Depresja, nieudane małżeństwo, zmarnowane życie - Netkobiety.pl

Zacznę od tego, że pochodzę z rodziny, gdzie wielkiej miłości nigdy nie było. Tata dbał o rodzinę, ale wystarczy powiedzieć, że mam dwójkę przyrodniego rodzeństwa w mniej więcej moim wieku. Po maturze, na przekór rodzicom od których chciałam się uniezależnić, zamiast pójść na studia, wyjechałam do Anglii. Szybko poznałam chłopaka (nazwijmy go S.), 10 lat starszego, który prowadził równie imprezowy tryb życia, co ja. Spodobał mi się, ale nie zakochałam się w nim. On we mnie też nie ? byłam dla niego kolejną laską poznaną na imprezie. Zaczęliśmy sypiać razem, zaszłam w ciążę. Wróciliśmy do Polski. Jego matka do dziś nie wybaczyła mi, że zaszłam w ciążę. Uważa, że celowo go ?złapałam?. On jest jedynakiem. Jego matka obwinia mnie za wszystko. Uważa, że celowo zaszłam w ciążę, by go usidlić i odebrałam jej jedynego synka. Dopóki z wieloma przypadkowymi kobietami sypiał, było dobrze, ale ja miałam czelność zajść w ciążę. W tym samym czasie S. powiedział mi, że jego rodzice nam pomogą, pod jednym warunkiem: że weźmiemy ślub. Chciałam przede wszystkim dobrze dla dziecka. Chciałam, żeby miało rodzinę. Chciałam, by miało stabilne warunki, w których się będzie wychowywało. Dlatego zgodziłam się na ślub. Matka S. jednak do dziś (6 lat po ślubie) traktuje mnie jak obcą gówniarę, która złapała jej synka na dziecko.
Nigdy nie byłam przesadnie szczęśliwa w małżeństwie. Coś za coś ? miałam stabilizację i pewność, ale emocji w tym związku nigdy nie było. Tym bardziej, że u S. dały o sobie znać stare nawyki i w jego życiu już pojawiło się parę kobiet. Z żadną go nic szczególnego nie łączyło ? po prostu poznał na imprezie i przespał się z nimi. Co mogłam zrobić, gdy mnie zdradza? Odejść? Proste w teorii, szczególnie gdy ma się dziecko. Kiedyś oczywiście myślałam, że zdrady nie wybaczę, ale życie zweryfikowało, jak zwykle.
Matka wie o tym, że mnie zdradza, ale oczywiście złego słowa na niego nie powie. A ja nadal jestem w jej oczach gówniarą, która odebrała jej synka. Chciałam pokazać jej, że się myli. Poszłam na studia i ukończyłam je. Jeszcze na studiach zaczęłam pracować, żeby pokazać, że bez jej pomocy damy sobie radę. Łączyłam studia, pracę i wychowanie dziecka. Mąż założył firmę, finansowo wiedzie nam się dobrze. Ale wielkiej miłości tu nie ma.
Trochę ponad rok temu stwierdziłam, że skoro mąż może mnie zdradzać, to czemu ja nie mogę. Poza tym dawno nie czułam się kobietą. Przystojny kolega ze studiów miał sprawić, że znowu poczuję się kobietą. Przespałam się z nim. Jeszcze gdy leżeliśmy w łóżku i paliliśmy papierosy po seksie kątem oka zobaczyłam, że pisze sms do kolegi, gdzie przechwalał się, że ?ruchał mężatkę. Całkiem spoko, myślałem, że ma bardziej rozepchaną cipę?. Spotkaliśmy się jeszcze parę razy. Ze względu na pracę (mieszkam i pracuję w innym mieście, na studia dojeżdżam), dziecko i konieczność ukrywania przed mężem (mąż by mi na pewno nie wybaczył zdrady tak jak ja jemu wybaczam ? jest bardzo zazdrosny i nawet nie pozwala mi mieć zdjęć na Facebooku) spotykaliśmy się na godzinę po zajęciach na seks i jechałam do domu. Czułam do siebie tylko coraz większe obrzydzenie. Na szczęście przyszły wtedy wakacje i romans umarł śmiercią naturalną. Trwało to miesiąc. W każdym razie romans był lekarstwem gorszym od choroby. Mam coraz większą depresję.
Mam teraz 27 lat. Jest 6 lat po ślubie, tyle samo lat ma nasze dziecko. Mam poczucie zmarnowanego życia. Duszę się w nieszczęśliwym małżeństwie. Odejść? Ale dokąd? I co z dzieckiem wtedy? Nie chciałam, by moje dziecko dorastało w takiej rodzinie, jakiej dorastałam ja. Ale jak dotąd popełniamy wszystkie błędy moich rodziców.
Dziękuje za cierpliwość, musiałam się gdzieś wygadać.