JAKĄ POWINNAM PODJĄĆ DECYZJĘ...... - Netkobiety.pl

Miło że odpisałaś....Teraz nawet tel.nie odbiera,a ja jestem skołowana tym wszystkim bo kocham go,tak mi się przynajmniej wydaje a z drugiej strony martwię się o niego gdzie on się potem podzieje bo rodzice go pewnie nie przyjmą do domu bo nie darowali by mu tego że odeszłam.....Z teściami mam strasznie dobre relacje ale oni wiele nie wiedzą......Ciągle mi łzy w oku się kręcą bo nie wiem czy nadal jestem dla niego tak ważna jak byłam kiedyś ale z drugiej strony serce mi peka widząc jak innem małżeństwa spacerują trzymają się za ręce i mile do siebie mówią.....

Tylko że On nie chce ze mną już wogóle rozmawiać.....Upija się i zasypia a jak mu mówię że jest mi źle,że tęsknie za tym co było że go kocham że chcę mu pomóc to głupkowato się śmieje i mówi mi że ma [wulgaryzm] na wszystkoooo.....jak tu pomóc?

No z tego co piszesz sytuacja nie jest łatwa, intymność i porozumienie między Wami poszły na urlop, albo w ogóle ich nie było. Mimo wszystko spróbuj z nim rozmawiać, ale próbując złapać odpowiedni moment i nastrój rozmowy. On musi poczuć, że to poważna rozmowa i to co mówisz jest na serio i znać konsekwencje nie podjęcia żadnych działań, żeby coś zmienić. Nie oskarżaj go, nie atakuj go, po prostu mów o swoich odczuciach, o tym czego Ci brakuje w związku i co jesteś gotowa zrobić, aby to osiągnąć. Rozmowa jest najlepszą i najskuteczniejszą metodą porozumienia, próbuj do niego dotrzeć, a jeśli po kilku razach to nie zadziała, to spróbuj innej metody. On może być tak pewny, że jesteście małżeństwem, że może tego nie doceniać i nie rozumieć, że trzeba nad tym pracować inaczej się wszystko rozpiprzy - to częsty błąd, możesz mu spróbować to uzmysłowić.

Wrócił i spi.......Zapytał tylko dlaczego mam ciągle pretensje.......Ale ludzie na litośc boską jakie pretensje......Ja mam żal do niego że tak mnie samą ciągle zostawia....Nie mogę powiedzieć że sie awanturuje bo tak nie jest,.....Wczoraj jak wrócił zapytsł tylko ZŁA JESTEŚ?PRZEPRASZAM I POCAŁOWAŁ MNIE W CZOŁO a ja sie oczywiście ukradkiem popłakałam......Nie chce rozwodu,nie wiem czy poradziła bym sobie z tym psychicznie ale potrzebuje jakiejś siły aby dać radę i zrobię wszystko żeby MIĘDZY NAMI BYŁO TAK JAK KIEDYŚ,PRZYNAJMNIEJ SPRUBUJĘ A WSPÓLNY SPACER JAK MI PROPONUJE TO JUZ WIEM ŻE KOŃCZY MU SIĘ KASA,JAK JESTEŚMY W SKLEPIE I MAM PŁACIĆ TO NAGLE MÓWI DO KASJERKI MÓWI 100PROSZE......Nienawidzę alkoholu.......niszczy moje życie...A co mam w sklepie powiedzieć????Awanturę mu zrobić ż enie zapłacę????

Ja nie pijam alkoholu.....Zawsze jestem kierowcą bo on nie ma prawa jazdy więc widze właśnie co się dzieje.....Nie jest złym cżłowiekiem....Nie bronię go ale nie będę też nadawać tylko strasznie długa mnie chyba czeka droga do zmiany naszego życia.....Może gdybym zaszła w ciążę to zmienił by sie bo widzę jk zajmuje się naszymi bratankami to jestem pełna podziwu......I wtedy straznie mi ciężko że w ciąży nie jestem ale jak on się nie zmieni i tak już zostanie??Dziecko nie lekarstwo tylko wielka odpowiedzialnośc za życie małego człowieczka.....Wiem że on kocha dzieci ale czy to odpowiednie moment????Tyle nerwów....niedomówień>

Nawet nie myśl o dzieciach w takiej sytuacji.
Oj, bardzo jesteś zaślepiona, patrzysz a nie widzisz, tego co się dzieje.

Pewnie masz rację.....Jego siostra też mi tak kiedyś powiedziała.......Nie chcę niszczyć naszego małżeństwa ale jak się nic nie zmieni to będę musiał nad tym ciężko pomyśleć bo tak się żyć nie da......Dziękuję ci bardzo:)Miło że jest taki profil....Nie wiesz jak mi lżej jak to wypisałam......cięzko mi z tym wszystkim)(

Niestety a tym i kilku innych watkach obecna lista usiluje sie zamienic w liste tzw. czerwona. "Usiluje" poniewaz sa osoby, ktore staraja sie do tego nie dopuscic. Niestety nie chodzi tylko o rodzaj proponowanych rozwiazan ale rowniez o emocje, wylewanie wiadra pomyj rozmowcow na rozmowcow, itp.

Moim zdaniem jak zwykle sa jakies powody danego zachowania. Moze cos z praca, moze cos meza przeroslo, moze sie zalamal a moze wsparcie powinno byc rowniez z drugiej strony? Jesli chcesz bliskosci to ja okazuj, sama do niego sie zblizaj, rozmawiaj, draz powody. Bo tak to mozna tylko sobie gdybac i budowac toerie, nie majace nic wspolnego z rzeczywistoscia. Tu jasno widac ze wyjechal, ze nie ma go po 2 tyg., cos sie zmienilo, ale co? Moze ponownie trzeba zmienic prace na blizsza miejscu zamieszkania? A co w zwiazku z Twoja choroba? Jaki "dysonans" powoduje ona, co ogranicza? To chyba tez jakis istotny aspekt waszego zwiazku.