Wasza rozstaniem i teraz został wielki ból i tęsknota, z którymi nie mogę sobie poradzić...

11 miesięcy temu, na swoich zajęciach tanecznych poznałam Go...G. był zupełnie nie w moim typie, ja zresztą wówczas przeżywałam głębokie rozczarowanie facetem, który mnie oszukał i zdradził, więc też nie mogłam i nie chciałam słyszeć o miłości, uczuciu itd..przepełniała mnie złość i ironia do wszystkich facetów...
Jednakże bardzo szybko polubiałam tego samotnego, zamkniętego w sobie, wysokiego chłopaka, który miał w sobie wiele ciepła i uśmiechu dla wszystkich, w miarę jak Go pozanawałam dostrzegłam ile w sobie ma dobroci, czułam jednak, że czegos nie wiem.. jak nikt nie patrzył G. czesto się zamyslał i bywał bardzo smutny. Nie pytałam o nic..po prostu czułam się przy Nim cudownie, bezpiecznie, a On był wesoły i żartował...bo ja wtedy też potrafiłam się śmiać i emanował ze mnie optymizm. Przy mnie G. nigdy nie miał tych swoich smutnych oczu. Niewiele o Nim wiedziałam..tzn. o faktach z Jego życia, ale poznałam Go jaki jest, tańczyliśmy razem, po pewnym czasie, mimo, że WIEKI mi to zajęło, kłóciłam się z moja Przyjaciółką itd, że ja Go tylko lubię, że to nic...zrozumiałam, że G. jest dla mnie ważny, bardzo, bardzo, że musiałam się zakochać...jedyna pociecha to taka, że naprawde we wspaniałym facecie. Choc totalnie nie pasowaliśmy do siebie, ja szalona, roztrzepana romantyczka, On ciepły spokojny realista, to właśnie przy Nim zrozumiałam co tak naprawde daje mi szczescie i poczucie bezpieczeństwa. Po pół roku wiedziałam, że kocham Go i sama byłam przerażona, ze mozna kochać tak mocno...swojego przyjacela...

miałam złe doswiadczenia, w ogóle mam wiele kompleksów wiec bałam sie Mu tego okazać...On był dla mnie kochany i miły...mimo to bałam się..zrobic pierwszy krok, a On też nic nie robił. W sierpniu moja przyjaciółka miała mieć wesele, bałam sie ale w końcu zaprosiłam Go na to.. wtedy G. z żalem i smutkiem powiedział, że nie bedzie w stanie, bo wesela to dla Niego koszmar, że niespełna rok temu miał być Jego ślub, ale narzeczona Mu umarła miesiac przed ślubem.. , ze musze Mu dać czas pomyśleć...było mi głupio, że spytałam, przeprosiłam Go...i.. zaczeły sie wakacje, nie widywaliśmy sie na zajeciach tanecznych..nie mieliśmy do siebie nawet nr tel..ja wpadłam w rozpacz, bo myslałam, ze to sie tak głupio skończyło...

Miesiąc później,...dostałam od Niego smsa z prośba  o spotkanie! (jakoś odnalazł mój nr tel!) Okazało się, że postanowił pójśc ze mną na to wesele, mówil,że moze czas już zaczać żyć normalnie, oderwać się od tego koszmaru... i poszlismy..to było najpiękniejsze wesele, cudowna zabawa..G. tańczył tylko ze mną... całą noc..(jedyne co to w Kościele był smutny..ale z pewnoscią było Mu ciezko )

Po weselu jednak kontakt sie urwał, ja czasem cos napisałam, odpisał ale sam nie szukał kontaktu... minęły wakacje..zaczeły sie zajecia w szkole tanecznej...Jego nie było...znów sie zamartwiałam ale bałam sie narzucać..chciałam dać Mu czas...aż przyszedł na zajecia. I wtedy sie zaczeło rozkrecac..nasza przyjaźń nie była tylko przyjaźnią,...ja wiedziałam, że Go kocham..ale  bałam wykonac jakiegokolwiek kroku...dalej. Te spotkania były cudowne, stały sie sensem mojego zycia. Uwielbiałam patrzeć jak On sie przy mnie śmieje, ja czułam sie doceniona, szczęsliwa, czułam, ze mam swojego Anioła, który sie mną opiekrwauje..z Nim wiedziałam, że jestem bezpieczna. Z czasem okazywaliśmy sobie drobne gesty, typu przytulenie, głaskanie po dłoniach...
i nagle ....G. sie odsunął (nie chce wchodzić  w szczegoły bo i tak sie zbytnio rozpisałam, wybaczcie!) po tygodniu milczenia (9.12.)przyszedł na zajecia i potem porozmawialiśmy.. powiedział, że musi sie ze mną pożegnać na zawsze, przeprosił, że bardzo chciał ale tak naprawde nigdy sobie z tym co go spotkało nie poradził...że nie byłam Mu obojetna i dlatego wciaz próbował. ALe ma przed oczami wciaż jak umiera Mu na rekach Jego narzeczona...i nie chce mnie oszukiwać. Znika z mojego życia na zawsze...
Nie pomogły moje prośby i błagania, że ja potrafie to zrozumieć, ze to uszanuje, że bedziemy sie tylko przyjaznic...ale G. pwoiedział, że nie chce i nie potrafi być tylko moim przyjacielem, że z każdym dniem nakręca sie na mnie coraz bardziej, ale nie potrafi, nie chce zwiazku i lepiej przerwać to teraz. Że sobie popłacze i mi kiedyś przejdzie. A przebywając z Nim, nigdy sie nie wylecze...

I tak odszedł... zostawił mnie.. a ja musiałam Mu na to pozwolić...wiedziałam, że decyzja jest stanowcza i ostateczna...na tyle Go znam
ale kompletnie sobie  stym nie radze... z dziewczyny tryskającej optymizmem stałam się nieludzko nieszcześliwa i smutną...przezywam koszmar...próbowałam popełnić samobójstwo..ale w ostatniej chwili uratowali mnie przyjaciele...teraz wiem, że musze żyć dalej, choćby dla Nich... ale bardzo boli.. czasem myśle, że coraz bardziej i ta tesknota...

To nie jest moje I-wsze rozstanie, ale tym razem to jest najstraszliwsze, bo On zniknął, nie moge nawet na Niego popatrzeć, pogadać, napisać...byłoby mi łatwiej, naprawde!! Bo nie ma nic gorszego jak ktoś tak Tobie bliski nagle zniknie bez śladu..jakby umarł..

Pozdrawiam Wszystkich i wybaczcie ale musiałam sie "wypisać"..    Wspłółczuje Wam, wiem jak to boli...

Dziękuję za odpowiedź :*  może to wygląda jak historia z filmu, ale niestety te w filamch kończą się pięknie i szcześliwie...a moja nie...   Wiem, jak Mu jest ciężko i dałabym Mu tyle czasu ile trzeba. Ale On nie chce tego. Definitywnie zadecydował, że to KONIEC. Wcześniej zawsze wracał po różnym czasie izolacji, ale nigdy tak nie mówił, nigdy się nie pożegnał na zawsze...tym razem nie pozwolił mi mieć cienia nadziei i nie mam jej... za to Go pokochałam, bo wiedziałam, że jak mówi tak, albo nie to na 100% i że mogę być pewna Jego decyzji...i niestety wiem, że On już nigdy z własnej woli sie w moim życiu nie zjawi..bo się boi, uważa że tak jest LEPIEJ dla Niego i dla mnie...:(

I z tym nie moge sobie poradzić, czemu tak musiało być?? czemu ja i On musimy chodzić smutni i samotni osobno, a nie możemy razem spędzać czasu i sie wspierać...

Muszę uszanować Jego decyzję...bo On zbyt wiele dla mnie znaczy..ale też bardzo chciałam, żeby wiedział, że o Nim ciepło myślę i życzę Mu jak najlepiej..dlatego też wysłałam Mu z okazji Świąt kartkę na maila.. ale anonimowo. I tak się domyśli, że ode mnie, ale to nie w tym rzecz.. chodziło o to, żeby przeczytał dobre, pełne nadziei, otuchy słowa, a nie podpisałam się, żeby nie pomyślał, że to próba wymuszania kontaktu i że oczekuje na odpowiedz... wiem, że przeczytał moją kartkę, bo dostałam potwierdzenie...na moment zrobiło się mi lżej troszeczkę, oby Jemu też.. bo może myśli, że mam żal do Niego.. a nie potrafiłabym mieć.. oby tylko się nie dowiedział nigdy, co próbowałam zrobić (skończyć z tym życiem) ale na to są małe szanse..bo odciął się od naszych znajomych..od wszytskiego co miało cokolwiek wspólnego ze mną...

Pomaga też troszkę modlitwa o Niego, żeby następnym razem jak ktoś Go pokocha był w stanie się otworzyć i nie uciekał, żeby nie był na zawsze sam..bo szukam jakiegoś sensu tego co się stało..i moze tak było lepiej dla Niego..bo dla mnie napewno nie ;(

Tyle mogę zrobić, ale to strasznie, strasznie boli...tęsknię do granic niemożliwości...szanuję to co postanowił i nie mam zamiaru Go dreczyć ale sama sobie z tym nie radze... ;(

Pozdrawiam serdecznie!!

Droga łezko. Rozumiem Twój ból. Mi też często zdarza się płakac na ulicy i calkowicie wyłączać sie np. z rozmowy myśląc o Nim. Nikt nigdy nie zastapi Ci G, bo każdy facect jest inny. I nie powinnaś nigdy przenigdy porównywać następnych partnerów z G. To się nie uda. Musisz przezwyciężyć w sobie ten ból, chociaż wiem, że to nie jest łatwe i na pewno wcale nie masz na to ochoty, ale jak świat długi i szeroki tak ludzie zakochiwali się w sobie i rozstawali. Niestety nasz dzień rozstania, tysiące ludzi zapamięta jako najszczęśliwysz na świecie. Może jutro my też będziemy w tych tysiącach?

Mi czasami wydaje się, że już nigdy nie poczuję do nikogo tego co czułam do mojego ex. Traktowałam i ciagle traktuje jak tą drugą połówkę i mam w sobie to potworne uczucie, że Bóg sie tym razem pomylił. ten jeden raz. Ale niestety, kochać to znaczy czasami pozwolić komuś odejść. Powiedz mu głośno żegnaj i zacznij żyć od nowa, sama. Skoro oni są szczęśliwsi bez nas, to nie stawajmy im na tej drodze. Nikogo nie zmusimy do miłości i nie przywiążemy do siebie łańcuchami, bo obydwoje byśmy cierpieli.

Dziękuję, za to co napisałyście !!!! to niesamowite, jak wiele z Nas cierpi z tego samego powodu..(niestety)....wcześniej nie zdawałam sobie sprawy, ze Ktoś moze mnie tak dobrze zrozumieć...dziękuję jeszcze raz za dobre słowo...
Życzę Wam, aby wszystko jakoś się ułożyło...

Wiem o czym mówisz chomej, dokładnie czuję to samo..jakieś starszne przekonanie, że Bóg się pomylił..zaraz po tym nawet nie potrafiłam się modlić..czułam wielki żal, że G. straciłam...
Misiu, staram się żyć dalej, potwornie ciężko mi to idzie ale żyję...wiem, że G. się boi, dlatego odszedł.. ale straszne jest, że tak całkiem urwał kontakt...tak zniknął...ja oczywiście nie mam zamiaru Go dreczyć i musiałam pozwolić Mu odjeść, właśnie dlatego, że tak Go kocham...bo może tak Mu lepiej..może Ktoś Inny jest Mu przeznaczony, kto bedzie potrafił otworzyć Jego serce na miłosć...

Pozdrawiam Was serdecznie i życzę Wam udanej zabawy na Sylwestra !! (ja spedzam w domu, bo jakoś..nie mogę sobie wyobrazić pójsc sie bawić..)

o kurcze Chomej.. co za gość... taki tekst...jestem pewna, że nie był Ciebie wart..
Może to bedzie straszne co powiem, ale dzieki temu, ze tak się zachował może, choć odrobinkę będzie Ci łatwiej się pozbierać, zapomnieć.. ja np. czasem żałuję, że nie mogę myśleć źle o G..bo byłoby (tak przypuszczam) łatwiej to "olać"...
Trzymaj się cieplutko!!

I działanie kosy27 było i jets jak najbardziej poparwe. brawo, nie uległaś jego sms-esom i obietnicom poprawy. Koleś okazał się frajerem i bardzo dobrze, że odeszłaś. Jasne, że boli i że w duszy jest ci źle, ale sie nie poddajesz i chociaż starasz się myśleć pozytywnie, a to najważniejsze.
Ewidentnie nie byl ciebie wart, tak jak nie są nas warci partnerzy, którzy odchodza z naszego życia i sprawiają, że nie chce nam się nic.
Widać to nie było to i im wcześniej to zaakceptujemy tym lepiej, dla nas. Oni się bawią, poznają innych ludzi, imprezując i założe się ze w 80% nawet nie pomyślą o tym jak się czujemy, więc dlaczego my to mamy robić? Pokażmy im że bez nich też można się obejść i to całkiem nieźle.

Bardzo rozsądne działanie, za kolejny miesiąc będzie znowu lepiej i tak małymi kroczkami dojdziemy do celu. Naszym problemem jest to, że się uzależniłysmy od nich, a nigdy nie powinno się to stać. Z każdego nałogu można wyść, tylko trzeba chcieć. Na dnie już byłyśmy, pora się z niego odbić!
Dziekuję i również trzymam kciuki za Ciebie!

czy ktoś potrafi zrozumiec co czuje????A CZUJE TERAZ ŻE MIŁOŚĆ TO TYLKO ILUZJA,ZŁUDZENIE.............................................................................

Hej Wam;( podły mi się humor dziś zrobił... ech... wracam ze szkoły z moim kolegą z grupy i mija mnie mój były ze swoją nową miłością, która rzekomo była tylko córką znajomych jego rodziców. Ładna mi tylko córka. Dziwnie się czuję, trochę mi smutno, a trochę jestem zła na siebie, że wcześniej dałam się oszukiwać. Zostałam dziś potraktowana jak powietrze ;/ widocznie tak też można, nawet cześć nie powiedzieć.
Powiem wam jeszcze, że zrobiła sie też dziwna sytuacja, ponieważ ten kolega z którym wracałam dziś ,przed sylwestrem powiedział mi że zauroczył się we mnie i ja nie chcąc go ranić wytłumaczyłam mu , że nic nie będzie z tego, bo dla mnie jest za wcześnie i ja nie umiem. I czuję się jak rozdarta sosna;( ten kolega widział moją minę jak zobaczyłam ich razem. I teraz stara się mi poprawić humor i w ogóle... Smutno mi:(

Tylko że on jest genialnym aktorem, nie wiem jaką szkołę kończył ale przebija wszystkich lowelasów Hollywood!!! I kto go nie zna ten się nabiera. Jestem żywym przykładem:( Teraz nie mam cienia watpliwości, że zarzucałam mu , że mnie okłamuje i zdradza. Bo wątpię żeby tak szybko "miłość" rozkwitła ( w ciągu niecałego miesiąca). Ech, ludzie się zmieniają...  Sama nie wiem , co czuję...napewno nie pozytywne uczucia...

Witaj Mart wiem ze jest ci ciezko ale zacznij myslec pozytywnie. Narzeczony zostawil mnie ponad miesiac temu, bylismy ze soba ponad 3 lata, wielkie plany itd. najpeikniejsza rzecz jaka mnie w zyciu spotkala, najwieksza milosc. Tak wtedy myslalam. Dzisiaj wiem ze od tametj chwili zmienilo sie moje myslenie chociaz troszeczke ale zawsze cos...kazdego dnia lapie sie na tym ze mysle o nim ale staram sie odpedzac to od siebie. Jest cholernie ciezko ale z kazdym dniem lepiej. Mam juz prawie 27 lat i nie mam juz faceta... Codziennie powtarzam sobei ze zasluguje na prawdziwa milosc, ktora nie rani i gdzies na mnie czeka. Dobrze zrobilas ze odeszlas! Nie warto poswiecac sie dla takiej osoby. Wez czysta kartke podziel na pol i wypisz z lewej strony jego pozytywne cechy a z prawej negatywne. Zrobisz sobie taki maly rachunek sumienia, tylko zrob to szczerze co ci sie w nim podobalo a co nie. Moze po tym zmienisz swoje myslenie, a przynajmniej postarasz sie to zrobic jak zauwazysz ze tych negatywow jest wiecej. Ja nie doszlam jeszcze do siebie ale ale bardzo sie staram. Kiedys nam sie uda. "O dziwo, czas, który goi rany, pokazał też, że w życiu można kochać więcej niż jedną osobę."

dziękuję ci "kosa27" wiesz też mam te 27 lat i to trochę przygnębiające uczucie gdy widzi się u znajomych już rodzinne "sielanki" a samej chce się mieć dlatego jak pisałam wcześniej chyba nie mogłabym zaprosić na świat małego człowieczka który ma swoje potrzeby i mieć faceta - ojca dla którego ciężko byłoby to osiągnąć (chociaż były takie rozmowy i zaręczyny) Biorę pod uwagę wszystkie ewentualności. Najgorsze jest to że myślę że mój facet mógłby gdyby chciał to zrobić ale tego trzeba naprawdę chcieć a jak samemu się nie chce to nikt nawet osoba (partnerka) nie zmusi. Wiem też powtarzam sobie że to przejdzie ale to tak cholernie boli. Nie mogę miejsca znaleźć przeżywam non stop. Najgorsze że jeszcze się z nim spotkam bo po wspólnym mieszkaniu zostały moje rzeczy u niego :sprzęt RTV agd , itp. Masakra.
Ale wmawiam sobie że będzie dobrze.
bo musi być kiedyś lepiej prawda?

tak kosa27 masz rację. Tylko ja nie zostawiłam go dla innego może byłoby mi wtedy łatwiej byłby ktoś a tak jestem jak palec sama został mi kot bo razem go przygarnęliśmy jak mieszkaliśmy razem teraz jestem u rodziców to jak porażka rozumiesz. Wcześniej też miałam kilkuletni związek był z kolei toksyczny i czułam ulgę,dużą ulgę,  a tu mam wrażenie że zwariuję z tęsknoty. Zastanawiam się czy coś nie tak jest ze mną dlaczego nie poznam kogoś dobrego czy już nie ma prawdziwych mężczyzn?
Nie użalam się nad sobą (może trochę) ale czas leci nieubłaganie a ja znowu mam kilka lat w plecy. I tak w tym przypadku zaufałam dla niego, pokochałam. Znowu rozczarowanie i wydaje mi się (to odnośnie wieku) że jest coraz trudniej. Parę razy rozchodziliśmy się ale drugiego albo następnego dnia był ok. On zabiegał o mnie dzwonił przyjeżdżał, prosił,a teraz nic. Teraz dotarło chyba też i do mnie że tak nie będzie.
Ale musimy się pozbierać, ogarnąć, nie wiem jeszcze ile to potrwa chciałabym poddać się takiemu zabiegowi "wymazaniu pamięci", dobre by było? ale to niemożliwe - marzenie:) Zostaje czas nasze jedyne lekarstwo.

wiecie co z tym jest ? moja decyzja a dręczy okropnie. Jeszcze jak jestem w pracy to az tak nie myślę a jak w domu to wypalam papieros za papierosem płacze ... dlaczego faceci są tacy nieodpowiedzialni jak się im tłumaczy mówi zwraca uwage co jest nie tak, itp. a tu nic ... dopiero jak ich się zostawi dociera do nich i zaczynają myśleć...
tylko my kobiety przezywamy to bolesnie ... a oni zyją normalnie przechodzi im szybciej ... to jak to jest???