Przyjaźń z ex- jest sens? - Netkobiety.pl

Ja urwałam kontakt z byłym 2 tygodnie po tym, jak zerwał.
Łudziłam się, że trwając tak przy nim, zmieni zdanie itd.
U mnie jest to jeszcze zbyt świeże, bo wczoraj urwałam nasz kontakt,
ale on jedynie zachowuje się jak pies ogrodnika, wydzwania w nocy, by sprawdzić, gdzie jestem...

Po co utrzymujesz z nim kontakt, jeśli wiesz, że nic z tego nie będzie, a to tylko pogarsza Twój stan?
Przecież on ma dziewczynę.
To niezdrowa relacja.

Istotne jest chyba to, w jakiej atmosferze nastąpiło rozstanie. Jeśli któraś ze stron została zraniona, porzucona, a w dodatku kontakt z byłym sprawia jakikolwiek dyskomfort, to raczej nie ma sensu go utrzymywać.

Niestety, z doświadczenia wiem, że utrzymywanie kontaktu z byłym po mimo najszczerszych chęci bywa złem dla obu stron. Trzeba czasem schować swoje wspomnienia, przeszłość do szuflady i do niej nie wracać. Wszystko po to by dać sobie szanse na "coś" nowego.

Odpuścił bym sobie tą znajomość.Chyba że są ku temu powody np dzieci.
rumpel

"Ktoś napisał, że możliwa jest przyjaźń jeżeli z obu stron wygasło uczucie. Tu jest problem, bo ja coś dalej czuję do niego, a on nie."

Tutaj masz odpowiedź.

Byłem z taką kobietą w związku. Fajna, wartościowa, wspólne tematy. No i rzuciła mnie. Nie miałem zamiaru być męczennikiem więc PRACOWAŁEM na swoją osobą. No i jestem mega daleko i jestem z tego dumny. Szukałem długo i znalazłem tylko jeden lek: NIE UTRZYMYWANIE KONTAKTU. Przestałem żyć jej życiem.

Pamiętaj że każdy przypadek jest inny,ale od Ciebie zależy jak długo będziesz się jeszcze męczyć. Ma dziewczynę i nic do Ciebie nie czuje więc, albo zgasisz również swoje uczucia wobec niego,albo będziesz kwitła w takim stanie kolejne miesiące.

3mam kciuki lady

Kochana, bardzo dobrze Ci rozumiem, bo facet z którym byłam, był dla mnie jednocześnie przyjacielem. Uwierz mi długo sobie tłumaczyłam, że to tylko przyjaźń i że już nas nic nie łączy ale jednak ciagle gdzieś tam on był. Odcięłam sie - wtedy zobaczyłam że byłam tak jakby uzależniona od jego obecności. Było cięzko ale  każdym dniem jakoś mniej o tym myślałam. Myślę że powinnaś zrobic to samo jeżeli chcesz tak na prawdę zacząć zyć nie oglądając się za siebie. Bo pozostając z nim w kontakcie zawsze będziesz gdzieś tam spoglądała wstecz. Pozdrawiam

Cała nasza relacja była bardzo skomplikowana. Jednego dnia mówił mi, że traktuje mnie tylko jak przyjaciółkę a drugiego, że dalej coś do mnie czuje i że z jego obecną dziewczyną wcale nie jest tak kolorowo. Podejmowaliśmy kilka prób zerwania kontaktu ale zawsze albo on albo ja prędzej czy później się odzywaliśmy do siebie. Poznałam kilku nowych mężczyzn ale za każdym razem nic z tego nie było bo ciągle porównywałam ich podświadomie do Niego. Też myślałam, że jestem za słaba, że nie dam rady... Znalazłam nową pracę, zaczęłam drugi kierunek studiów - celowo, bo chciałam mieć cały swój wolny czas zajęty do tego stopnia żeby nie myśleć - a co za tym idzie żeby nie mieć czasu ani siły nawet na głupiego sms do mojego ex. Na początku z marnym skutkiem bo rozmawiałam z nim w drodze do pracy, w rozjazdach ale kontakt znacząco się ograniczył. Całą sytuację utrudniał fakt, że mieszkam z jego przyszłą szwagierką i wiedziałam wszystko co się u niego dzieje. Pokłóciłyśmy się i informacje przestały do mnie docierać.

Zostałam tylko ja i moje przywiązanie... Praca, dwa kierunki studiów, nowy facet (do którego nie mogłam się przekonać, mimo jego starań ) Wszystko to wpłynęło na naszą relację. Któregoś dnia byłam już tak zmęczona, że napisałam  do niego sms "chyba najwyższy casz żeby każde z nas zaczęło żyć swoim życiem. Powodzenia" Bałam się, że cos odpisze i ze to się nie skończy... ale nie odpisał. Ja wyjechałam na tydzień do rodzinnego domu, zostawiając telefony w mieście. Po powrocie usunęłam całą historię wiadomości, wszystkie jego numery tel. Próbował się odzywać ale jak dostawałam sms to usuwałam i znajdowałam sobie zajęcie które mnie pochłaniało na cały dzień. Tak to się właśnie skończyło.

Jasne, że mi go brakuje jako przyjaciela... bo gadaliśmy godzinami przez telefon i chyba tak na prawdę tylko on umiał do mnie dotrzeć. Ale wiem też, że bez niego mam szansę na nowe życie, a z nim już nie. Teraz trzymam za Ciebie kciuki Kochana. Znajdź w sobie siłę, i szukaj sobie nowych zajęć, a życie potoczy się dalej Powodzenia!

Kochana, Twoje myślenie wcale nie jest głupie - nic nie poradzisz na to co czujesz. Przywiązałaś się i teraz musisz myśleć o tym jak bardzo chcesz się uwolnić. Powiem Ci tak... ja też myślałam, że nie jestem dość silna, też nie chciało mi się wstawać z łóżka. Zaczęłam biegać i podobało mi się to zmęczenie po którym byłam w stanie tylko zasnąć. Tak więc znalazłam sobie te wszystkie zajęcia. Dzięki temu stałam się bardziej pewna siebie, niezależna. Wierzę w siebie i czuję sie silniejsza.

Czy żałuję? Czasem myślę sentymentalnie o tym, że straciłam przyjaciela - ale zaraz po tym przychodzą myśli związane z momentami kiedy byliśmy razem. W takich momentach wiem, że ta przyjaźń nie była czysta i zerwanie kontaktu było mi potrzebne żebym ruszyła do przodu. Gdybym miała cofnąć czas to nie zwlekałabym tak długo z zerwaniem kontaktu i nie męczyłabym się tak długo

Teraz spotykam się z nowym facetem, jest ok:) Odrodziłam się na nowo, kosztowało mnie to sporo wysiłku ale było warto. Jestem teraz nową osobą. Tobie życzę tego samego:)

Jeżeli boisz się ze kontakt będzie wychodził z jego strony to znajdź w sobie siłę na rozmowę z nim... Powiedz mu, że jeżeli ma do Ciebie szacunek i zależy mu na Tobie jako na przyjaciółce to żeby nie odzywał się do Ciebie przez jakiś czas. Myślę, że to pomoże

lord991, Vanilla44- wiem, że macie rację i Wasze argumenty są racjonalne, nie do przebicia.

Niby już podjęłam decyzję i myślę, że tą jedyną właściwą, ale nie wiem czy wytrwam- z tym będzie najgorzej.
Musiałabym mieć zajęcie 24h/dobę, żeby wyłączyć myślenie o nim.

Wczoraj miałam mocne postanowienie, że zrywam kontakt, nawet zaczęłam kasować naszą historię rozmów i smsów. Poczułam się silna i wolna...a dzisiaj rano miałam znów załamkę, bo jak żyć nie wiedząc co u niego?
I od razu milion myśli na raz- a może się spotkać ten jeden ostatni raz i wtedy zerwać kontakt? Potem zdaję sobie sprawę, że to bez sensu...i tak w kółko jak na karuzeli. Jak to się nie skończy to wykończę się psychicznie. To nie jest tak, że siedzę i nad tym rozmyślam. Cały czas coś robię, jestem z ludźmi, ale myśli krążą wokół tej całej sprawy.

Ale przynajmniej wiem, że Wam się udało, czyli można i to mnie pociesza:) Chyba najbardziej teraz potrzebuję takiego wsparcia psychicznego.

Miałam podobną Historię, zerwałam z moją pierwszą miłością z powodu jego zdrady. Przez wspólnych znajomych miałam czasem informacje o nim. Zdarzało się, że wpadaliśmy na siebie na mieście, siadaliśmy na rynku i rozmawialiśmy godzinami. Wiedziałam, że on związał się z innymi, ja poznawałam nowych chłopaków i tak się ciągnęło. Pojawiał się i znikał kiedy chciał. Ale zawsze jakoś dziwnym trafem kiedy z czymś sobie nie radziłam on znów się odzywał, jak by zupełnie o wszystkim wiedział. Ciągłe pisanie smsów czasem nawet spotkania, bo dzieliły nas od siebie zaledwie 5 km dodawały mi siły. Bardzo dobrze się rozumieliśmy, łączyło nas wspólne poglądy, podobne dzieciństwo i ciężkie przeżycia. Nasze historie były jak lustrzane odbicia niemal. Mimo iż wiedziałam, że chciałby abym wróciła nie nalegał, nie prosił. Czułam do niego sentyment, byłam przywiązana emocjonalnie. Ale nie szukałam specjalnie kontaktu. Jak bym wiedziała podświadomie, że kiedyś się odezwie znów. I tak się stało. Ja byłam w związku, którym jestem teraz, spotkaliśmy się po kilku latach ciszy. Coś w nas zaczęło odżywać, ja jednak nie byłam pewna czy chce zaczynać coś od nowa skoro jesteśmy oboje z kimś związani. Wysłuchiwałam jak to mu z nią źle i jak się męczy ale też nigdy nie potrafił odejść od tamtej. Nadzieje na mój powrót stracił kiedy zaszłam w ciąże, odsunął się na bok. Krótko przed porodem odezwał się znów, chciał mnie odwiedzić w szpitalu ale stwierdził że nie chce ryzykować spotkania z moim chłopakiem. Ze znajomymi i sam odwiedził mnie kiedy mój facet trafił do kryminału. Dodawał mi otuchy, wysłuchiwał cierpliwie dalej. Kontaktu nie mamy od roku, mój facet wyszedł z więzienia a były stwierdził, że się tak musi się zakończyć nasza znajomość. Nie pisze do niego chociaż bym mogła na fejsie bez najmniejszego problemu. Czasem zastanawiam się co u niego, ale lepiej chyba jeśli zostanie tak jak jest. Przynajmniej dla niego. Ja mam swoje życie, on ma swoje. Nie łudzi się że wrócę.

Kobiety ... Jak się kocha to się walczy i naprawia a nie zrywa. Kiedyś byłyście inne.

Dostałaś już kilka odpowiedzi na swoje pytanie więc pewnie nie wniosę nic nowego ale .... Z kontaktem lub jego brakiem po zakończeniu związku jest jak z uzależnieniem. Trudno bez tej drugiej osoby, chociaż wiedzy o niej, wyobrazić sobie każdy kolejny dzień. z drugiej strony kontakt powoduje dyskomfort bo wracają wspomnienia, tęsknoty. Ulegając pokusie/tęsknocie/ słabości i spotykając się czujemy się na haju, przez chwilę a potem kiedy moc "narkotyku" mija jest nam jeszcze gorzej i chcemy więcej i więcej. Jak widać droga do nikąd. Podjęcie decyzji o braku kontaktu jest jak detoks, pierwsze dni bardzo trudne ale z każdym następnym dniem jest co raz lepiej. Wiadomo pojawiają się chwile zwątpienia ale też i poczucie dumy, że jesteś w stanie wytrwać. Dasz radę wierzę w to. A na koniec 3 rady:

1. Przeczytana tu na forum. Zapisać sobie tego kogoś pod nazwą "Po co?" i kiedy przyjdzie Ci ochota na kontakt zadać sobie to pytanie. Nie działasz wtedy impulsywnie.

2. Drobne nagrody za wytrwanie w postanowieniu. Np. jeżeli przez miesiąc się nie odezwę do niego to kupie sobie coś fajnego.

3. No i najważniejsze. Powiedzieć tej osobie , że nie chcesz kontaktu z jego strony a jak będziesz miała ochotę to sama się z nim skontaktujesz. Daje to wg. mnie poczucie kontroli nad utraceniem totalnie tej osoby z Twojego życia i strachu, że nigdy się może już nie skontaktujecie. A używając 2 powyższych przyjdzie taki moment, że nie będziesz miała takiej potrzeby.

Dopóki coś czujesz do ex, przyjaźń nie ma sensu. Dopiero jak wygasną emocje, można o tym pomyśleć.

Dzięki wszystkim za rady i dobre słowa

Vanilla44- napisałam Ci maila:)

amelyye- podasz mi adres mailowy? Chętnie się "powspieram" nawzajem, bo teraz jest mi to bardzo potrzebne.

Tu już nie ma co naprawiać- on mnie nie kocha i ma inną. Nawet gdybym bardzo chciała to nie zmuszę nikogo do miłości. Coś wygasło i tyle.

skoro nie wygasły przez ten czas co nie jesteśmy razem to pewnie zawsze coś tam się będzie tlić. Nie ma sensu się tak męczyć, nawet jeżeli stracę przyjaciela, ale to nigdy nie będzie czysta koleżeńska relacja z mojej strony. Z jego może tak.

My mamy normalne relacje- rozmawiamy, śmiejemy się, nie schodzimy na temat naszej wspólnej przeszłości, no chyba, że coś akurat sobie przypomnimy, ale to raczej nie ma na celu rozpamiętywania. Tylko czy jest sens ciągnąć taką relację z ex? U mnie zawsze z tyłu głowy jest to, że coś nas łączyło i chociaż relacja jest fajna to czasami to co powie mnie zaboli, a on sobie z tego nie zdaje sprawy, bo myśli, że wszystko już za nami i nie ruszają mnie jego relacje z dziewczyną.

Nie wiem czy to dobry pomysł, żeby odbyć taką rozmowę. Miałam już raz taką z ex i skończyło się na tym, że dalej ciągnęliśmy relację. Poza tym dla mnie to by brzmiało strasznie patetycznie- jakieś pożegnania, etc. On przecież wie, że życzę mu dobrze, więc nie muszę robić pożegnania, sam się domyśli (mam nadzieję). Strach, że się nigdy nie skontaktujemy jest teraz ogromny, ale przecież o to chodzi- nie po to zrywam kontakt, żeby go ponawiać po x latach, po co?

Ale dzięki za wszystkie rady, przeczytałam z uwagą

Dziękuję, tylko utwierdziłeś mnie w przekonaniu, że dobrze robię zrywając kontakt. Dla niego to jest wygodne- ma dziewczynę, a od czasu do czasu może zadzwonić do byłej jak do koleżanki (np. jak ma zły dzień) i potem on wraca do normalności, a ja mam mętlik w głowie i o nim ciągle myślę.
Współczuję tego co Ty musiałeś przejść, wyobrażam sobie, że to nie było łatwe doświadczenie. Z drugiej strony teraz jesteś mądrzejszy i wiesz, że drugi raz byś nie zrobił tego samego.
U mnie nastąpił taki moment, w którym uświadomiłam sobie, że jeżeli nie zerwę kontaktu teraz to nie mam dużych szans, żeby sobie poukładać swoje życie osobiste, bo myślami krążę w jego kierunku. Terapia wstrząsowa, bo dalej tęsknię i nieraz mam ochotę do niego tak po prostu zadzwonić, wygadać się, a wiem, że muszę być twarda...czemu to takie trudne:(

Wiem co czujesz i mogę tylko napisać, że współczuję. Mnie jest na pewno łatwiej, bo nie utrzymuję kontaktów z jego rodziną, jak również z większością wspólnych znajomych. Zresztą teraz mieszkamy dalej od siebie, więc też nie kusi mnie, żeby do niego "wpaść przy okazji". Myślę, że w Twoim wypadku rozsądne byłoby gdybyś zerwał kontakty również z jej rodzicami i resztą rodziny, ale wiem, że to może Cię dużo kosztować, bo pewnie się z nimi zżyłeś emocjonalnie. Sam musisz zdecydować co jest dla Ciebie najlepsze- kontakt z jej rodziną czy odcięcie się od nich dla świętego spokoju. Teraz masz informacje o byłej od nich, więc w takiej sytuacji będzie trudno Ci o niej zapomnieć.
Możesz się do nich odzywać raz na jakiś czas i nie wypytywać o nią i poprosić, żeby oni też nie wspominali- to chyba jedyny kompromis.

Właśnie u mnie to tak zawsze jest- martwię się jego problemami, interesuje mnie jego życie (czasami mam wrażenie, że bardziej niż moje własne). Myślę jak mu doradzić, pomóc, jak pocieszyć...ale w tym wszystkim nie myślę o sobie, czego ja chcę?? Jest tylko "on" jako centrum wszystkiego, ale to akurat wyłącznie moja wina. Wydawało mi się, że jeżeli mi na kimś zależy to siłą rzeczy jego sprawy są dla mnie ważne. Tylko to nie zawsze idzie w dwie strony.

Są dni kiedy jest już w miarę ok i nie myślę o nim tak często (duża w tym zasługa pracy i znajomych). Znowu potem przychodzą momenty, w których o nim bez przerwy myślę. Kusi mnie, żeby się do niego odezwać...a przecież miałam być twarda. Pewnie z czasem to minie. Może gdyby mi tak bardzo na nim dalej nie zależało wszystko byłoby prostsze.

Bart!

pirx(at)poczta.fm

W trymiga! Zaraz dostaniesz w łeb..jak Boga kocham.

Mam kontakt prawie ze wszystkimi dziewczynami z ktorymi bylem. Nie mam z kontaktem zadnego problemu i na spokojnie moge pisac,rozmawiac telefonicznie czy po prostu spotkac sie z dziewczynami z ktorymi bylem poza jednym wyjatkiem. Moja pierwsza wielka milosc mimo uplywu lat nadal na mnie dziala tak samo. Ona zalozyla rodzine,ma meza i dziecko a mimo to za kazfym razrm gdy pisze do mnie to serce bije mi mocniej a w glowie pojawia sie tesknota. Z kontaktem z bylymi bywa roznie

Dziękuje cb. To dużo dla mnie znaczy.

Nie wiem już sam. Wydaje mi się że chce jakoś wykorzystać sytuacje w jakiej się znalazła. Wcześniej zrobiła sobie bardzo duże plecy u znajomych i swojej rodziny. Jej związki były toksyczne a faceci mieli problemy z prawem i nie tylko. Żyła w stresie i poza normami społecznymi. Przez 3 lata wszystko było na pieńku, bo nikt nie akceptował jej. Teraz gdy wprowadziłem ją na nowo w jakąś normalność, nie chce jej stracić. Do swojego nowego przyjaciela oczywiście się nie przyzna. Chłopak ma 24 lata i jej pracownikiem ! Dobrze zbudowany - świeże mięsko. Ja jednak mam już swoje stabilne prawie 32. Musze coś dodawać ? Wie że ja nie zniknę więc musi to jakoś logicznie rozwiązać. Wydaje mi się że chciała by było tak "ok byliśmy małżeństwem ale wymazujemy ten fakt - jest na papierze. Skrzywdziłam Cię raz, drugi - wiem jestem tego świadoma ale Ty też byłeś świadom tego w jakim ja stanie byłam". Jej granice - kiedyś stwierdziła że jestem człowiekiem za którego oddała by życie ale nie umie być zemną... wtf ? Że ona już trochę przeżyła i jest świadoma tego że w życiu można kochać dwie osoby na raz i że ona tak ma. Jej nowy przyjaciel - ona niczego nie gloryfikuje i niczego się nie zarzeka. Po prostu życie takie, że czasem wydarza się coś wyjątkowego i ona woli się znów sparzyć się niż kiedyś żałować że nie spróbowała. Ponoć jest uczuciowcem ...
Jak tak teraz czytam to co pisze to wydaje mi się że śmierdzi mi to wiecznym powrotem do mnie i zakodowanym faktem  że jestem bezpiecznym portem, który ją zawsze zrozumie i pocieszy....
jak myślisz ?

Bart,odezwij się na maila.
Musimy pogadać... :-)

Do tej pory moim kołem ratunkowym było to że umiem patrzeć na siebie z perspektywy drugiej osoby. Długo o to walczyłem i długo się tego uczyłem. Dlatego wstając rano zawsze staram się mieć pozytywne nastawienie. Będzie dobrze, na pewne rzeczy nie mamy wpływu i dlatego trzeba pamiętać i skupiać się na tych które od nas zależą. Dziękuje !

Widzę, że dużo się działo w moim wątku przez moją nieobecność

Bart.k- jesteś mądrym facetem i naprawdę nie ma sensu rozpamiętywać co było kiedyś między Wami. Wiadomo- kochasz ją dalej i chcesz jej dobra, ale musisz spojrzeć też na to obiektywnie i chłodno- ona wybrała już swoje życie, pora żebyś Ty wybrał swoje i przestał ją zadowalać. Wiem, że to brzmi strasznie, ale taka jest prawda. Też jest mi ciężko, ale wierzę, że z każdym dniem będzie lepiej. Wiesz dobrze, że Ty musisz podjąć decyzję co robić dalej- czy ciągnąć tę relację i ranić się (a chyba nie jesteś do końca pogodzony z faktycznym stanem skoro zdecydowałeś się napisać na forum). Zadbaj o siebie, o swoje szczęście. Gdy przestaniesz rozpamiętywać byłą, może się okazać, że całkiem niedaleko jest to szczęście i poznać kobietę, która Cię pokocha szczerze i nie będzie się zastanawiała czy wybrać Ciebie czy silne emocje. Chyba zależy Ci na stabilnym i dojrzałym uczuciu a nie na wiecznym "miłosnym haju"? Tak to wygląda od mojej strony. I nie idealizuj jej za bardzo - sama tak robię z ex i wiem, że to nie ma sensu. Odetnij się od niej emocjonalnie i żyj swoim życiem. Trzymam za Ciebie kciuku, dasz radę!

O tym właśnie pisałam- po co mi tęsknota za kimś kogo już mieć nie mogę? Całe życie nie mogę wzdychać do ex, bo nie ułożę sobie własnego życia, a też mam prawo do szczęścia. Mnie też mocniej bije serce gdy do mnie pisze albo dzwoni, wpatruję się potem jak głupia w smsy, ale gdzie mnie to prowadzi? Do ślepej uliczki. Czasu nie cofnę i to co było między nami nie wróci, a kontakt od czasu do czasu to iluzja i chęć zatrzymania pięknych chwil i wspomnień.
Każdy ma własną wolę i robi co chce- życzę powodzenia i ułożenia sobie własnego życia- żeby serducho zabiło mocniej dla innej!