Zwiazek z przyjacielem? - Netkobiety.pl

Nie rób nic na siłę. Wywnioskowałam, że nie poznałaś innego mężczyzny póki co. Więc póki nie pokochasz innego mężczyzny to nic nie stoi na przeszkodzie, aby czekać. Tylko nie zamykaj serca na innych bo być może spotkasz kogoś, ale będziesz tak wpatrzona w swojego byłego, że nowa miłość przejdzie Ci koło nosa, a na byłego możesz się nie doczekać. Być może wbrew pozorom on też sobie zrobił z Ciebie taką otwartą furtkę...

Tytul jest mylący...przeciez to nie jest Twój przyjaciel tylko byly chlopak, z którym rozważasz ponownie związek, tylko, ze chce aby to bylo za jakiś czas (skoryguj mnie jeśli źle zrozumialam).

Ze sposobu w jaki go opisujesz wynika, ze to bardzo odpowiedzialny chlopak i ze wszystko co robi, chce robić w pelni (obecna praca oraz przyszly związek). To plus. Trudno wywnioskować bezpośrednia przyczyna rozstania bo mówisz o nim zdawkowo. A moze byl w tym element tego, wymagalas jego uwagi i czasu w sposób w jaki fizycznie (mając zajmujaca prace) nie mogl Ci poswiecic?
Pytanie jak ukladaly sie inne elementy w tym zwiazku, np. namiętność, wspolne spędzanie czasu, cele, zrozumienie, zaufanie...
Dziwi mnie ze w tytule nazywasz go przyjacielem.
Mam tej wątpliwości co to tego czasu oczekiwania...okreslil jakiś przedzial czasu? A Ty czujesz presje by byc z kims zaraz, natychmiast, moze zakladac rodzine?

Bo ten opis jest zdrowo-rozsadkowy i jednoczesnie zupelni nie jest

Kiedy kariera przestanie mu przeszkadzać?Może ten typ tak ma? Powiem Ci szczerze, czas szybko mija. Ja na Twoim miejscu bym nie czekała. 28 lat to nie 18. W desperacji nie jesteś, ale poczekasz nim się obejrzysz 3 lata, rok pochodzicie, okaże się to jednak nie to i nagle się okaże, że Ty nie masz żadnego wyboru, a on z hajsem i karierą za 25latkami się ugania. Na Twoim miejscu próbowałabym poznawać nowych facetów, gdzie się tylko da. Jak nic się nie znajdzie, to wrócić jak gdyby nigdy nic.

Poza tym czy na pewno jego priorytety są takie same jak Twoje? Ja też jestem nastawiona dość na karierę ale gdybym znalazła tego jedynego to na pewno nie byłaby on przeszkodą. Mało tego szybciej bym rzuciła karierę dla faceta niż faceta dla kariery, a do romantyczek nie należę . Rozumiem, że mężczyzna to powinien zapewniać stabilizację, itp, itd, ale czy z miłości nie mógłby tej kariery lekko przyhamować?

Rozmawialismy na ten temat wiele razy. Mowil, ze chce spauzowac, ale nie da sie tego zrobic z dnia na dzien. Musi kogos znalezc na swoje miejsce, zeby wyjsc z twarza. Ze chce dom, rodzine, to, czego sam nie mial. Jest to jego marzenie. Praca byla chyba jakas forma ucieczki przed przeszloscia, latwego zycia nie mial. Rozumiem go, a przynajmniej staram sie.
Jest bardzo wartosciowym czlowiekiem. Jestem po dwoch zwiazkach, dlugoletnich. Z zadnym z moich poprzednich partnerow nie mialam tak glebokiej relacji jak z nim, z zadnym sie tak dobrze nie rozumialam. Nie chcialam odpuszczac, ale tez nie chce juz cisnac,nie chce zeby czul dodatkowo presje jeszcze z mojej strony. To jest bardzo zamkniety czlowiek, nieufny.

Mysle nad tym caly czas. Moze faktycznie taka przyjacielska relacja jest jakims rozwiazaniem. Chce zeby widzial we mnie oparcie, z drugiej strony nie chce tez popasc w skrajnosc, w relacje w ktorej jeden partner jest bardziej wazny, a drugi mniej.

No i boje sie tego jak ta nasza relacja bedzie teraz wygladac. Nie wiem jak sie zachowywac, czy jak zwykle, czy z dystansem.
Powiedzial nawet raz, tak chyba pol zartem pol serio, ze jak nie zapomne o nim po miesiacu, to znaczy ze to ta prawdziwa milosc.

Zalezy mi bardzo na poznaniu opinii osob bezstronnych, ktore na chlodno spojrza na sprawe i moze zwroca moja uwage na to czego ja nie dostrzegam. Dziekuje i pozdrawiam

3 lata temu powiedzial ze nie jest gotowy i co bylo dalej? mieliscie kontakt przez te 3 lata? Moze on widzial w Tobie jakas odskocznie. Dobrze mu bylo z Toba, ale faktycznie nie czul sie gotowy na kolejny zwiazek, a moze po prostu po rozstaniu z dziewczyna ciezko mu zaufac i potrzebuje na to czasu. A moze przez te 3 lata ktos sie pojawil, nie wyszlo i wrocil do Ciebie? Duzo jest opcji.
Mnie zastanawia jak wyglada wasza wspolne spedzania czasu. Czy jest jakis kontakt fizyczny. Bo jezeli tak, plus jeszcze te nieszczesne prezenty, to bym sie nad tym mocno zastanowila.

Przyznam, że dla mnie taka sytuacja byłaby nie do zaakceptowania.
Przecież on chce sobie Ciebie "zaklepać"!
W międzyczasie on będzie realizował zobowiązania, z czego zrodzą się kolejne itd.
Jak długo zamierzasz "czekać"?
Mówisz, że w miejscu nie stoisz, spotykasz się z ludźmi, realizujesz się. Na jakim poziomie, zapytam?
Obawiasz się sytuacji opisanej przez Kuchcika.
O czym to świadczy? Wyłącznie o tym, że nie dajesz sobie szansy poznania kogoś nowego, kto spełniać się będzie zawodowo i miał jednocześnie czas dla kochanej kobiety.
Bo "pan idealny" każe na siebie czekać, Bóg wie, ile czasu.

On miał swoje pięć minut. Nie skorzystał. I to winno być cezurą oceny jego zamierzeń.
Opisany przez Kuchcika gnojek naoglądał się "Absolwenta" Nicholsa, ale nie miał, w przeciwieństwie do Braddocka, bohatera filmu odwagi, by nie dopuścić do małżeństwa
ukochanej kobiety z innym mężczyzną.
Co więc zrobił. Egoistycznie zniszczył życie dziewczyny, nie mówiąc o niewinnym mężu tej nieszczęsnej kobiety.

Poznaliśmy się 3lata temu i przez te trzy lata spotykaliśmy się raz częściej raz rzadziej, nadal mamy kontakt(on z tą dziewczyną nie jest już 6 lat) tydzień temu zaprosił mnie na obiad, dobrze nam się rozmawiało, dał mi prezent. W poniedziałek po tym jak mu powiedziałam co czuje, zmienił temat, i zaczął planować nasz kolejny wyjazd(za 2tygodnie oraz kolejny za 3tygodnie, te wycieczki są związane z naszą pasją) Dopiero wieczorem napisał,żebyśmy zostali przyjaciółmi.

Gdzieś  3tygodnie temu odświeżył swoją znajomość z dawną koleżanką, przez ten czas widzieli się już kilka razy, twierdzi,że to tylko koleżanka. On jest naprawdę dobrym człowiekiem i nie chciałby mnie skrzywdzić. Między nami nigdy nie było nic fizycznego. Myślę,że on po prostu nie wie czego chce. Albo może przez ten cały czas nie wiedział co jest z mojej strony. Ale ja też do końca nie rozumiałam jego intencji. Przez ten cały czas starałam się nie wywierać na nim presji i zachowywałam się jak przyjaciółka dopiero jak pojawiła się ta koleżanka wiedziałąm, że muszę zacząć działać żeby go nie stracić.

Dla mnie tylko niejasne są te prezenty i codzienne pisanie ze sobą, nawet o najmniej istotnych rzeczach. Jak gdzieś wychodzimy to on płaci za nas oboje.

Pewnie sprawa jest prosta jesteśmy przyjaciółmi i tyle...co też będzie bardzo piękne

Na początku znajomości powiedział mi, że ma problem z okazywaniem uczuć i że bardzo przeżył tamto rozstanie. A prezenty nie są zbyt wartościowe raczej widać,że są kupowane z serca, w granicach kilkunastu złotych. Ani ja ani on nie jesteśmy materialistami i nie przywiązujemy wagi do pieniędzy. Ważniejsze jest to co przez dany prezent chciał powiedzieć.
Myśle,że boi się zaangażować, nie jest cały czas pewien czego chce.
Ale po tym jak powiedziałam mu co czuje, poczułam ulgę, teraz już wszystko od niego zależy, jeśli coś z tego będzie fajnie, ale nie będę już czekać, dam sobie trochę czasu i zobaczymy co będzie dalej;)

Bardzo dziękuję za miłe słowa i dodanie otuchy wiem,że jest to wartościowy człowiek. Czas pokaże co z tego wyjdzie, ale przyjaźń na pewno zostanie. Również życzę powodzenia i pozdrawiam :*

Facetem nie jestem, ale się wypowiem

Tego, że przyjaźń Wam średnio wyjdzie, to można się było spodziewać Z tego co piszesz, to nie było tak, że to co się między Wami narodziło, zupełnie wygasło. Zakończyliście związek z przyczyn "zdroworozsądkowych" i w takiej sytuacji konstrukcja przyjaźni najczęściej jest naciągana.

No trochę szkoda, że nie można czytać ludzkich myśli
No bo facet faktycznie może jest idealistą, który naprawdę wierzy w to co mówi, o tym byciu 100% dla kobiety. Ale uczucia i przyciąganie do Ciebie robią swoje. W dodatku pół roku to akurat tyle czasu, żeby odczuć stratę dziewczyny (zakładam, że w jego życiu nie było w tym czasie żadnych ciekawszych wydarzeń, nie poznał nikogo). Niektórzy ludzie, zwłaszcza tacy zasadniczy i uporządkowani, zakładają, że życie można sobie też tak uporządkować. I są potem rozdarci pomiędzy teorią a praktyką.
Albo może po prostu nie wie czego chce. Taki "chcę, ale się boję". Chcę związku, ale się boję go prowadzić. Może chciałbym nawet wrócić, ale się boję, że mnie odrzuci. Albo jak mnie weźmie, to się boję, że się znowu zacznę bać, że prowadzę związek i go zakończę. Nie oceniam, czy to jest złe, czy dobre. Po prostu w dzisiejszych czasach coraz więcej takich facetów. Potrzebujących przejęcia za nich inicjatywy i ryzyka. Tylko pytanie, czy Tobie się chce.

Ja napiszę dość pragmatycznie, ale mam nadzieję, że nie weźmiesz mi tego za złe: jeśli masz realne szanse na wzbudzenie zainteresowanie innych facetów, to tego sobie odpuść całkowicie. Wydajesz się być poukładaną dziewczyną i trochę szkoda Twojego czasu na 'nieokreślonego' faceta. Naprawdę nie wie, że Tobie na nim zależy? A jeśli wie i nic z tym nie robi, to o czym to świadczy?
Czasu zmarnowanego na złudzenia się nie cofnie. Wiadomo że szkoda, emocje trzymają, ale mam też takie podejrzenie, że gdyby nie wasza pseudoprzyjaźń i kontakty, to też byś już go przebolała. I otworzyła na nowe szanse. Szczera rozmowa o Twoim nastawieniu i potrzebach plus całkowite zerwanie kontaktu mogą mieć też przy okazji efekt uboczny taki, że otrzeźwieje. Albo przestanie Ci zawracać głowę i Ty pójdziesz dalej.

ja w przyjaźnie takie nie wierzę, a facetów niezdecydowanych nie znoszę!!

Excop - bo większość mężczyzn nie rozumie większości kobiet W drugą stronę jest tak samo Ale są wyjątki
Zresztą akurat Twoje poglądy dość często podzielam, tylko nie zawsze równolegle się udzielam.

Ogólnie jest możliwe, że Pan Wspaniały Oliwki młody i niedoświadczony jest, stąd moja teoria, że może jest takim perfekcjonistą dążącym do idealnego związku w idealnej harmonii z pracą. Ale fakt, że brak jest z jego strony prób poszukiwania jakiegoś wyjścia dla mnie sugeruje, że jemu za mało zależy.

Oliwka, jeśli faktycznie po 2 lub 3 spotkaniach, masz absolutne przekonanie, że ze znajomości nie będzie nic , to uczciwa propozycja friendzone jest chyba lepsza niż spotykanie się z facetem dla kaprysu czy z braku laku i robienie mu złudnych nadziei? Wiadomo, trzeba uważać, czy nie hamują nas jakieś przesadne wymagania, ale z drugiej strony przecież też nie chodzi o ilość tylko o jakość.
Niektórzy tego nie rozumieją, bo u nich proces decyzyjny przebiega dłużej, stąd może określają Cię jako specyficzną. Jak dla mnie są gorsze "specyficzności".

Cóż, żale możesz przelewać na klawiaturę, jeśli poprawia Ci to samopoczucie. Natomiast jeśli chodzi o zmianę Twojej rzeczywistości to też masz jakieś pole manewru, więc jak już Ci się znudzi, to jakieś tam działania możesz podjąć. I zobaczysz, w którym kierunku to pójdzie.

W tym wieku to teoria z idealizmem zdecydowanie już powinna się zweryfikować.

Ale teraz dopiero wspomniałaś o tym jego rozstaniu, a jest to w Twojej sytuacji o tyle ważny czynnik, że trochę tłumaczyć może jego wycofanie i dziwne ruchy. Po sparzeniu się po tak długim związku niektóry ludzie długo dochodzą do siebie. Nie piszesz, jaki czas temu się rozstał - być może wpadłaś w dziurę i byłaś pocieszanką.

Ale moim zdaniem diagnozy to nie zmienia, czyli relacja obarczona dużym ryzykiem braku zaangażowania faceta (niezaleznie od powodów).