Samotność w związku - Netkobiety.pl

Witaj
Mam tak samo, jeśli chcesz to pisz na meila

Dziękuję Serduszko za maly promyk nadziei na dziś! Fajnie, że ktoś tutaj jest!

Lepiej jednak sobie porozmawiajcie. Jesteście młodzi i chyba to początek takiego zachowania więc lepiej zareagować szybciej niż później.
Czy on aby czegoś na boku nie kombinuje?
Bo trochę dziwne że nie chce z żoną jechać.
Coś chyba jednak jest nie tak między wami.

Cześć!
I tak źle i tak niedobrze. Nie wiem, czy jest sens rozmawiać z moim Mężem... Mam wrażenie, że jak chcę, by było po mojemu, to jak już się na to zgodzi, to Mąż ma tak dużą złość, że jest po mojemu, że psychicznie mnie wykańcza. Przystanie na moje, ale na jego zasadach, czyli psychicznym znęcaniu się. I tak było ostatnio, pojechaliśmy razem na wakacje, on zrezygnował ze swojej pielgrzymki a na tych wakacjach, w moim odczuciu, celowo chciał się bawić lepiej, żeby mi pokazać swoje ego. I wtedy miałam wrażenie, że to nie jest mój Mąż. Pojechałabym na wakacje sama, ale tak naprawdę nie mam z kim, żadnej dobrej przyjaciółki. Wewnętrznie nie jest to łatwe wybrać sobie wakacje w samotności i samej poruszać się gdzieś daleko od kogokolwiek bliskiego. Przeraża mnie to i jestem pełna obaw. W takich chwilach, gdy odczuwa się tą samotność, mam wrażenie, że wegetuję. Rodziny praktycznie brak, rodziną jest tylko mój Mąż. Jak sobie poradzić z tym uczuciem? Żyje się przecież wtedy, jak jest się wśród ludzi...

Daje duzo gdy widze ze komuś tez zależy i się stara
z przyjaciółmi u mnie ciezko bo jak raz mi ktoś zajdzie za skore to jest u mnie spalony a maz hmm chyba jest jedynym przyjacielem i bardzo go kocham ale często wpadam w potworna zlosc gdy liczy ze wszystko zrobie ugotuje posprzątam i albo zorganizuje wolny czas a jak nie to odpala kompa włącza tv i ma wszystko głęboko! Jedyny plus ze sie nigdzie nie szweda ale z okazywaniem uczuć tez skapo wiem ze mam trudny charakter ale kurcze nie ma się komu pozalic

a teraz jak czytam co piszesz o mezu to widze siebie...

Napisz do mnie ewwa@interia.eu wiesz jak przeczytałam hasło pielgrzymka to mnie zaciekawilas-)

Witajcie! Dziś kolejny dzień... pogoda taka sobie, mój nastrój też taki sobie. Każdego dnia inne problemy i każdego dnia życie niesie coś innego. Dziś ciężko mi z różnych powodów. Ostatnio pokłóciłam się z Mężem o wysokość płotu, który miał być z przeznaczenia wysokim murem, oddzielającym od dziwnych sąsiadów. Mężowi zachciało się 10 cm ozdobnej dziury w płocie, która nawet optycznie nie pasuje w tym wszystkim, ale on problemu nie zauważa. Sąsiad ma zatem 10 cm luzu na podglądanie, co robimy... Po tej całej awanturze, miałam dosłownie wszystkiego dosyć. Mąż obiecał bowiem, że płot będzie bez żadnych luk, a w efekcie finalnym sobie takie zażyczył. Już mi się nie chce drążyć więcej w tej sprawie. Cóż ja mogę - nie mam na tyle siły fizycznej, by zlikwidować tą lukę a miałam w tym momencie taka złość, że wtedy bym to zrobiła. Teraz dodatkowo, musiałam odwołać dzisiejsze plany na wszystko, bo dostałam okres a pierwszy dzień jest nie do zniesienia, jak dla mnie. Współczuję sobie i innym kobietom, które mają ten sam problem... I całe to napięcie przedmiesiączkowe dawało mi się we znaki już z 10 dni wcześniej, to jeszcze dzisiejsza chandra. Z kłótni ochłonęłam, ale siedzenie w domu jest smutne. W pracy brakuje zleceń i kolejny raz ktoś coś odwołał. W takich momentach zastanawiam się, czy ja coś źle robię, czy po prostu przyciągam tak dużo smutnych sytuacji... Jak nie Mąż, to praca, a raczej jej brak. Jak nie to, to problem starania się o dziecko, który już psychicznie mnie wykańcza, bo nie potrafię się cieszyć szczęściem innych. Jak słyszę, że kolejna osoba z otoczenia zachodzi w ciążę, to szlak mnie trafia! Wtedy mam ochotę się rozpłakać a przeważnie muszę robić dobrą minę do złej gry. Staramy się z Mężem o dziecko już tak długo... Zrezygnowałam ze stałej pracy, żeby unikać stresów i męczących dojazdów a tutaj mija kolejny rok i nic. Stresów chyba jest porównywalnie do wcześniejszych sytuacji. Czasami mam takie wrażenie, że otaczają mnie jacyś dziwni ludzie, jeśli już są... Czy wierzycie w teorię prowokowania tego, czego człowiek najbardziej się boi? Ja wierzę i staram się pracować nad tym. Jednak czasami mi nie wychodzi... tak, jak dziś... Smutno mi, jest ktoś tutaj, z kim mogłabym pogadać?
Olimpia

agulek8888, bardzo chętnie pogadam! Nie przeszkadza mi to, że jesteś z Warszawy! Podaję mój e-mail: olimpiakowalska8@wp.pl

Witaj ,dzisiaj lpierwszy raz weszlam na taki portal ,chcialabym by ktos mnie wysluchal i doradzil co mam robic.

Loczko powinnas wstawić nowy post żeby byl porządek i odpowiedzi dotyczyły tylko twojego watku

Jesli chodzi o twój problem to jakikolwiek by nie byl odebranie sobie zycia to bardzo zly pomysl-najgorszy