Akademik, własne mieszkanie czy mieszkanie z kimś ? - Netkobiety.pl

Opowiem na swoim przykładzie.

Lubię poznawać nowych ludzi, gdzieś wyjść, pogadać, zaprosić do siebie, itd. ALE...

Ja oddałabym wszystko, abym mogła mieszkać sama, ale niestety nie było to możliwe. Każdy weekend, ewentualne wakacje, kiedy nie było współlokatorów to był raj na ziemi. I do dziś tak jest (wciąż mnie nie stać, nad czym ubolewam, choć mam nadzieję, ze w końcu sytuacja zacznie się poprawiać).

Jest jeden ogromny i znaczący plus mieszkania samemu: wszystko jest po Twojemu. Od ułożenia garnków w szafkach do rodzaju papieru toaletowego. Wszystko jest posprzątane tak jak Ty chcesz, nikt Ci brudów nie zostawia (np. garnka z jedzeniem na kuchence w środku upalnego lata na tydzień - osoba ta wyjechała do domu). Jest cisza, nie ma imprez, gdy musisz się uczyć, nie ma gości/partnerów współlokatorów. Jesteś sobie panem i władcą.

W akademiku nie mieszkałam (nie wyobrażam sobie siebie w akademikach, więc tu nie mogę nic powiedzieć).

Mieszkanie z kimś (zależy od ludzi).
- Zestaw 1: 2 koleżanki z liceum. Do dziś nie wiem, dlaczego jedna się obraziła śmiertelnie i była chamska (z drugą było ok).
- Zestaw 2 (i kolejne zestawy to osoby wcześniej mi nieznane) - jedna się wyprowadziła, bo miała coś taniej (fajna dziewczyna), a drugi koleś został i było spoko. On sobie, ja sobie, wyjeżdżał na weekendy, problemów nie było.
- Zestaw 3: 4 dziewczyny + ja. Ciągle ktoś był w mieszkaniu. W ciągu 10 miesięcy miałam jeden dzień i jedną noc, kiedy była cisza i spokój Ale z drugiej strony - świetne współlokatorki. Mogłyśmy na sobie polegać, wspólne wieczory, żarty :-)
- Zestaw 4 i 5: furiatki z bzikiem do sprzątania. Nie jestem bałaganiarzem, syfu nie znoszę, sprzątałam normalnie na bieżąco i większe sprzątanie "dyżurowe", ale jak raz zostawiłam sobie umycie podłóg na następny dzień to dostałam awanturę, która skończyła się wypowiedzeniem (w każdym przypadku propozycja wyszła od obu stron).
- Zestaw 6: kolejne fajne 2 dziewczyny, problemów żadnych, dogadywałyśmy się, a na dodatek przez miesiąc mieszkałam tam praktycznie sama
- Zestaw 7: dziewczyna, której chłopak NON STOP był u niej (nie płacił, nie sprzątał, a bałaganił - ona zresztą też - wspomniany wyżej garnek), ale mimo to mieszkało się ok (infrastruktura, miejsce, sam pokój, stan mieszkania wynagradzały współlokatorkę).
- Zestaw 8: osoba pracująca, cisza, spokój, pogadać można było, dogadać się ze wszystkim też problemów.

Konkluzja - ZALEŻY na kogo trafisz.

Musisz sama zdecydować, czego oczekujesz, na jak duże kompromisy możesz pójść i czy czujesz się komfortowo z np. obcymi ludźmi we wspólnym mieszkaniu.

W akademiku nie mieszkałam, ale u nas chyba brało się po uwagę odległość do domu a nie dochód w rodzinie.
U mnie było tak:
Na początku mieszkałam w kawalerce sama ale doskwierała mi samotność. Nowe miasto, nowe znajomości, pierwszy rok. Ciężko było.
Potem dołączyła do mnie dziewczyna która okazała się katastrofą. Dziewczyna leżała i pachniała, że tak powiem. Na studiach pierwszy raz w życiu myła naczynia więcej o niej opowiadać nie będę bo ciężko się to wspomina. Powiem tylko że skończyło się na tym że przyłapałam ją na grzebaniu w moich osobistych rzeczach i po tym zdarzeniu nasze drogi się rozeszły.
Potem znalazłam miejsce w mieszkaniu w którym byłyśmy we 3 ale każda miała swój pokój. Zazwyczaj spotykałyśmy się w kuchni i było spoko. Nikt u nikogo nie przesiadywał a jak miałyśmy ochotę to było z kim pogadać. Każda sprzątała swój pokój a kuchnię, przedpokój oraz łazienkę tydzień na tydzień na zmianę. Ten mieszkaniowy czas wspominam najmilej.
Także jeśli mogę coś radzić to na pierwszym roku mieszkać z kimś bo jest raźniej. Ale... albo z kimś kogo znamy albo mieć swój pokój w mieszkaniu i względny święty spokój

Wasze posty dały mi trochę do myślenia i opcje zamieszkania w akademiku oraz wynajęcie sama pokoju u kogoś zupełnie nieznajomego odpadły. Na dzień dzisiejszy rozpatruję wynajem dwóch osobnych pokoi w mieszkaniu kogoś nieznajomego, z wyżej wspomnianym kolegą - będę czuła się chyba trochę pewniejsza że w razie trafienia na specyficznych współlokatorów nie będę musiała sama się z nimi "użerać" . Wynajęcie mieszkania dwupokojowego, dla mnie i kolegi, po przeliczeniu i prześledzeniu ogłoszeń to zbyt duże koszty a atrakcyjne "rodzynki" zdarzają się stosunkowo rzadko. Nie wiem, czy w waszych miastach ceny wynajmu mieszkań też są takie kosmiczne O.o ? Dużo z tych mieszkań wymagałoby gruntownego remontu już daaawnoo. Dwa dni temu natrafiłam na, tak mi się wydaje, super okazję.. biuro nieruchomości wynajmuje małą kawalerkę na poddaszu kamienicy (ok 20m2) więc malutka ale bardzo klimatyczna. Lokalizacja ok, cena bardzo atrakcyjna bo tylko 500zł ze względu na skosy plus opłaty. Koszt wynajmu zmieściłby się spokojnie w max 700zł w okresie grzewczym więc cena porównywalna z wynajmowaniem pokoju u kogoś. Najbardziej obawiam się że wynajmując u obcej osoby pokój trafię na kogoś upierdliwego, nie dogadamy się itp. i zaczną się problemy. Jak trafi się fajne towarzystwo to z jednej strony raźniej bo wraca się do mieszkania gdzie zawsze ktoś jest, nawet jeśli siedzi cichutko za ścianą ale z drugiej trzeba się podporządkować czasami, nauczyć żyć i funkcjonować według nowych zasad ;p mieszkanie z rodzicami to jednak nie to samo. Dziękuję za dotychczasowe odpowiedzi i mam nadzieję że jeszcze ktoś coś podpowie !